استرپتولازین ها

                      ( AS0 (ANTI-STREPTOLYSIN O

 استرپتولازین ها آنزیم هایی  هستند که بوسیله بتا استرپتو کوک های همولیتیک تولید می شوند .استر پتو لایزین ها شامل  streptolysin-s(stable)  و streptolysin-o(oxygen labile)می باشد.

..انتی بادی هایی که علیه این آنزیم ها تولید می شوند در خون افراد آلوده شده پدیدار می گردد و از این آنتی بادی در جهت تشخیص این عفونت ها استفاده می شود.به این آنتی بادی ها ANTISTREPTOLYSIN Oو یاباختصار ASOمی گویند

باختصار ASOمی گویند

اهمیت ASO

این مار کر باکتریایی(انتی بادی) یکی از اولین مارکر های رماتیسم و تب مخملک بحساب می آید.

مقادیر

از آنجایی که این انتی بادی ها بعنوان واکنش تاخیری ازدیاد حساسیت به باکتری استرپتو کوکوس تولید میشود . چیزی بعنوان مقدار نرمال) (normal valueوجود ندارد.هر گونه وجود این انتی بادی ها در خون بمعنی اینست که فرد در معرض این باکتریها قرار گرفته است.ازآ نجایی که بیشتر افراد در معرض این باکتری ها قرار میگیرند،اما علئم بالینی را نشان نمی دهند،حضور ASOصرفا نشان دهنده یک بیماری خطر ناک نیست.

مقادیر قابل قبول که حاکی از عدم وجود علایم بالینی می باشد به قرار زیر است:

بزرگسالان : کمتر از   unit200

کودکان: کمتر ازunit  300

اين مقادیر هنگامي حائز اهميت مي باشند كه بسیار افزایش پیدا کنند.همچنین این مقادیر بایستی با علائم بالینی همراه باشند.

اندازه گیری

از روش های سرولوژی  همانند لاتکس آگلو تیانسیون و اسلاید آگلو تیناسیون  والایزا در جهت تعیین مقدار دقیق ASOمیشود.

میکانیسم عمل

این آنتی بادی ها که علیه باکتری های مذکور تولید میشود با بعضی از انتی ژن های انسانی(همانند کلاژن)  cross reactionمیدهد.بنابر این حمله به ماده زمینه سلولی (ماتریکس) ارگان های مختلف هانند  قلب ، مفاصل ، پوست، مغز و.... رخ می دهد.

            متر جم:ایمان بهروزفر

              منبع: WIKIPEDIA

 

اکنه ( جوش صورت و پوست ، غرور جوانی Acne vulgaris

درمان اکنه

خود درمانی اکنه با اسید سالی سیلیک موضعی

 

درمانی که در پیشگیری  از پیدایش « کومدوهای کوچک» کارآیی دارد در پیشگیری  از آسیب های التهابی نیز کارآیی خواهد داشت که کومدوهای کوچک، درون آنها امکان رشد دارند.


 اکنه ( جوش صورت و پوست ، غرور جوانی Acne vulgaris ) ناراحتی بسیار شایعی است و بیش از 80% جوانهای 13 تا 19 ساله و بالاتر را گرفتار می کند،اگر چه اکنه معمولاً نخستین بار در اواخر کودکی یا بین 13 تا 16 سال ظاهر می شود ولی در بعضی مواقع  در 20 یا 30 سالگی خودنمایی می کند. بیشترین موارد ظهور  اکنه که در حدود 17 سالگی است، در هر دو جنس تقریباً یکسان است ولی در مردان شدت بیشتری دارد. اگر چه اکنه بیماری خطرناکی نیست، ولی می تواند استرس عاطفی و مسایل  روانشناختی مثل کناره گیری از اجتماع و گریز از مدرسه به خصوص برای 13 تا 19 ساله ها به بار آورد.اکنه در بیشتر جوانهای  13 تا 19 ساله خفیف است، در کمتر از ثلث آنها نه چندان شدید و در 2% شدید است. بیشتر مبتلایان برای رفع ناراحتی خود به پزشک مراجعه نمی کنند. بیشتر افراد بالغ اکنه خود را با توصیه ی داروساز یا بدون آن – با داروی بی نسخه – درمان می کنند.  بیماریزایی اکنهاگر چه چند عامل در بیماریزایی اکنه دخالت دارند، ولی نخستین علت در بیشتر افراد بالغ افزایش تراز هورمون جنسی نر ( androgen)، همراه سن بلوغ است. در طول بلوغ، افزایش تراز هورمون جنسی نر غده ها چربی ضمیمه مو را تحریک می کنند و آنها چربی بیشتر ترشح می نمایند. جمع شدن چربی غده ی ضمیمه ی موها به دلیلی ناشناخته، غالباً باعث تغییر کنش بافت پوششی فولیکولی می شود و حاصلش به وجود آمدن مواد مانع بر سر راه منفذ خارجی فولیکول و جلوگیری از خروج چربی اضافه از فولیکول می شود. به وجود آمدن این مواد مانع، باعث تغییر الگوی کراتینی شدن داخل فولیکول مو و غده ی چربی پوست می گردد.ماده کراتینی درون فولیکول معمولاً سازمانی شل دارد و اضافه بر آن ذرات تیغه مانند در آن بیشتر است و فقط معدودی ذره کراتوهیالین به همراه دارد. ماده ی کراتینی بخش پایینی قیف مانند فولیکول در جریان به وجود آمدن کومدو متراکمتر و ذرات تیغه مانند کمتر می شوند و ذرات کراتوهیالین افزایش می یابند و بعضی از سلولهای فولیکولی صاحب ماده ی بی شکلی می شوند که احتمالاً  چربی است و در فرآیند به وجود آمدن کراتین تولید می گردند. این فرایند نخستین  ضایعه اکنه را به وجود می آورد که همان میکرو کومدو است. گفته شده است که میکروکومدو « بمب زمانی به موقع» اکنه و ضایعه ی پیشگام آن است که درمان مناسب عمدتاً متوجه آن است.به دنبال مراحل اولیه ی پیدایش ضایعه، چربی و کراتین محبوس شده، پشت مانع موجود در منفذ خارجی فولیکول، جمع می شوند و به صورت یک کومدوی بسته یا « سرسفید» در می آیند. در داخل کومدوی بسته است که باکتری بی هوازی Propionib actesium acne تکثیر می یابد و لیپازهایی تولید می کند که تری گلیسیریدهای چربی مو را به اسیدهای چرب تجزیه می نماید. این اسیدهای چرب، اگر فولیکول  را پاره کنند و داخل جلد نفوذ نمایند، موجب پیشرفت التهاب می گردند. میکرو کومدونهای پاره شده و کومدونهای بسته، با چنین فرایندی تبدیل به جوش، گرهک و کیست التهابی اکنه می شوند.رده بندی اکنهشایعترین رده بندی که مورد استفاده قرار دارد، از Pillsbury است که آنان را به چهار درجه تقسیم کرده است. در اکنه درجه یI کومدون عمده ترین ضایعه و جوشی است ملتهب  و کوچک. در آکنه ی درجه ی II ، وضع التهابی آشکارتر و تعداد جوشها و گرهکها بیشتر از آکنه درجه I است، ولی ضایعات عموماً  به صورت محدودند. در آکنه درجه ی III ، که آکنه ای بالنسبه سخت است، تعداد زیادی جوشهای کوچک و گاهی یک گرهک بزرگ دارد که عموماً  علاوه بر صورت در شانه ها و سینه ظاهر می شوند. آکنه ی درجه ی IV سخت ترین حالت آکنه است و معمولاً آن را acne conglobata می نامند.داروسازان عمدتاً با آکنه درجه I و II رو به رو می شوند. اکنه های سخت را باید به پزشک مراجعه کرد. پزشکان همه ی درجات آکنه را همراه دیگر بیماریها می بینند و دستورات خاص برای اکنه های درجه III و IV می دهند.  پیشگیری و درمانآکنه قابل درمان است ولی با موفقیت پیشگیری نمی شود. پاکیزگی عمومی، تغذیه ی خوب و ورزش بدنی منظم کمکی به پیشگیری است. درمانهای اولیه معمولاً از این نظر سودمند به نظر می رسند که از گسترش آکنه و سخت تر شدن آن پیشگیری می کند، از این گذشته درمان موثر آکنه نیز می تواند از پیدایش ضایعات جدید پیشگیری کند.درمان موضعی با داروهای بی نسخهدرمان عمده ی آکنه، بخصوص آکنه خفیف و نه چندان سخت، دارو درمانی موضعی است. بیشتر موارد آکنه کومدونی یا جوش مانند، می توانند با درمان سیستمی معالجه شوند. داروهای بی نسخه مثل « اسید سالی سیلیک» و « بنزویل پر اکسید»، گوگرد و « رزور سینول» سالها با موفقیت مورد استفاده بوده اند. FDA اسید سالی سیلیک 5/0 % تا 2% و رزورسینول 2%، را وقتی با گوگرد 3% تا 8% ، مخلوط  شود بی خطر و موثر برای داروهای بی نسخه در آدمی رده بندی کرده است ( گروه I). رده بندی بنزویل پراکسید در تابستان گذشته به وسیله FDA مورد تجدید ظنر قرار گرفته و از گروه I به گروه III انتقال داده شده است؛ زیرا در حیوانات بالقوه آغازگر تومور است. بررسی های بیشتری در حیوانات در دست انجامند تا معلوم گردد باید بار دیگر در گروه I جای داده شود یا نه.داروی موضعی برای آنکه موثر باشد نباید فقط ضایعه ی آکنه ی موجود را برطرف کند. بلکه باید از ظهور ضایعات جدید پیشگیری نماید. بنابراین برای به دست آوردن نتیجه ی مطلوب، داروها باید قابل کاربرد در تمامی ناحیه باشند نه حفظ  تک تک ضایعه ها. بهبود آکنه دست کم چند هفته طول می کشد. داروها کاملاً بی خطر انتخاب شده اند و تنها عارضه ی ناخواسته ی آنها سوزش موضعی است.اسید سالی سیلیکبیش از 100 سال است که اسید سالی سیلیک را برای درمان آکنه خفیف و نه چندان سخت به کار می برند. و پزشکان آزموده آن را درمانی موثر می شناسند که به خوبی تحمل می شود. اسید سالی سیلیک  جز فعال تعدادی از قلم های پاک کننده و مایعات  و کرم و ژل و لوسیون و بالشتک زخم و صابون است. کارآیی اسید سالی سیلیک در تعدادی از بررسیهای بالینی  و آزمایشهای رفع جوشهای کوچک  صورت نشان داده شده است.در فرآورده های دارای اسید سالی سیلیک ، مانند Stri Dex ، الکل  موجود به سرعت تبخیر می شود و اسید سالی سیلیک  باقی مانده را  روی پوست باقی می گذارد. این گونه فرآورده ها روی پوست دیده نمی شوند و بهتر از « بنزویل پراکسید»  تحمل می گردند. در یک بررسی کنترل شده ای که بیمار از ماهیت داروی به کار رفته آگاهی نداشت ( blinded) از فرآورده های اسید سالی سیلیک دار 5/0% و 1% و 2% استفاده و معلوم شد که در از بین بردن جوشهای کوچک صورت اثر چشمگیر دارند ولی فرآورده ی 2% ظاهراً در معکوس ساختن غیر عادی کراتینی  شدن فولیکول بهتر بود.درمانهای با نسخهپزشکانی که آکنه های سخت را درمان می کنند، ( داروهای قویتر موضعی مثل « ترتی نویین‌» و 10% «بنزویل پراکسید» نسخه می کنند. محلولهای موضعی حاوی آنتی بیوتیک، مثل اریترومایسین و کلیندامایسین نیز فراوان نسخه می شوند. درمان سیستمی شامل تتراسایکلین، اریترومایسین یا ماینوسایکلین است. گاهی « ایزوترتی نویین» برای بعضی از بیماران انتخابی دارای آکنه سخت نسخه می شود.آکنه خطر مرگ به همراه ندارد و عموماً خفیف یا نه چندان سخت است. با وجود این می تواند استرس عاطفی و حتی مسایل روانشناختی، بخصوص برای جوانان بین 13 تا 19 سال، به وجود آورد. این مسایل ممکن است تا سن کمال ادامه یابند و آکنه های سخت تر می توانند از طریق ایجاد عوارض پیجیده باقی گذاشتن اثر بر پوست ناراحتی ایجاد کنند. با وجود این اغلب آکنه ها با خوددرمانی و داروهایی که بر درمان و پیشگیری از ظهور ضایعات آکنه موثرند و بسیار خواستار دارد درمان می شوند.ازآنجا که نخستین ضایعه ی آکنه همان میکروکومدواست، درمانی که از ظهور آن جلوگیری می کند، بر تبدیل میکروکومدو به ضایعه ی التهابی آکنه و پیشرفت آن نیز موثر خواهد بود. اسید سالی سیلیک به عنوان یک عامل پوسته پوسته کردن پوست بدن، ریختن پوست سطحی را پیش می برد و این عمل بر سرعت از بین رفتن کومدونها و ضایعات التهابی می افزاید. محلول اسید سالی سیلیک 5/0% و 2% کومدونها را به خوبی از بین می برد و در پیشگیری از به وجود آمدن میکروکومدونها و پاک کردن ضایعات موجود موثر است.    

بعضی از داروهای بی نسخه آکنه که اسید سالی سیلیک دارندAveeno(S.C.Johnson)Clearasil (Richardson/Vicks Personal)Clear By Design (SmithKline Beecham Consumer)Fostex(Westwood/Squibb)Listerex(Warner – Lambert)Oxy –Clean (SmithKline Beecham Consumer)Oxy Nightwatch(SmithKline Beecham Consumer)Pernox(Westwood/Squibb)Propa P.H(Del)SalAc(GenDerm)Stri –Dex(Glenbrook)

 

آرتريت‌ روماتوييد كودكان

آرتريت‌ روماتوييد كودكان
توضيح‌ كلي‌

آرتريت‌ روماتوييد كودكان عبارت‌ است‌ از يك‌ بيماري‌ التهابي‌ بافت‌ همبند، عمدتاً بافت‌ مفاصل‌، كه‌ در كودكان‌ رخ‌ مي‌دهد. امكان‌ دارد با آرتريت‌ ناشي‌ از بيماري‌ لايم‌ اشتباه‌ شود. مفاصلي‌ كه‌ درگير مي‌شوند معمولاً عبارتند از زانو، آرنج‌، مچ‌ پا، و گردن‌. التهاب‌ مي‌تواند عضلات‌ نزديك‌ مفصل‌، غضروف‌، و غشاهاي‌ پوشانندة‌ مفصل‌ را نيز متأثر سازد. اين‌ بيماري‌ بين‌ سنين‌ 5-2 سالگي‌ آغاز مي‌شود، و اغلب‌ تا جواني‌ بهبود مي‌يابد. اين‌ بيماري‌ در دختران‌ چهار برابر شايع‌تر از پسران‌ است‌.
                      
علايم‌ شايع‌

درد، تورم‌، و خشكي‌ در مفاصل‌ انگشتان‌ پا، زانو، مچ‌ پا، آرنج‌، شانه‌، يا گردن‌. درد ممكن‌ است‌ به‌ طور ناگهاني‌ يا تدريجي‌ آغاز شود و ممكن‌ است‌ در تنها يك‌، يا بسياري‌ از مفاصل‌ وجود داشته‌ باشد. امكان‌ دارد كودك‌ بدون‌ اين‌ كه‌ قادر به‌ توضيح‌ باشد، از راه‌رفتن‌ امتناع‌ كند.
دماي‌ بدن‌ هر روز و معمولاً در عصر تا حدود 4/39 درجة‌ سانتيگراد بالا مي‌رود. تب‌ به‌ طور شايع‌ با بثورات‌ پوستي‌ و لرز همراه‌ است‌.
بي‌اشتهايي‌، كاهش‌ وزن‌
كم‌خوني‌
تحريك‌پذيري‌، بي‌حالي‌
تورم‌ گره‌هاي‌ لنفاوي‌
درد و قرمزي‌ چشم‌
درد قفسة‌ صدري‌ به‌ قدري‌ شديد است‌ كه‌ بر قلب‌ تأثير مي‌گذارد.
                                                    
علل‌

احتمالاً به‌ علت‌ اختلال‌ خود ايمني‌ است‌ كه‌ طي‌ آن‌ دستگاه‌ ايمني‌ بدن‌ به‌ بافت‌ خودي‌ حمله‌ مي‌كند. بروز علايم‌ براي‌ اولين‌ بار، اغلب‌ باعث‌ استرس‌ جسماني‌ يا عاطفي‌ مي‌شود.

عوامل‌ افزايش‌ دهندة‌ خطر

ارث‌

پيشگيري‌

در حال‌ حاضر قابل‌ پيشگيري‌ نيست‌.

عواقب‌ مورد انتظار

اين‌ بيماري‌ در حال‌ حاضر غير قابل‌ درمان‌ است‌. اما در عين‌ حال‌، در 80%- 75% موارد، به‌ هنگام‌ بلوغ‌ يا اوايل‌ جواني‌، بيماري‌ به‌ كلي‌ فروكش‌ كرده‌ است‌.
هر حمله‌ معمولاً چند هفته‌ به‌ طول‌ مي‌انجامد و در طي‌ دوران‌ كودكي‌، بيماري‌ هر از چندگاهي‌ شعله‌ور مي‌شود و دوباره‌ فروكش‌ مي‌كند. علايم‌ را معمولاً مي‌توان‌ با درمان‌ تحت‌ كنترل‌ درآورد
عوارض‌ احتمالي‌

متأثر شدن‌ بافت‌هايي‌ غير از مفاصل‌، مثلاً التهاب‌ چشم‌، بزرگ‌ شدن‌ طحال‌، التهاب‌ پردة‌ دور قلب‌ يا عضلة‌ قلب‌.
تغيير شكل‌ و به‌ هم‌ خوردن‌ ساختمان‌ مفصل‌ به‌ طور دايمي‌
                                                  
درمان‌


اصول‌ كلي‌

آزمايش‌ خون‌، از جمله‌ بررسي‌ وضعيت‌ خود ايمني‌
عكس‌ برداري‌ از مفاصل‌. البته‌ تغييرات‌ مفصل‌ ممكن‌ است‌ تا مراحل‌ انتهايي‌ بيماري‌ نيز خود را در عكس‌ مفصل‌ نشان‌ ندهند.
روان‌ درماني‌ يا مشاوره‌ براي‌ كمك‌ به‌ خانوادة‌ كودك‌، تا آنها بتوانند به‌ خوبي‌ از عهدة‌ بيماري‌ طولاني‌ مدت‌ كودك‌ برآيند. شايد مهمترين‌ عامل‌ در درمان‌ كودك‌ حمايت‌ عاطفي‌ از وي‌ باشد.
جراحي‌ براي‌ درست‌كردن‌ مفصل‌ تغيير شكل‌ يافته‌ (گاهي‌)
اگر تشك‌ كودك‌ سفت‌ نيست‌، يك‌ تختة‌ ضخيم‌ چندلا زير تشك‌ قرار دهيد.
چشم‌ كودك‌ بايد حداقل‌ 2 بار در سال‌ معاينه‌ شود تا اگر التهابي‌ در چشم‌ وجود دارد زود تشخيص‌ داده‌ شود.
بسيار مهم‌ است‌ كه‌ كودك‌ به‌ مدرسه‌ عادي‌ به‌ طور روزانه‌ برود. هر جا كه‌ لازم‌ باشد، مدرسه‌ بايد خدمات‌ اضافي‌ براي‌ برآورده‌ كردن‌ نيازهاي‌ كودك‌ فراهم‌ كند.

داروها

آسپرين‌ يا ساير داروهاي‌ ضد التهاب‌ غير استروييدي‌، براي‌ كاهش‌ درد و التهاب‌
امكان‌ دارد داروهاي‌ ديگري‌ چون‌ كورتيكواستروييد، نمك‌ طلا، يا يا ساير داروها تجويز شوند

فعاليت‌

به‌ هنگام‌ حمله‌، كودك‌ بايد در تخت‌ استراحت‌ كند، مگر براي‌ توالت‌، تا زماني‌ كه‌ تب‌ و ساير علايم‌ تخفيف‌ يابند.
امكان‌ دارد براي‌ حفاظت‌ و حمايت‌ از مفصل‌ ملتهب‌ استفاده‌ از آتل‌ ضروري‌ باشد.
پس‌ از رفع‌ حمله‌، كودك‌ مي‌تواند به‌ تدريج‌ فعاليت‌هاي‌ عادي‌ را از سر بگيرد، البته‌ بايد در طي‌ روز ساعت‌هايي‌ را به‌ استراحت‌ بپردازد. كودك‌ نبايد زياد خسته‌ شود و هر شب‌ بايد حداقل‌ 12-10 ساعت‌ بخوابد.
فيزيوتراپي‌ توصيه‌ خواهد شد. بعضي‌ از حركات‌ را كودك‌ خود مي‌تواند انجام‌ دهد، و بعضي‌ از آنها را والدين‌ مي‌توانند براي‌ كودك‌ انجام‌ دهند. انجام‌ حركات‌ توصيه‌ شده‌ مهم‌ است‌ زيرا كمك‌ مي‌كند تا درد و اثرات‌ ناتوان‌ كنندة‌ بيماري‌ به‌ حداقل‌ برسند.
به‌ دليل‌ تغييرات‌ دوره‌اي‌ علايم‌، گاهي‌ برنامه‌ فيزيوتراپي‌ نياز به‌ بازبيني‌ خواهد داشت‌.
به‌ طور كلي‌ از انجام‌ ورزش‌هايي‌ كه‌ بدن‌ كودك‌ در معرض‌ ضربه‌ قرار مي‌گيرد بايد خودداري‌ شود، اما كودك‌ بايد تشويق‌ شود تا در ديگر فعاليت‌هاي‌ مدرسه‌، خانه‌ يا اجتماع‌ شركت‌ كند.

رژيم‌ غذايي‌

كودك‌ بايد يك‌ رژيم‌ مغذي‌ و متعادل‌ داشته‌ باشد، در عين‌ حال‌ وي‌ را بايد تشويق‌ به‌ خوردن‌ نمود.

در اين‌ شرايط‌ به‌ پزشك‌ خود مراجعه‌ نماييد

كودك‌ شما علايم‌ آرتريت‌ روماتوييد كودكان‌ را دارد.
علايم‌ زير به‌ هنگام‌ درمان‌ روي‌ دهند:
ـ درد قفسة‌ صدري‌ يا تب‌
ـ علايم‌ جديد و بدون‌ توجيه‌. توجه‌ داشته‌ باشيد كه‌ داروهاي‌ مورد استفاده‌ در درمان‌ ممكن‌ است‌ با عوارض‌ جانبي‌ همراه‌ باشند

منبع:خانه پزشکان ایران

صرع(epilepsy)

- صرع چیست؟

صرع را به زبان ساده می ‌توان به صورت زیر تعریف کرد: چنان چه تنظیم جریان الکتریکی فرد به هم بخورد، مدارهای کل مغز دچار اتصال شده و در نتیجه هوشیاری به هم می ‌خورد.

صرع فقط افتادن فرد و عدم هوشیاری نیست، بلکه به چندین شکل می ‌تواند دیده شود. به ‌طور مثال صرع می ‌تواند به صورت افت تحصیلی در مدرسه باشد، جا انداختن کلمات در جمله به خصوص در هنگام املا نوشتن اتفاق می‌ افتد و متاسفانه معلم‌ها فکر می ‌کنند که این دانش‌آموز دچار حواس پرتی می ‌باشد.

 

2- عوامل زمینه ‌ساز صرع کدامند؟

یکی از علل صرع به دوران قبل از تولد برمی ‌گردد، ولی به طور عمده علل صرع به بعد از تولد مربوط می‌ شود. هم چنین علل زیادی از انواع صرع ناشناخته می‌ باشد.

از علل قبل از تولد می ‌توان به عفونت‌های داخل رحمی (در جنین) اشاره کرد. از عفونت‌های شایع ایجاد کننده ی صرع در دوران بارداری سرخجه  و توکسو پلاسموز می ‌باشد. سایر عفونت‌های ویروسی، سوء تغذیه و مصرف الکل و دخانیات  در مادر هم می ‌تواند باعث صدمه به جنین شود.

از دیگر علل می ‌توان به نقص‌های ژنتیکی ایجاد شده در حین بارداری در جنین اشاره کرد که می ‌تواند عامل بروز تشنج در سال‌های آینده باشد. هم چنین قرار گرفتن در معرض محیط‌ های آلوده (مانند اشعه ایکس) می‌ تواند باعث آسیب به جنین شود.

از دلایل دیگر می ‌توان به ضربه‌ های مغزی جنین در حین بارداری یا موقع زایمان اشاره نمود.

                                                          

دسته ی دیگر از دلایل صرع، مربوط به ضایعات در حین زایمان است که به عنوان فلج‌های مغزی عنوان می ‌شود. چنان چه در حین زایمان سر بچه آسیب ببیند و منجر به اختلالات انعقادی یا خونریزی‌های مغزی شود، می ‌تواند فرم‌هایی از تشنج را ایجاد کند. این آسیب‌ها هنگام تولد یا هفته ی اول بعد از تولد گاهی از علل بسیار مهم، برای تشنج‌های بعدی می ‌باشد.

در دوران نوزادی عفونت‌های مغزی مانند مننژیت  و آنسفالیت (تورم مغز در اثر ویروس‌ها)، و ضربه‌هایی که به خاطر جنب و جوش یا تصادف با ماشین به مغز وارد می شود، ممکن است باعث تشنج شود.

صرع و تشنج طوری نیست که بلافاصله بعد از دیدن ضربه، این بیماری ایجاد شود، بلکه ممکن است 10 تا 20 سال بعد خود را نشان بدهد و آسیب‌های در حین زایمان یا بعد از زایمان نتایج خود را در اواخر کودکی و یا بزرگسالی نشان دهد.

هم ‌چنین سوء تغذیه در زمان کودکی می ‌تواند یکی از دلایل تشنج در سنین بالاتر باشد، به خصوص کمبود مواد معدنی مثل کلسیم و منیزیم می ‌تواند از عوامل ایجاد کننده ی تشنج باشد.

در سنین بالا (افراد مسن) سکته ی مغزی  می ‌تواند باعث تشنج باشد و هم چنین به هم خوردن پایداری الکتریکی بدن باعث ایجاد صرع و تشنج در بیمار می ‌شود.

در افراد دیابتی  که از داروهای دیابتی برای پایین آوردن قند خون استفاده می ‌کنند یا بیمارانی که قند خون پایینی دارند، استعداد ابتلا به تشنج بیشتر از سایر افراد است.

با وجود تمام دلایل ذکر شده، علل درصد زیادی از انواع صرع در حال حاضر شناخته شده نمی ‌باشد.

آقای دکتر عسگر قربانی، متخصص بیماری‌های مغز و اعصاب(استادیار دانشگاه علوم پزشکی تهران) پاسخگوی سئوالات زیر می باشد.


1- راه‌های درمان تشنج و صرع کدام است؟

برای آن که بیماری صرع اثبات شود، باید ابتدا یک سری بیماری‌های مشابه شناخته شوند. یکی از بیماری‌های مشابه سنکوب می‌ باشد که خون به مقدار کافی به مغز نمی ‌رسد و به صورت گذرا در اثر دیدن مثلاً یک حادثه یا تصادف؛ یا در اثر گرمای یا سرمای زیاد، خون برای مدت کوتاهی به مغز نمی ‌رسد؛ یا به دنبال افت فشار به علت از دست دادن خون و شوک عصبی ممکن است فرد دچار سنکوب شود و بیافتد. این بیماران باید با توجه به شرح حال و معاینه، از بیماران صرعی افتراق داده شوند.

بعضی موارد در بیماری‌های قلبی یا سکته‌های مغزی  که خون کافی به مغز نمی ‌رسد ممکن است کاهش هوشیاری رخ دهد که نباید با صرع اشتباه شود.

بیمارهای دیگری مانند میگرن  ممکن است باعث از دست رفتن هوشیاری شود.

هم چنین کمبود مواد معدنی و تغذیه‌ای می ‌تواند سبب از دست دادن هوشیاری شود.

بعضی از ضایعات مغزی مثل عفونت‌های مغزی- تومورهای مغزی، فشار بالای جمجمه ممکن است بدون ایجاد تشنج باعث افت هوشیاری شوند، ولی گاهی اوقات این موارد خود باعث تشنج می ‌شوند.

از نوار مغز، آزمایشات اختصاصی خون، آزمایشات عمومی خون، CTS ، SCAN وMRI برای تأیید یا ردّ تشنج استفاده می ‌شود.

بعد از مشخص شدن تشنج، درمان به دو دسته ی دارویی و غیردارویی تقسیم می ‌شود.

درمان‌های غیردارویی بدین جهت دارای اهمیت زیادی می ‌باشند که شامل حذف عوامل خطرناک به خصوص برای پیش‌گیری از آسیب‌های مغزی می ‌باشد که از زمان جنینی شروع می ‌شود و شامل خودداری از مصرف دخانیات، عدم مصرف الکل، خودداری از محیط ‌های آلوده مثل رادیواکتیو می ‌باشد.

انجام ورزش و پیاده روی به ‌طور غیرمستقیم آمار تشنج‌ها را پایین می ‌آورد.

برای جلوگیری از تشنج باید فرد خواب منظم و کامل داشته باشد (بی ‌خوابی یکی از مهم ‌ترین عواملی است که باعث تشدید تشنج می ‌شود). باید به تغذیه هم ‌اهمیت زیادی داده شود و و لبنیات ، سبزیجات  و پروتئین  به مقدار کافی در برنامه ی غذایی بیمار گنجانده شود.

جلوگیری از چاقی و پرخوری و جلوگیری از استرس  و اضطراب  بسیار مهم می ‌باشد.

در درمان دارویی، با داروهای معمولی حدود 70- 60 درصد بیماران کنترل می‌ شوند و در درصد کمی از بیماران نیاز به درمان با چند دارو وجود دارد.

در مجموع حدود 85 درصد بیماران تشنجی با یک یا چند دارو کنترل می ‌شوند و در 20- 15درصد موارد ممکن است با مصرف دارو به خوبی کنترل نشوند یا احتمالا بهبود نیابند. این‌ها بیمارانی هستند که آسیب‌های شدید مغزی دارند (مانند بیماران عقب‌مانده ی ذهنی یا افراد دچار ناهنجاری‌های شدید مغزی مادرزادی). البته این بیماران نیز درمان می‌ شوند.

در مجموع با درمان کامل، حدود 95درصد بیماران طول عمر طبیعی دارند و ترس جامعه از این بیماری همیشه بی‌ مورد می ‌باشد.

البته درصد کمی ممکن است افراد وابسته‌ای باشند، ولی اکثر افراد با درمان دارویی یا غیردارویی در زندگی هیچ مشکلی را نخواهند داشت، چه بسا افراد به ظاهر سالم ممکن است در برخورد با مشکلات زندگی عاجز باشند ولی این افراد در زندگی خود هیچ مشکلی نداشته باشند.

داروهای ضد صرع را در خانم‌های باردار نیز می ‌توان استفاده کرد.


2- عدم درمان به موقع این بیماری چه عواقبی ممکن است داشته باشد؟

عدم درمان به موقع باعث می ‌شود که کانون ایجاد تشنج (کانون شورشی تشنج) به صورت فونکسیون و فیزیولوژیک دچار اختلال شود و اگر درمان نشود ممکن است باعث تغییرات ساختمانی در بافت مغز گردد و نواحی دیگر مغز را نیز درگیر کند و کارکرد فکری فرد را کم کند. بنابراین درمان این بیماران الزامی است.

درمان صرع، طولانی مدت و حدود دو تا سه سال می‌ باشد و بعد از این دوره درمان کامل می‌ شود.

درصد بسیار کمی از بیماران ممکن است درمان طولانی مدت داشته باشند.این افراد، افرادی هستند که در لب گیج‌گاهی اختلال دارند یا دارای آسیب‌های مغزی بارزی‌ هستند یا مشکل مادرزادی دارند، ولی به ‌طور غالب با درمان 3-2 ساله به طور کامل بهبود می یابند.


3- توصیه ی شما به این جوان 14 ساله چیست؟

یکی از شایع‌ترین انواعی که می ‌تواند ارثی هم باشد به نام "صرع پرشی" جوانان گفته می ‌شود که در واقع صبح‌ها و حتی حین صبحانه خوردن اتفاق می ‌افتد. این نوع تشنج با این که خوش ‌خیم است نیاز به درمان دارد و بیش‌تر با درمان طولانی مدت درمان می ‌شود. تشنج‌های خوش ‌خیم بر روی کارآیی فکری و اجتماعی تأثیری ندارند، ولی چون به هر حال این بیماری وجود دارد باید درمان شود.


4- توصیه ی کلی شما به این بیماران چیست؟

به طور کلی صرع بیماری درمان‌پذیر و خوش ‌خیم می ‌باشد و ترس جامعه از این بیماری کاملاً نا بجا و ناآگاهانه می ‌باشد و اکثر بیماران دچار صرع از خیلی از افراد جامعه بالاتر می باشند و تا آخر عمر ممکن است هیچ مشکلی نداشته باشند. آقایان و خانم‌های جوان مبتلا به بیماری صرع به‌ هیچ وجه نگران ازدواج و عواقب بعدی نباشند.

در مجموع چون یک بیماری خوش ‌خیم می ‌باشد، بهتر است در صورت ثابت شدن این بیماری توسط پزشک متخصص، اقدامات درمانی انجام گیرد و مطمئن باشید که درصد بسیار زیادی از این افراد (بالای 95درصد) به ‌طور کامل درمان خواهند شد.

وقتي يک فرد مصروع تصميم به ازدواج  مي گيرد، سؤالات متفاوتي براي وي وجود دارد. از جمله اين كه آيا مي تواند ازدواج كند يا خير؟ آيا بيماري او به فرزندش نيز به ارث مي رسد؟ و... ابتدا بايد به اين مسئله توجه داشته باشيم كه اگر يك فرد عادي با شرايط طبيعي بچه دار شود، احتمال اين كه فرزندش دچار صرع شود ، حدود نيم درصد است. حال اگر مادري مبتلا به صرع باشد، به دليل آنكه صرع ، طبيعتاً اساس ژنتيكي هم دارد، احتمال ابتلاي كودك به صرع، حدود 5 درصد است. علي رغم اين مسئله بايد در نظر داشت كه به احتمال 95 درصد ، مادر مصروع كودك سالمي را به دنيا مي آورد و اين شانس بسيار بالايي است.

به فردي كه مبتلا به صرع است ، توصيه مي شود قبل از ازدواج ، تحت مشاوره (خصوصاً

 مشاوره ژنتيك  ) قرار گيرد و در طي دوران بارداري حتماً تحت نظر پزشك زنان و متخصص مغز و اعصاب قرار گيرد تا بدين ترتيب هرگونه احتمال خطر براي كودك وي از بين برود. بدين ترتيب با بررسي صحيح و منطقي اين مسئله ، بيماران مصروع مي توانند يك زندگي و ازدواج موفق داشته و فرزندان سالمي به دنيا آورند.

برخي از انواع بيماري صرع اساس ژنتيك شناخته شده اي دارند (مانند صرع كوچك ) كه ما مي دانيم ممكن است به ارث برسند. ولي برخي ديگر از انواع آن اساس ژنتيك ندارند. مثلاً اگر فردي در اثر ضربه مغزي دچار بيمار صرع گردد، هيچ گونه علت ژنتيكي در اين مورد وجود ندارد. يا اگر كودكي در جريان زايمان دچار مشكلاتي از قبيل نرسيدن اكسيژن به مغز شود، احتمال ابتلاي وي به صرع در آينده وجود دارد. ولي چنانچه عوامل بيروني موجب به وجود آمدن اين اختلال باشد، اين بيماري به فرزند به ارث نمي رسد.

خوشبختانه در صرع، مواردي كه علل ژنتيك ندارند كم نيستند و در برخي از مواقع مي توان گفت انواع صرع اساس ژنتيك ندارد.

ضمناً توجه به اين نكته ضروري است كه علي رغم اينكه اين بيماري متأسفانه خوشنام نيست و افراد جامعه عقايد نادرستي در مورد آن دارند، ولي بايد ياد بگيريم كه آن را آگاهانه بشناسيم.

هر بيماري مزمن شرايط اجتماعي و عاطفي خاصي را ايجاد مي كند كه لازم است كيفيت زندگي در آن بررسي گردد.

صرع، اختلالي است كه در آن تخليه ناگهاني انرژي در مغز صورت مي گيرد و مي تواند با اختلالات حسي، حركتي و رفتاري توام گردد كه وقتي تخليه امواج به صورت عمومي باشد، موجب حذف هوشياري و شكل عمومي تشنج مي شود و وقتي هوشياري كاملاً از بين نرود به صورت تشنج موضعي، ساده يا پيچيده بروز مي كند.

در صرع به عنوان يك بيماري مزمن ، نمي توان حملات را پيش بيني كرد و هميشه دغدغه اين حملات با فرد مصروع وجود دارد. بر همين اساس عوامل مهمي در كيفيت زندگي مصروعين ( در كودكان و بزرگسالان) وجود دارد كه به آنها اشاره مي كنيم:

 

­ كيفيت مراقبت در كودكان

مهمترين مشكل در كودكان اين است كه افزايش يا كاهش بيش از حد مراقبت در آنان مي تواند بر كيفيت زندگي آنها تأثير بگذارد. اين مسئله به خصوص در مادران وجود دارد كه به علت علاقه شديد به فرزندشان مي توانند در اين مسئله سهم به سزايي داشته باشند.

-كيفيت آموزش

امكانات آموزشي در اين مورد بايد در مدرسه، خانواده و جامعه وجود داشته باشد. زيرا آموزش مناسب مي تواند در ادامه زندگي فرد تأثير به سزايي داشته باشد.

ازدواج مصروعين

فرد مصروع نبايد بيماري خود را در زمان ازدواج كتمان نمايد و بايد حقيقت را با صداقت به همسر آينده خود بگويد و با پزشك خود مشاوره اي را انجام دهد.

بارداري فرد مصروع

بهترين روش در بارداري اين است كه قبل از بارداري برنامه ريزي صحيحي در اين مورد وجود داشته باشد و فرد مصروع اين مسئله را با پزشك خود و پزشك زنان در ميان گذارد تا داروي مناسبي براي وي تجويز گردد و در طول دوران بارداري تحت نظر باشد تا اگر احساس شد مشكلي براي بيمار و جنين به وجود مي آيد با بررسي هاي انجام گرفته بتوان برخورد مناسبي با اين مسئله داشت.

داروها نيز در حين بارداري ادامه پيدا مي كند و نحوه زايمان هم بنا به تصميم پزشك است. بعد از زايمان نيز مادر مي تواند به فرزند خود شير دهد زيرا مصرف داروها تأثير منفي در فرزند وي ندارد، بلكه توجه به اين مسئله ضروري است كه اگر خانم باردار در دوران بارداري بدون مشاوره پزشك، خودسرانه داروي خود را قطع نمايد و دچار حمله تشنج گردد، اين امر مي تواند براي وي خطرناك باشد.

 

ازدواج مصروعين از ديدگاه روان پزشكي

روان پزشك نقش كليدي را در مورد مشكلات و بيماري هايي كه در كنار صرع وجود دارد، ايفا مي كند و مي تواند در مورد مداخلات دارويي ( تداخل عمل و اثر داروها با يكديگر ) جهت درمان بيماري هاي همراه با صرع ، راهنمايي و مشاوره به بيمار، همسر و خانواده او ارائه دهد.

يكي از مشكلات عمده، نگرش ها، دانش ها و باورهاي غلط فرد يا خانواده يا خانواده همسر او در مورد بيماري است. حتي علاوه بر آنها، اين باورهاي غلط در خود پزشكان نيز در مورد ازدواج يك فرد مصروع مي تواند وجود داشته باشد.

مسئله ديگر اين است كه بعضي از افراد ازدواج را نجات دهنده، شفا و راه حل قطعي مشكلات خود مي دانند و فكر مي كنند هر مشكل رواني-  جسمي كه وجود داشته باشد، ناشي از فشارها و مشكلات جنسي است و به دنبال آن حكم ازدواج را صادر مي كنند.

در زمان مشاوره روان پزشكي ، پزشك ابتدا به نگرش هاي فرد توجه مي نمايد. به اين كه آيا اين نگرش ها به ازدواج فرد صدمه مي زند؟ در غير اين صورت فرد را مجاز به ازدواج مي داند. دومين مسئله اي كه پزشك مد نظر قرار مي دهد، اين است كه آيا بيماري هاي همراه در يكي از طرفين وجود دارد يا خير؟ نكته ديگري كه در ازدواج بايد به آن توجه نمود كفايت رواني – عاطفي بيمار است و اين كه آيا فرد مصروعي كه حملات وي كنترل شده و مانعي براي ازدواج  ندارد، كفايت همسري، پدر يا مادر بودن، بارداري و … را دارد يا خير؟!

نكته بسيار كليدي و مهم در مشاوره قبل و بعد از ازدواج ، آموزش هاي جنسي است كه متأسفانه در كشور در مورد آن سكوت مي شود و حتي پدر و مادرها نيز نوعي خود سانسوري را در اين مورد پيش مي گيرند. لذا بهترين زمان اطلاعات گرفتن از بيماران، راجع به مسائل جنسي، زمان شروع بحث خواستگاري و ازدواج است كه بسياري از مراجعين در مورد اين موضوع يا اطلاعات ندارند يا اطلاعات غلطي دارند.

بنابراين كار كردن روي آموزش هاي جنسي، شناخت فرد روي فيزيولوژي خود، اطلاعات هورموني، اطلاعات آناتوميك، اطلاعات روان شناختي، دوران بارداري ، شناخت داروها، اثرات آن بر روي بارداري و جنين و… موضوعاتي هستند كه در قالب آنها مي توان اطلاعات مربوط به مسايل زناشويي، آموزش هاي جنسي و به ويژه جلوگيري از بارداري را به مراجعين ارائه كرد، چرا كه در ماه ها و سال هاي اوليه اين افراد بايد از بچه دار شدن جلوگيري نمايند و چگونگي تأثير اين داروها  بعد از ازدواج نيز بررسي گردد.

 منبع:tebyan

اكينوكوكوس گرانولوزوس

Echinococcus granulosus

اكينوكوكوس گرانولوزوس (Echinococcus granulosus )
نام بيماري: Echinococosis, Hydatid disease, Cystic Hydatosis, Hydatidosis disease

اين كرم يكي از آلودگيهاي جدي و مهم انسان به شمار رفته و در ايران نيز شايع حائز اهميت است. اين كرم از راسته سيكلوفيليده و خانواده تنيائيده بوده و سگ سانان ميزبان اصلي (نهايي) و علفخواران ميزبان واسط اصلي آن هستند و انسان بطور اتفاقي بدمرحله لاروي آن (به عنوان ميزبان واسط غيرفعال) مبتلا مي‏شوند.

 

 

 

تاكنون چهار گونه از جنس اكينوكوكوس شناسايي شده است كه در انسان قادر به ايجاد بيماريهاي  مختلفي هستند:

۱)E.granulosus (مسبب بيماري كيست هيداتيد)،

۲)E.multilocularis(مسبب كيست آلوئولي)

۳)E.vogeli(مسبب بيماري پلي كيستيك)و

۴)E.oligarthrus(مسبب بيماري پلي كيستيك).

اپيدميولوژي
جهان: بيماري تقريبا در تمامي‏نواحي گرمسيري و نيمه گرمسيري دنيا، خصوصا نواحي كه ارتباط نزديكي بين انسان و سگ وجود دارد، بوفور ديده ميشود.

ايران: هنوز آمار دقيقي در رابطه با ميزان شيوع الودگي افراد در ايران وجود ندارد. اما براساس مطالعات انجام شده برروي بيماران در بيمارستانها، برآورد مي‏شود از هر ۱۰۰ هزار نفر ۱۲/۱-۱ نفر مبتلا به هيداتيدوز باشند.

در رابطه با ميزان آلودگي در ميزبانهاي اصلي (خصوصا سگ) و ميزبانهاي واسط(خصوصا گوسفند، گاو و شتر) مطالعات نسبتا كاملي صورت گرفته است و در كل ميزان آلودگي سگها در استانهاي اصفهان، مازندران، آذربايجان غربي و ايلام بين ۴۵ تا ۶۳% و در ساير نواحي بطور متوسط ۲۰% بوده است(در سيستان و بلوچستان حدود ۳/۳%).

مورفولوژي
كرم: اين كرم باندازه بسيار كوچك (معمولا ۳-۶mm و گاهي تا ۹mm) بوده و داراي يك سر (اسكولكس)كروي شكل با چهار بادكش فنجاني شكل و يك روستلوم با ۲۸ تا ۵۰ قلاب(معمولا ۳۰ تا ۳۶)، يك گردن كوتاه، يك پروگلوتيد نارس، يك پروگلوتيد بالغ و يك (گاهي دو) پروگلوتيد بارور است طول عمر آن در سگ ۵ تا ۲۹ ماه است.

مرحله لاروي (Hydatid) : به مرحله لاروي (متاسستودي) ا.گرانولوزوس كه درداخل بدن ميزبان واسط (از جمله دام و انسان)تشكيل مي‏شود ، كيست هيداتيه گفته مي‏شود.

پس از خورده شدن تخم توسط ميزبان واسط جنين آن(انكوسفر) ازتخم خارج شده و از طريق گردش خون به بافت‏هاي مختلف رفته و در آنجا به فرم لاروي كرم كه به صورت حبابچه يا كيست است در مي‏آيد و ظرف ۳ ماه قطر آن به ۴-۵mm و ظرف ۵ ماه به ۱cm رسيده و از آن به بعد سالانه ۱cm(و گاهي تا ۵cm) به قطر آن اضافه مي‏شود.

اندازه كيست‏هاي هيداتيك بطور معمول ۵cm است ولي تا ۲۰cm هم گزارش شده است.

چرخه زندگي
كرمهاي بالغ در روده سگ و گاهي ساير سگ سانان( گربه، گرگ، شغال، روباه) كانگرو و ميمون زندگي مي‏كند. آخرين بند كرم محتوي تعداد زيادي تخم است كه در داخل روده ميزبان و يا در خارج تركيده و تخم‏ها آزاد مي‏شوند.

در پي خوردن سبزيجات و مواد غذايي آلوده، جدار تخم‏ها درمعده باز شده و جنين‏هاي كرم(انكوسفرها)آزاد شده و با نفوذ به جدار معده يا روده وارد جريان خون وريدي و لنفاتيك شده و در بافتهاي مختلف مستقر ميشوند و در آن مكان به فرم لاروي (كيست) تبديل مي‏شوند.

در صورت خورده شدن بافتهاي الوده به كيست توسط ميزبان قطعي، اسكولكس‏ها در معده و روده آزاد شده و ظرف ۶ تا ۹ هفته به كرم‏هاي بالغ بارور تبديل مي‏شوند.

بيماريزايي و تظاهرات باليني
انسان از طريق خوردن آب، سبزيجات، مواد غذايي و يا حتي ليس زدن سگ آلوده يا تماس دست با سگ و آلوده شدن دست و در نهايت خوردنتخم آلوده مي‏شود.

بيماري ايجاد شده در انسان به شدت آلودگي و محل تشكيل لارو(كيست) در بدن بستگي دارد.در كل، كبد(۶۰ تا ۷۰%)، ريه‏ها(۲۰ تا ۴۰%)، عضلات (۴%)، طحال(۳%)، بافتهاي نرم(۳%)، مغز(۳%)، استخوان(۲%) و ساير نواحي(۱%) محل‏هاي اصلي استقرار لاروها

 

Pseudomonas aeruginosa

Pseudomonas aeruginosa is member of the Gamma Proteobacteria class of Bacteria. It is a Gram-negative, aerobic rod belonging to the bacterial family Pseudomonadaceae. Since the revisionist taxonomy based on conserved macromolecules (e.g. 16S ribosomal RNA) the family includes only members of the genus Pseudomonas which are cleaved into eight groups. Pseudomonas aeruginosa is the type species of its group. which contains 12 other members.

Like other members of the genus, Pseudomonas aeruginosa is a free-living bacterium, commonly found in soil and water. However, it occurs regularly on the surfaces of plants and occasionally on the surfaces of animals. Members of the genus are well known to plant microbiologists because they are one of the few groups of bacteria that are true pathogens of plants.  In fact, Pseudomonas aeruginosa is occasionally a pathogen of plants. However, Pseudomonas aeruginosa has become increasingly recognized as an emerging opportunistic pathogen of clinical relevance. Several different epidemiological studies track its occurrence as a nosocomial pathogen and indicate that antibiotic resistance is increasing in clinical isolates.

Pseudomonas aeruginosa is an opportunistic pathogen, meaning that it exploits some break in the host defenses to initiate an infection.  In fact, Pseudomonas aeruginosa is the epitome of an opportunistic pathogen of humans. The bacterium almost never infects uncompromised tissues, yet there is hardly any tissue that it cannot infect if the tissue defenses are compromised in some manner. It causes urinary tract infections, respiratory system infections, dermatitis, soft tissue infections, bacteremia, bone and joint infections, gastrointestinal infections and a variety of systemic infections, particularly in patients with severe burns and in cancer and AIDS patients who are immunosuppressed. Pseudomonas aeruginosa infection is a serious problem in patients hospitalized with cancer, cystic fibrosis, and burns. The case fatality rate in these patients is near 50 percent.

Pseudomonas aeruginosa is primarily a nosocomial pathogen. According to the CDC, the overall incidence of P. aeruginosa infections in U.S. hospitals averages about 0.4 percent (4 per 1000 discharges), and the bacterium is the fourth most commonly-isolated nosocomial pathogen accounting for 10.1 percent of all hospital-acquired infections.

Characteristics


Pseudomonas aeruginosa
is a Gram-negative rod measuring 0.5 to 0.8 µm by 1.5 to 3.0 µm. Almost all strains are motile by means of a single polar flagellum.

The bacterium is ubiquitous in soil and water, and on surfaces in contact with soil or water.  Its metabolism is respiratory and never fermentative, but it will grow in the absence of O2 if NO3 is available as a respiratory electron acceptor.

The typical Pseudomonas bacterium in nature might be found in a biofilm, attached to some surface or substrate, or in a planktonic form, as a unicellular organism, actively swimming by means of its flagellum. Pseudomonas is one of the most vigorous, fast-swimming bacteria seen in hay infusions and pond water samples.

In its natural habitat Pseudomonas aeruginosa is not particularly distinctive as a pseudomonad, but it does have a combination of physiological traits that are noteworthy and may relate to its pathogenesis.

• Pseudomonas aeruginosa has very simple nutritional requirements. It is often observed "growing in distilled water", which is evidence of its minimal nutritional needs.  In the laboratory, the simplest medium for growth of Pseudomonas aeruginosa consists of acetate as a source of carbon and ammonium sulfate as a source of nitrogen.

•
P. aeruginosa possesses the metabolic versatility for which pseudomonads are so renowned. Organic growth factors are not required, and it can use more than seventy-five organic compounds for growth.

• Its optimum temperature for growth is 37 degrees, and it is able to grow at temperatures as high as 42 degrees.

• It is tolerant to a wide variety of physical conditions, including temperature.  It is resistant to high concentrations of salts and dyes, weak antiseptics, and many commonly used antibiotics.
 
•
Pseudomonas aeruginosa has a predilection for growth in moist environments, which is probably a reflection of its natural existence in soil and water.

These natural properties of the bacterium undoubtedly contribute to its ecological success as an opportunistic pathogen. They also help explain the ubiquitous nature of the organism and its prominence as a nosocomial pathogen.

P. aeruginosa
isolates may produce three colony types. Natural isolates from soil or water typically produce a small, rough colony. Clinical samples, in general, yield one or another of two smooth colony types. One type has a fried-egg appearance which is large, smooth, with flat edges and an elevated appearance. Another type, frequently obtained from respiratory and urinary tract secretions, has a mucoid appearance, which is attributed to the production of alginate slime. The smooth and mucoid colonies are presumed to play a role in colonization and virulence.


Pseudomonas aeruginosa
colonies on agar


P. aeruginosa
strains produce two types of soluble pigments, the fluorescent pigment pyoverdin and the blue pigment pyocyanin. The latter is produced abundantly in media of low-iron content and functions in iron metabolism in the bacterium. Pyocyanin (from "pyocyaneus") refers to "blue pus", which is a characteristic of suppurative infections caused by Pseudomonas aeruginosa.


The soluble blue pigment pyocyanin is produced by many, but not all, strains of Pseudomonas aeruginosa

Pseudomonas aeruginosa
is notorious for its resistance to antibiotics and is, therefore, a particularly dangerous and dreaded pathogen. The bacterium is naturally resistant to many antibiotics due to the permeabiliity barrier afforded by its Gram-negative outer membrane. Also, its tendency to colonize surfaces in a biofilm form makes the cells impervious to therapeutic concentrations antibiotics. Since its natural habitat is the soil, living in association with the bacilli, actinomycetes and molds, it has developed resistance to a variety of their naturally-occuring antibiotics. Moreover, Pseudomonas maintains antibiotic resistance plasmids, both R-factors and RTFs, and it is able to transfer these genes by means of the bacterial mechanisms of horizontal gene transfer (HGT), mainly transduction and conjugation.
 
Only a few antibiotics are effective against Pseudomonas, including fluoroquinolones, gentamicin and imipenem, and even these antibiotics are not effective against all strains. The futility of treating Pseudomonas infections with antibiotics is most dramatically illustrated in cystic fibrosis patients, virtually all of whom eventually become infected with a strain that is so resistant that it cannot be treated.

Diagnosis

Diagnosis of P. aeruginosa infection depends upon isolation and laboratory identification of the bacterium. It grows well on most laboratory media and commonly is isolated on blood agar or eosin-methylthionine blue agar. It is identified on the basis of its Gram morphology, inability to ferment lactose, a positive oxidase reaction, its fruity odor, and its ability to grow at 42°C. Fluorescence under ultraviolet light is helpful in early identification of P. aeruginosa colonies. Fluorescence is also used to suggest the presence of P. aeruginosa in wounds.

Pathogenesis

For an opportunistic pathogen such as Pseudomonas aeruginosa, the disease process begins with some alteration or circumvention of normal host defenses. The pathogenesis of Pseudomonas infections is multifactorial, as suggested by the number and wide array of virulence determinants possessed by the bacterium. Multiple and diverse determinants of virulence are expected in the wide range of diseases caused, which include septicemia, urinary tract infections, pneumonia, chronic lung infections, endocarditis, dermatitis, and osteochondritis.

Most Pseudomonas infections are both invasive and toxinogenic. The ultimate Pseudomonas infection may be seen as composed of three distinct stages: (1) bacterial attachment and colonization; (2) local invasion; (3) disseminated systemic disease. However, the disease process may stop at any stage. Particular bacterial determinants of virulence mediate each of these stages and are ultimately responsible for the characteristic syndromes that accompany the disease.
 
Colonization

Although colonization usually precedes infections by Pseudomonas aeruginosa, the exact source and mode of transmission of the pathogen are often unclear because of its ubiquitous presence in the environment. It is sometimes present as part of the normal flora of humans, although the prevalence of colonization of healthy individuals outside the hospital is relatively low (estimates range from 0 to 24 percent depending on the anatomical locale).

The fimbriae of Pseudomonas will adhere to the epithelial cells of the upper respiratory tract and, by inference, to other epithelial cells as well. These adhesins appear to bind to specific galactose or mannose or sialic acid receptors on epithelial cells. Colonization of the respiratory tract by Pseudomonas requires fimbrial adherence and may be aided by production of a protease enzyme that degrades fibronectin in order to expose the underlying fimbrial receptors on the epithelial cell surface. Tissue injury may also play a role in colonization of the respiratory tract, since P. aeruginosa will adhere to tracheal epithelial cells of mice infected with influenza virus but not to normal tracheal epithelium. This has been called opportunistic adherence, and it may be an important step in Pseudomonas keratitis and urinary tract infections, as well as infections of the respiratory tract.

The receptor on tracheal epithelial cells for Pseudomonas pili is probably sialic acid (N-acetylneuraminic acid). Mucoid strains, which produce an exopolysaccharide (alginate), have an additional or alternative adhesin which attaches to the tracheobronchial mucin (N-acetylglucosamine). Besides pili and the mucoid polysaccharide, there are possibly  other cell surface adhesins utilized by Pseudomonas to colonize the respiratory epithelium or mucin. Also, it is possible that surface-bound exoenzyme S could serve as an adhesin for glycolipids on respiratory cells.

The mucoid exopolysaccharide produced by P. aeruginosa is a repeating polymer of mannuronic and glucuronic acid referred to as alginate. Alginate slime forms the matrix of the Pseudomonas biofilm which anchors the cells to their environment and in medical situations, it protects the bacteria from the host defenses such as lymphocytes, phagocytes, the ciliary action of the respiratory tract, antibodies and complement. Biofilm mucoid strains of P. aeruginosa are also less susceptible to antibiotics than their planktonic counterparts. Mucoid strains of P. aeruginosa are most often isolated from patients with cystic fibrosis and they are usually found in lung tissues from such individuals.

Invasion

The ability of Pseudomonas aeruginosa to invade tissues depends upon production of extracellular enzymes and toxins that break down physical barriers and damage host cells, as well as resistance to phagocytosis and the host immune defenses. As mentioned above, the bacterial capsule or slime layer effectively protects cells from opsonization by antibodies, complement deposition, and phagocyte engulfment.

Two extracellular proteases have been associated with virulence that exert their activity at the invasive stage: elastase and alkaline protease. Elastase has several activities that relate to virulence. The enzyme cleaves collagen, IgG, IgA, and complement. It also lyses fibronectin to expose receptors for bacterial attachment on the mucosa of the lung. Elastase disrupts the respiratory epithelium and interferes with ciliary function. Alkaline protease interferes with fibrin formation and will lyse fibrin. Together, elastase and alkaline protease destroy the ground substance of the cornea and other supporting structures composed of fibrin and elastin. Elastase and alkaline protease together are also reported to cause the inactivation of gamma interferon (IFN) and tumor necrosis factor (TNF).

P. aeruginosa
produces three other soluble proteins involved in invasion: a cytotoxin (mw 25 kDa) and two hemolysins. The cytotoxin is a pore-forming protein. It was originally named leukocidin because of its effect on neutrophils, but it appears to be cytotoxic for most eucaryotic cells. Of the two hemolysins, one is a phospholipase and the other is a lecithinase. They appear to act synergistically to break down lipids and lecithin. The cytotoxin and hemolysins contribute to invasion through their cytotoxic effects on neutrophils, lymphocytes and other eucaryotic cells.

One Pseudomonas pigment is probably a determinant of virulence for the pathogen. The blue pigment, pyocyanin, impairs the normal function of human nasal cilia, disrupts the respiratory epithelium, and exerts a proinflammatory effect on phagocytes. A derivative of pyocyanin, pyochelin, is a siderophore that is produced under low-iron conditions to sequester iron from the environment for growth of the pathogen. It could play a role in invasion if it extracts iron from the host to permit bacterial growth in a relatively iron-limited environment. No role in virulence is known for the fluorescent pigments.

Dissemination


Blood stream invasion and dissemination of Pseudomonas from local sites of infection is probably mediated by the same cell-associated and extracellular products responsible for the localized disease, although it is not entirely clear how the bacterium produces systemic illness. P. aeruginosa is resistant to phagocytosis and the serum bactericidal response due to its mucoid capsule and possibly LPS. The proteases inactivate complement, cleave IgG antibodies, and inactivate IFN, TNF and probably other cytokines. The Lipid A moiety of Pseudomonas LPS (endotoxin) mediates the usual pathologic aspects of Gram-negative septicemia, e.g. fever, hypotension, intravascular coagulation, etc. It is also assumed that Pseudomonas Exotoxin A exerts some pathologic activity during the dissemination stage (see below).

Toxinogenesis

P. aeruginosa
produces two extracellular protein toxins, Exoenzyme S and Exotoxin A. Exoenzyme S  has the characteristic subunit structure of the A-component of a bacterial toxin, and it has ADP-ribosylating activity (for a variety of eucaryotic proteins) characteristic of many bacterial exotoxins. Exoenzyme S is produced by bacteria growing in burned tissue and may be detected in the blood before the bacteria are. It has led to the suggestion that exoenzyme S may act to impair the function of phagocytic cells in the bloodstream and internal organs as a preparation for invasion by P. aeruginosa.

Exotoxin A
has exactly the same mechanism of action as the diphtheria toxin; it causes the ADP ribosylation of eucaryotic elongation factor 2 resulting in inhibition of protein synthesis in the affected cell. Although it is partially-identical to diphtheria toxin, it is antigenically-distinct. It utilizes a different receptor on host cells than diphtheria toxin, but otherwise it enters cells in the same manner and has the exact enzymatic mechanism. The production of Exotoxin A is regulated by exogenous iron, but the details of the regulatory process are distinctly different in C. diphtheriae and P. aeruginosa.

Exotoxin A appears to mediate both local and systemic disease processes caused by Pseudomonas aeruginosa. It has necrotizing activity at the site of bacterial colonization and is thereby thought to contribute to the colonization process. Toxinogenic strains cause a more virulent form of pneumonia than nontoxinogenic strains. In terms of its systemic role in virulence, purified Exotoxin A is highly lethal for animals including primates. Indirect evidence involving the role of exotoxin A in disease is seen in the increased chance of survival in patients with Pseudomonas septicemia that is correlated with the titer of anti-exotoxin A antibodies in the serum. Also, tox- mutants show a reduced virulence in some models.

Table 1 (below) is a summary of the virulence determinants of Pseudomonas aeruginosa. Table 2 is a brief description of the diseases caused by Pseudomonas aeruginosa.
 

Table 1. Summary of the Virulence Determinants of Pathogenic Pseudomonas aeruginosa
Adhesins
fimbriae (N-methyl-phenylalanine pili)
polysaccharide capsule (glycocalyx)
alginate slime (biofilm)

Invasins

elastase
alkaline protease
hemolysins (phospholipase and lecithinase)
cytotoxin (leukocidin)
siderophores and siderophore uptake systems
pyocyanin diffusible pigment

Motility/chemotaxis

flagella
Retractile pili?

Toxins

Exoenzyme S
Exotoxin A
Lipopolysaccharide

Antiphagocytic surface properties

capsules, slime layers
LPS
Biofilm construction

Defense against serum bactericidal reaction

slime layers, capsules, biofilm
LPS
protease enzymes

Defense against immune responses
capsules, slime layers, biofilm
protease enzymes

Genetic attributes
genetic exchange by transduction and conjugation
inherent (natural) drug resistance
R factors and drug resistance plasmids

Ecological criteria
adaptability to minimal nutritional requirements
metabolic diversity
widespread occurrence in a variety of habitats


Pseudomonas aeruginosa Scanning electron micrograph. CDC


Table 2. Diseases caused by Pseudomonas aeruginosa

Endocarditis. Pseudomonas aeruginosa infects heart valves of IV drug users and prosthetic heart valves. The organism establishes itself on the endocardium by direct invasion from the blood stream.
 
Respiratory infections. Respiratory infections caused by Pseudomonas aeruginosa occur almost exclusively in individuals with a compromised lower respiratory tract or a compromised systemic defense mechanism. Primary pneumonia occurs in patients with chronic lung disease and congestive heart failure. Bacteremic pneumonia commonly occurs in neutropenic cancer patients undergoing chemotherapy. Lower respiratory tract colonization of cystic fibrosis patients by mucoid strains of Pseudomonas aeruginosa is common and difficult, if not impossible, to eradicate.

Bacteremia and septicemia. Pseudomonas aeruginosa causes bacteremia primarily in immunocompromised patients. Predisposing conditions include hematologic malignancies, immunodeficiency relating to AIDS, neutropenia, diabetes mellitus, and severe burns. Most Pseudomonas bacteremia is acquired in hospitals and nursing homes. Pseudomonas accounts for about 25 percent of all hospital acquired Gram-negative bacteremias.

Central nervous system infections. Pseudomonas aeruginosa causes meningitis and brain abscesses. The organism invades the CNS from a contiguous structure such as the inner ear or paranasal sinus, or is inoculated directly by means of head trauma, surgery or invasive diagnostic procedures, or spreads from a distant site of infection such as the urinary tract.

Ear infections including external otitis. Pseudomonas aeruginosa is the predominant bacterial pathogen in some cases of external otitis, including "swimmer's ear". The bacterium is infrequently found in the normal ear, but often inhabits the external auditory canal in association with injury, maceration, inflammation, or simply wet and humid conditions.

Eye infections. Pseudomonas aeruginosa can cause devastating infections in the human eye. It is one of the most common causes of bacterial keratitis, and has been isolated as the etiologic agent of neonatal ophthalmia. Pseudomonas can colonize the ocular epithelium by means of a fimbrial attachment to sialic acid receptors. If the defenses of the environment are compromised in any way, the bacterium can proliferate rapidly through the production of enzymes such as elastase, alkaline protease and exotoxin A, and cause a rapidly destructive infection that can lead to loss of the entire eye.

Bone and joint infections. Pseudomonas infections of bones and joints result from direct inoculation of the bacteria or the hematogenous spread of the bacteria from other primary sites of infection. Blood-borne infections are most often seen in IV drug users and in conjunction with urinary tract or pelvic infections. Pseudomonas aeruginosa has a particular tropism for fibrocartilagenous joints of the axial skeleton. Pseudomonas aeruginosa causes chronic contiguous osteomyelitis, usually resulting from direct inoculation of bone and is the most common pathogen implicated in osteochondritis after puncture wounds of the foot.

Urinary tract infections. Urinary tract infections (UTI) caused by Pseudomonas aeruginosa are usually hospital-acquired and related to urinary tract catheterization, instrumentation or surgery. Pseudomonas aeruginosa is the third leading cause of hospital-acquired UTIs, accounting for about 12 percent of all infections of this type. The bacterium appears to be among the most adherent of common urinary pathogens to the bladder uroepithelium. As in the case of E. coli, urinary tract infection can occur via an ascending or descending route. In addition, Pseudomonas can invade the bloodstream from the urinary tract, and this is the source of nearly 40 percent of Pseudomonas bacteremias.

Gastrointestinal infections. Pseudomonas aeruginosa can produce disease in any part of the gastrointestinal tract from the oropharynx to the rectum. As in other forms of Pseudomonas disease, those involving the GI tract occur primarily in immunocompromised individuals. The organism has been implicated in perirectal infections, pediatric diarrhea, typical gastroenteritis, and necrotizing enterocolitis. The GI tract is also an important portal of entry in Pseudomonas septicemia and bacteremia.

Skin and soft tissue infections, including wound infections, pyoderma and dermatitis. Pseudomonas aeruginosa can cause a variety of skin infections, both localized and diffuse. The common predisposing factors are breakdown of the integument which may result from burns, trauma or dermatitis; high moisture conditions such as those found in the ear of swimmers and the toe webs of athletes, hikers and combat troops, in the perineal region and under diapers of infants, and on the skin of whirlpool and hot tub users. Individuals with AIDS are easily infected. Pseudomonas has also been implicated in folliculitis and unmanageable forms of acne vulgaris.

Host Defenses


Most strains of P. aeruginosa  are resistant to killing in serum alone, but the addition of polymorphonuclear leukocytes results in bacterial killing. Killing is most efficient in the presence of type-specific opsonizing antibodies, directed primarily at the antigenic determinants of LPS. This suggests that phagocytosis is an important defense and that opsonizing antibody is the principal functional antibody in protecting from P. aeruginosa infections.
Once P. aeruginosa infection is established, other antibodies, such as antitoxin, may be important in controlling disease.

The observation that patients with diminished antibody responses (caused by underlying disease or associated therapy) have more frequent and more serious P. aeruginosa infections underscores the importance of antibody-mediated immunity in controlling Pseudomonas infections. unfortunately, cystic fibrosis is the exception. Most cystic fibrosis patients have high levels of circulating antibodies to bacterial antigens, but are unable to clear P. aeruginosa efficiently from their lungs. Cell-mediated immunity does not seem to play a major role in resistance or defense against Pseudomonas infections.

Epidemiology and Control of P. aeruginosa Infections

Pseudomonas aeruginosa
is a common inhabitant of soil, water, and vegetation. It is found on the skin of some healthy persons and has been isolated from the throat (5 percent) and stool (3 percent) of nonhospitalized patients. In some studies,  gastrointestinal carriage rates increased in hospitalized patients to 20 percent within 72 hours of admission.
Within the hospital, P. aeruginosa finds numerous reservoirs: disinfectants, respiratory equipment, food, sinks, taps, toilets, showers and mops. Furthermore, it is constantly reintroduced into the hospital environment on fruits, plants, vegetables, as well by visitors and patients transferred from other facilities. Spread occurs from patient to patient on the hands of hospital personnel, by direct patient contact with contaminated reservoirs, and by the ingestion of contaminated foods and water.

The spread of P. aeruginosa can best be controlled by observing proper isolation procedures, aseptic technique, and careful cleaning and monitoring of respirators, catheters, and other instruments. Topical therapy of burn wounds with antibacterial agents such as silver sulfadiazine, coupled with surgical debridement, dramatically reduces the incidence of P. aeruginosa sepsis in burn patients.

Pseudomonas aeruginosa is frequently resistant to many commonly used antibiotics. Although many strains are susceptible to gentamicin, tobramycin, colistin, and fluoroquinolins, resistant forms have developed. The combination of gentamicin and carbenicillin is frequently used to treat severe Pseudomonas infections. Several types of vaccines are being tested, but none is currently available for general use.

E. coli

Escherichia coli (E. coli) are members of a large group of bacterial germs that inhabit the intestinal tract of humans and other warm blooded animals (mammals, birds). Newborns have a sterile alimentary tract which within two days becomes colonized with E. coli. 

More than 700 serotypes of E. coli have been identified.  The different E. coli serotypes are distinguished by their “O” and “H” antigens on their bodies and flagella, respectively.  The E. coli serotypes that are responsible for the numerous reports of contaminated foods and beverages are those that produce Shiga toxin (Stx), so called because the toxin is virtually identical to that produced by another bacteria known as Shigella dysenteria type 1 (that also causes bloody diarrhea and hemolytic uremic syndrome [HUS] in emerging countries like Bangladesh) (Griffin & Tauxe, 1991, p. 60, 73).  The best known and most notorious Stx-producing E. coli is E. coli O157:H7.  It is important to remember that most kinds of E. coli bacteria do not cause disease in humans, indeed, some are beneficial, and some cause infections other than gastrointestinal infections, such urinary tract infections.  This section deals specifically with Stx-producing E. coli, including specifically E. coli O157:H7.

Shiga toxin is one of the most potent toxins known to man, so much so that the Centers for Disease Control and Prevention (CDC) lists it as a potential bioterrorist agent (CDC, n.d.).  It seems likely that DNA from Shiga toxin-producing Shigella bacteria was transferred by a bacteriophage (a virus that infects bacteria) to otherwise harmless E. coli bacteria, thereby providing them with the genetic material to produce Shiga toxin. 

Although E. coli O157:H7 is responsible for the majority of human illnesses attributed to E. coli, there are additional Stx-producing E. coli (e.g., E. coli O121:H19) that can also cause hemorrhagic colitis and post-diarrheal hemolytic uremic syndrome (D+HUS).  HUS is a syndrome that is defined by the trilogy of hemolytic anemia (destruction of red blood cells), thrombocytopenia (low platelet count), and acute kidney failure.

Stx-producing E. coli organisms have several characteristics that make them so dangerous.  They are hardy organisms that can survive several weeks on surfaces such as counter tops, and up to a year in some materials like compost.  They have a very low infectious dose meaning that only a relatively small number of bacteria (< 50) are needed “to set-up housekeeping” in a victim’s intestinal tract and cause infection.

The Centers for Disease Control and Prevention (CDC) estimates that every year at least 2000 Americans are hospitalized, and about 60 die as a direct result of E. coli infections and its complications. A recent study estimated the annual cost of E. coli O157:H7 illnesses to be $405 million (in 2003 dollars) which included $370 million for premature deaths, $30 million for medical care, and $5 million for lost productivity (Frenzen, Drake, and Angulo, 2005).

E. coli O157:H7—a foodborne pathogen

E. coli O157:H7 was first recognized as a foodborne pathogen in 1982 during an investigation into an outbreak of hemorrhagic colitis (bloody diarrhea) associated with consumption of contaminated hamburgers (Riley, et al., 1983).  The following year, Shiga toxin (Stx), produced by the then little-known E. coli O157:H7, was identified as the real culprit. 

In the ten years following the 1982 outbreak, approximately thirty E. coli O157:H7 outbreaks were recorded in the United States (Griffin & Tauxe, 1991). The actual number that occurred is probably much higher because E. coli O157:H7 infections did not become a reportable disease (required to be reported to public health authorities) until 1987 (Keene et al., 1991 p. 60, 73).  As a result, only the most geographically concentrated outbreaks would have garnered enough attention to prompt further investigation (Keene et al., 1991 p. 583).  It is important to note that only about 10% of infections occur in outbreaks, the rest are sporadic. 

The CDC has estimated that 85% of E. coli O157:H7 infections are foodborne in origin (Mead, et al., 1999).  In fact, consumption of any food or beverage that becomes contaminated by animal (especially cattle) manure can result in contracting the disease.  Foods that have been sources of contamination include ground beef, venison, sausages, dried (non-cooked) salami, unpasteurized milk and cheese, unpasteurized apple juice and cider (Cody, et al., 1999), orange juice, alfalfa and radish sprouts (Breuer, et al., 2001), lettuce, spinach, and water (Friedman, et al., 1999).

Escherichia coli

Escherichia coli

Theodor Escherich first described E. coli in 1885, as Bacterium coli commune, which he isolated from the feces of newborns. It was later renamed Escherichia coli, and for many years the bacterium was simply considered to be a commensal organism of the large intestine. It was not until 1935 that a strain of E. coli was shown to be the cause of an outbreak of diarrhea among infants.

The GI tract of most warm-blooded animals is colonized by E. coli within  hours or a few days after birth. The bacterium is ingested in foods or water or obtained directly from other individuals handling the infant. The human bowel is usually colonized within 40 hours of birth. E. coli can adhere to the mucus overlying the large intestine. Once established, an E. coli strain may persist for months or years. Resident strains shift over a long period (weeks to months), and more rapidly after enteric infection or antimicrobial chemotherapy that perturbs the normal flora. The basis for these shifts and the ecology of Escherichia coli in the intestine of humans are poorly understood despite the vast amount of information on almost every other aspect of the organism's existence. The entire DNA base sequence of the E. coli genome has been known since 1997.

E. coli is the head of the large bacterial family, Enterobacteriaceae, the enteric bacteria, which are facultatively anaerobic Gram-negative rods that live in the intestinal tracts of animals in health and disease. The Enterobacteriaceae are among the most important bacteria medically. A number of genera within the family are human intestinal pathogens (e.g. Salmonella, Shigella, Yersinia). Several others are normal colonists of the human gastrointestinal tract (e.g. Escherichia, Enterobacter, Klebsiella), but these bacteria, as well, may occasionally be associated with diseases of humans.

Physiologically, E. coli is versatile and well-adapted to its characteristic habitats. It can grow in media with glucose as the sole organic constituent. Wild-type E. coli has no growth factor requirements, and metabolically it can transform glucose into all of the macromolecular components that make up the cell. The bacterium can grow in the presence or absence of O2. Under anaerobic conditions it will grow by means of fermentation, producing characteristic "mixed acids and gas" as end products. However, it can also grow by means of anaerobic respiration, since it is able to utilize NO3, NO2 or fumarate as final electron acceptors for respiratory electron transport processes. In part, this adapts E. coli to its intestinal (anaerobic) and its extraintestinal (aerobic or anaerobic) habitats.

E. coli can respond to environmental signals such as chemicals, pH, temperature, osmolarity, etc., in a number of very remarkable ways considering it is a unicellular organism. For example, it can sense the presence or absence of chemicals and gases in its environment and swim towards or away from them. Or it can stop swimming and grow fimbriae that will specifically attach it to a cell or surface receptor. In response to change in temperature and osmolarity, it can vary the pore diameter of its outer membrane porins to accommodate larger molecules (nutrients) or to exclude inhibitory substances. With its complex mechanisms for regulation of metabolism the bacterium can survey the chemical contents in its environment in advance of synthesizing any enzymes that metabolize these compounds. It does not wastefully produce enzymes for degradation of carbon sources unless they are available, and it does not produce enzymes for synthesis of metabolites if they are available as nutrients in the environment.

E. coli is a consistent inhabitant of the human intestinal tract, and it is the predominant facultative organism in the human GI tract; however, it makes up a very small proportion of the total bacterial content. The anaerobic Bacteroides species in the bowel outnumber E. coli by at least 20:1. however, the regular presence of E. coli in the human intestine and feces has led to tracking the bacterium in nature as an indicator of fecal pollution and water contamination. As such, it is taken to mean that, wherever E. coli is found, there may be fecal contamination by intestinal parasites of humans.


Unstained cells of E. coli viewed by phase microscopy. about 1000X magnification. CDC.

Escherichia coli in the Gastrointestinal Tract

The commensal E. coli strains that inhabit the large intestine of all humans and warm-blooded animals comprise no more than 1% of the total  bacterial biomass.

The E. coli flora is apparently in constant flux. One study on the distribution of different E. coli strains colonizing the large intestine of women during a one year period (in a hospital setting) showed that 52.1% yielded one serotype, 34.9% yielded two, 4.4% yielded three, and 0.6% yielded four.  The most likely source of new serotypes of E. coli is acquisition by the oral route.

To study oral acquisition, the carriage rate of E. coli carrying antibiotic-resistance plasmids (R factors) was examined among vegetarians, babies, and nonvegetarians. It was assumed that nonvegetarians might carry more E. coli with R factors due to their presumed high incidence in animals treated with growth-promoting antimicrobial agents. However, omnivores had no higher an incidence of R-factor-containing E. coli than vegetarians, and babies had more resistant E. coli in their feces than nonvegetarians. No suitable explanation could be offered for these findings. Besides, investigation of the microbial flora of the uninhabited Krakatoa archipelago has shown the presence of antibiotic-resistant E. coli associated with plants.

The bottom line seems to be that most of us have more than one strain of E. coli in our gut, and intestinal strains tend to displace one another about three or four times a year.

Pathogenesis of E. coli

Over 700 antigenic types (serotypes) of E. coli are recognized based on O, H, and K antigens. At one time serotyping was important in distinguishing the small number of strains that actually cause disease. Thus, the serotype O157:H7 (O refers to somatic antigen; H refers to flagellar antigen) is uniquely responsible for  causing HUS (hemolytic uremic syndrome). Nowadays, particularly for diarrheagenic strains (those that cause diarrhea) pathogenic E. coli are classified based on their unique virulence factors and can only be identified by these traits. Hence, analysis for pathogenic E. coli usually requires that the isolates first be identified as E. coli before testing for virulence markers.

Pathogenic strains of E. coli are responsible for three types of infections in humans: urinary tract infections (UTI), neonatal meningitis, and intestinal diseases (gastroenteritis). The diseases caused (or not caused) by a particular strain of E. coli depend on distribution and expression of an array of virulence determinants, including adhesins, invasins, toxins, and abilities to withstand host defenses. These are summarized in Table 1 and applied to the discussion of pathogenic strains E. coli below.


Table 1. Summary of the Virulence Determinants of Pathogenic E. coli

Adhesins
CFAI/CFAII
Type 1 fimbriae
P fimbriae
S fimbriae
Intimin (non-fimbrial adhesin)
EPEC adherence factor

Invasins

hemolysin
Shigella-like "invasins" for intracellular invasion and spread

Motility/chemotaxis

flagella

Toxins
LT toxin
ST toxin
Shiga toxin
cytotoxins
endotoxin (LPS)

Antiphagocytic surface properties

capsules
K antigens
LPS

Defense against serum bactericidal reactions

LPS
K antigens

Defense against immune responses

capsules
K antigens
LPS
antigenic variation

Genetic attributes

genetic exchange by transduction and conjugation
transmissible plasmids
R factors and drug resistance plasmids
toxin and other virulence plasmids
siderophores and siderophore uptake systems
pathogenicity islands

Urinary Tract Infections

Uropathogenic E. coli (UPEC) cause 90% of the urinary tract infections (UTI) in anatomically-normal, unobstructed urinary tracts. The bacteria colonize from the feces or perineal region and ascend the urinary tract to the bladder. Bladder infections are 14-times more common in females than males by virtue of the shortened urethra. The typical patient with uncomplicated cystitis is a sexually-active female who was first colonized in the intestine with a uropathogenic E. coli strain. The organisms are propelled into the bladder from the periurethral region during sexual intercourse. With the aid of specific adhesins they are able to colonize the bladder.

The adhesin that has been most closely associated with uropathogenic E. coli is the P fimbria (or pyelonephritis-associated pili [PAP]). The letter designation is derived from the ability of P fimbriae to bind specifically to the P blood group antigen which contains a D-galactose-D-galactose residue. The fimbriae bind not only to red cells but to a specific galactose dissaccharide that is found on the surfaces uroepithelial cells in approximately 99% of the population.

The frequency of the distribution of this host cell receptor plays a role in susceptibility and explains why certain individuals have repeated UTI caused by E. coli. Uncomplicated E. coli UTI virtually never occurs in individuals lacking the receptors.

Uropathogenic strains of E. coli possess other determinants of virulence in addition to P fimbriae. E. coli with P fimbriae also possess the gene for Type 1 fimbriae, and there is evidence that P fimbriae are derived from Type 1 fimbriae by insertion of a new fimbrial tip protein to replace the mannose-binding domain of Type 1 fimbriae. In any case, Type 1 fimbriae could provide a supplementary mechanism of adherence or play a role in aggregating the bacteria to a specific manosyl-glycoprotein that occurs in urine.

Uropathogenic strains of E. coli usually produce siderophores that probably play an essential role in iron acquisition for the bacteria during or after colonization. They also produce hemolysins which are cytotoxic due to formation of transmembranous pores in host cell membranes. One strategy for obtaining iron and other nutrients for bacterial growth may involve the lysis of host cells to release these substances. The activity of hemolysins is not limited to red cells since the alpha-hemolysins of E. coli also lyse lymphocytes, and the beta-hemolysins inhibit phagocytosis and chemotaxis of neutrophils.

Another factor thought to be involved in the pathogenicity of the uropathogenic strains of E. coli is their resistance to the complement-dependent bactericidal effect of serum. The presence of K antigens is associated with upper urinary tract infections, and antibody to the K antigen has been shown to afford some degree of protection in experimental infections. The K antigens of E. coli are "capsular" antigens that may be composed of proteinaceous organelles associated with colonization (e.g., CFA antigens), or made of polysaccharides. Regardless of their chemistry, these capsules may be able to promote bacterial virulence by decreasing the ability of antibodies and/or complement to bind to the bacterial surface, and the ability of phagocytes to recognize and engulf the bacterial cells. The best studied K antigen, K-1, is composed of a polymer of N-acetyl neuraminic acid (sialic acid), which besides being antiphagocytic, has the additional property of being an antigenic disguise.
 

Neonatal Meningitis

Neonatal meningitis affects 1/2,000-4,000 infants. Eighty percent of E. coli strains involved synthesize K-1 capsular antigens (K-1 is only present 20-40% of the time in intestinal isolates).

E. coli strains invade the blood stream of infants from the nasopharynx or GI tract and are carried to the meninges.

The K-1 antigen is considered the major determinant of virulence among strains of E. coli that cause neonatal meningitis. K-1 is a homopolymer of sialic acid. It inhibits phagocytosis, complement, and responses from the host's immunological mechanisms. K-1 may not be the only determinant of virulence, however, as siderophore production and endotoxin are also likely to be involved.

Epidemiologic studies have shown that pregnancy is associated with increased rates of colonization by K-1 strains and that these strains become involved in the subsequent cases of meningitis in the newborn. Probably, the infant GI tract is the portal of entry into the bloodstream. Fortunately, although colonization is fairly common, invasion and the catastrophic sequelae are rare.

Neonatal meningitis requires antibiotic therapy that usually includes ampicillin and a third-generation cephalosporin.
 


Lysis of a dividing pair of E. coli cells in the presence of a beta-lactam antibiotic. Some beta lactam antibiotics, such as  ampicillin and cephalosporin, are effective in the treatment of meningitis caused by strains of E. coli (above). The beta lactam antibiotics prevent cell wall synthesis and assembly in the bacterium. When the bacterium grows in the presence of the antibiotic, the cell wall becomes progressively weaker and weaker, so the the organism eventually ruptures or "lyses", pouring out its cytoplasmic contents as shown here.

Intestinal Diseases Caused by E. coli

As a pathogen, E. coli is best known for its ability to cause intestinal diseases. Five classes (virotypes) of E. coli that cause diarrheal diseases are now recognized: enterotoxigenic E. coli (ETEC), enteroinvasive E. coli (EIEC), enterohemorrhagic E. coli (EHEC), enteropathogenic E. coli (EPEC), and enteroaggregative E. coli (EAEC). Each class falls within a serological subgroup and manifests distinct features in pathogenesis. A summary of the characteristics of diarrheagenic strains of E. coli is given in Table 2 at the end of this article.

Enterotoxigenic E. coli (ETEC)

ETEC is an important cause of diarrhea in infants and travelers in underdeveloped countries or regions of poor sanitation. In the U.S., it has been implicated in sporadic waterborne outbreaks, as well as due to the consumption of soft cheeses, Mexican-style foods and raw vegetables. The diseases vary from minor discomfort to a severe cholera-like syndrome. ETEC are acquired by ingestion of contaminated food and water, and adults in endemic areas evidently develop immunity. The disease requires colonization and elaboration of one or more enterotoxins. Both traits are plasmid-encoded.

ETEC may produce a heat-labile enterotoxin (LT) that is similar in molecular size, sequence, antigenicity, and function to the cholera toxin (Ctx). It is an 86kDa protein composed of an enzymatically active (A) subunit surrounded by 5 identical binding (B) subunits. It binds to the same identical ganglioside receptors that are recognized by the cholera toxin (i.e., GM1), and its enzymatic activity is identical to that of the cholera toxin.

ETEC may also produce a heat stable toxin (ST) that is of low molecular size and resistant to boiling for 30 minutes. There are several variants of ST, of which ST1a or STp is found in E. coli isolated from both humans and animals, while ST1b or STh is predominant in human isolates only. The ST enterotoxins are peptides of molecular weight about 4,000 daltons. Their small size explains why they are not inactivated by heat. ST causes an increase in cyclic GMP in host cell cytoplasm leading to the same effects as an increase in cAMP. ST1a is known to act by binding to a guanylate cyclase that is located on the apical membranes of host cells, thereby activating the enzyme. This leads to secretion of fluid and electrolytes resulting in diarrhea.

The infective dose of ETEC for adults has been estimated to be at least 108 cells; but the young, the elderly and the infirm may be susceptible to lower numbers.

ETEC adhesins are fimbriae which are species-specific. For example, the K-88 fimbrial Ag is found on strains from piglets; K-99 Ag is found on strains from calves and lambs; CFA I, and CFA II, are found on strains from humans. These fimbrial adhesins adhere to specific receptors on enterocytes of the proximal small intestine.

Symptoms ETEC infections include diarrhea without fever. The bacteria colonize the GI tract by means of a fimbrial adhesin, e.g. CFA I and CFA II, and are noninvasive, but produce either the LT or ST toxin. <>


Enteroinvasive E. coli (EIEC)

EIEC closely resemble Shigella in their pathogenic mechanisms and the kind of clinical illness they produce. EIEC penetrate and multiply within epithelial cells of the colon causing widespread cell destruction. The clinical syndrome is identical to Shigella dysentery and includes a dysentery-like diarrhea with fever. EIEC apparently lack fimbrial adhesins but do possess a specific adhesin that, as in Shigella, is thought to be an outer membrane protein. Also, like Shigella, EIEC are invasive organisms. They do not produce LT or ST toxin.

There are no known animal reservoirs of EIEC. Hence the primary source for EIEC appears to be infected humans. Although the infective dose of Shigella is low (in the range of 10 to few hundred cells), volunteer feeding studies showed that at least 106 EIEC organisms are required to cause illness in healthy adults. Unlike typical E. coli, EIEC are non-motile, do not decarboxylate lysine and do not ferment lactose. Pathogenicity of EIEC is primarily due to its ability to invade and destroy colonic tissue. The invasion phenotype, encoded by a high molecular weight plasmid, can be detected by PCR and probes for specific for invasion genes.


Enteropathogenic E. coli (EPEC)

EPEC induce a profuse watery, sometimes bloody, diarrhea. They are a leading cause of infantile diarrhea in developing countries. Outbreaks have been linked to the consumption of contaminated drinking water as well as some meat products.  Pathogenesis of EPEC involves a plasmid-encoded protein referred to as EPEC adherence factor (EAF) that enables localized adherence of bacteria to intestinal cells and a non fimbrial adhesin designated intimin, which is an outer membrane protein that mediates the final stages of adherence. They do not produce ST or LT toxins.

Adherence of EPEC strains to the intestinal mucosa is a very complicated process and produces dramatic effects in the ultrastructure of the cells resulting in rearrangements of actin in the vicinity of adherent bacteria. The phenomenon is sometimes called "attachment and effacing" of cells. EPEC strains are said to be "moderately-invasive",  meaning they are not as invasive as Shigella, and unlike ETEC or EAEC, they cause an inflammatory response. The diarrhea and other symptoms of EPEC infections probably are caused by bacterial invasion of host cells and interference with normal cellular signal transduction, rather than by production of toxins.

Through volunteer feeding studies the infectious dose of EPEC in healthy adults has been estimated to be 106 organisms.

Some types of EPEC are referred to as diffusely adherent E. coli (DAEC), based on specific patterns of adherence. They are an important cause of traveler's diarrhea in Mexico and in North Africa.

Enteroaggregative E. coli (EAEC)

The distinguishing feature of EAEC strains is their ability to attach to tissue culture cells in an aggregative manner. These strains are associated with persistent diarrhea in young children. They resemble ETEC strains in that the bacteria adhere to the intestinal mucosa and cause non-bloody diarrhea without invading or causing inflammation. This suggests that the organisms produce an enterotoxin of some sort. Recently, a distinctive heat-labile plasmid-encoded toxin has been isolated from these strains, called the EAST (EnteroAggregative ST) toxin. They also produce a hemolysin related to the hemolysin produced by E. coli strains involved in urinary tract infections. The role of the toxin and the hemolysin in virulence has not been proven. The significance of EAEC strains in human disease is controversial.

 
Enterohemorrhagic E. coli (EHEC)

EHEC are recognized as the primary cause of hemorrhagic colitis (HC) or bloody diarrhea, which can progress to the potentially fatal hemolytic uremic syndrome (HUS). EHEC are characterized by the production of verotoxin or Shiga toxins (Stx). Although Stx1 and Stx2 are most often implicated in human illness, several variants of Stx2 exist.

There are many serotypes of Stx-producing E. coli , but only those that have been clinically associated with HC are designated as EHEC. Of these, O157:H7 is the prototypic EHEC and most often implicated in illness worldwide. The infectious dose for O157:H7 is estimated to be 10 - 100 cells; but no information is available for other EHEC serotypes. EHEC infections are mostly food or water borne and have implicated undercooked ground beef, raw milk, cold sandwiches, water, unpasteurized apple juice and vegetables

EHEC are considered to be "moderately invasive". Nothing is known about the colonization antigens of EHEC but fimbriae are presumed to be involved. The bacteria do not invade mucosal cells as readily as Shigella, but EHEC strains produce a toxin that is virtually identical to the Shiga toxin. The toxin plays a role in the intense inflammatory response produced by EHEC strains and may explain the ability of EHEC strains to cause HUS. The toxin is phage encoded and its production is enhanced by iron deficiency.


E. coli O157:H7 Transmission EM. American Society for Microbiology

STAPHYLOCOCCUS

STAPHYLOCOCCUS

Clinically, the most important genus of the Micrococcaceae family is Staphylococcus. The Staphylococcus genus is classified into two major groups: aureus and non-aureus. S. aureus is a leading cause of soft tissue infections, as well as toxic shock syndrome (TSS) and scalded skin syndrome. It can be distinguished from other species of Staph by a positive result in a coagulase test(all other species are negative).

The pathogenic effects of Staph are mainly asssociated with the toxins it produces. Most of these toxins are produced in the stationary phase of the bacterial growth curve. In fact, it is not uncommon for an infected site to contain no viable Staph cells. The S. aureus enterotoxin causes quick onset food poisoning which can lead to cramps and severe vomiting. Infection can be traced to contaminated meats which have not been fully cooked. These microbes also secrete leukocidin, a toxin which destroys white blood cells and leads to the formation of pus and acne. Particularly, S. aureus has been found to be the causative agent in such ailments as pneumonia, meningitis, boils, arthritis, and osteomyelitis (chronic bone infection). Most S. aureus are penicillin resistant, but vancomycin and nafcillin are known to be effective against most strains.

Of the non-aureus species, S. epidermis is the most clinically significant. This bacterium is an opportunistic pathogen which is a normal resident of human skin. Those susceptible to infection by the bacterium are IV drug users, newborns, elderly, and those using catheters or other artificial appliances. Infection is easily treatable with vancomycin or rifampin.

    LABORATORY INDICATIONS:
  • Anaerobic glucose fermentation with acid production
  • Catalase +
  • Nitrate +
  • Coagulase +

Staphylococci

The Staphylococci

Staphylococci are Gram-positive spherical bacteria that occur in microscopic clusters resembling grapes. Bacteriological culture of the nose and skin of normal humans invariably yields staphylococci. In 1884, Rosenbach described the two pigmented colony types of staphylococci and proposed the appropriate nomenclature: Staphylococcus aureus (yellow) and Staphylococcus albus (white). The latter species is now named Staphylococcus epidermidis. Although more than 20 species of Staphylococcus are described in Bergey's Manual (2001), only Staphylococcus aureus and Staphylococcus epidermidis are significant in their interactions with humans. S. aureus colonizes mainly the nasal passages, but it may be found regularly in most other anatomical locales. S epidermidis is an inhabitant of the skin.

Taxonomically, the genus Staphylococcus is in the Bacterial family Staphylococcaceae, which includes three lesser known genera, Gamella, Macrococcus and Salinicoccus. The best-known of its nearby phylogenetic relatives are the members of the genus Bacillus in the family Bacillaceae, which is on the same level as the family Staphylococcaceae. The Listeriaceae are also a nearby family.

Staphylococcus aureus forms a fairly large yellow colony on rich medium, S. epidermidis has a relatively small white colony. S. aureus is often hemolytic on blood agar; S. epidermidis is non hemolytic. Staphylococci are facultative anaerobes that grow by aerobic respiration or by fermentation that yields principally lactic acid. The bacteria are catalase-positive and oxidase-negative. S. aureus can grow at a temperature range of 15 to 45 degrees and at NaCl concentrations as high as 15 percent. Nearly all strains of S. aureus produce the enzyme coagulase: nearly all strains of S. epidermidis lack this enzyme. S. aureus should always be considered a potential pathogen; most strains of S. epidermidis are nonpathogenic and may even play a protective role in their host as normal flora. Staphylococcus epidermidis may be a pathogen in the hospital environment.

Staphylococci are perfectly spherical cells about 1 micrometer in diameter. They grow in clusters because staphylococci divide in two planes. The configuration of the cocci helps to distinguish staphylococci from streptococci, which are slightly oblong cells that usually grow in chains (because they divide in one plane only). The catalase test is important in distinguishing streptococci (catalase-negative) from staphylococci, which are vigorous catalase-producers. The test is performed by adding 3% hydrogen peroxide to a colony on an agar plate or slant. Catalase-positive cultures produce O2 and bubble at once. The test should not be done on blood agar because blood itself contains catalase.
 


FIGURE 1. Gram stain of Staphylococcus aureus in pustular exudate
 

Table 1. Important phenotypic characteristics of Staphylococcus aureus



Gram-positive, cluster-forming coccus
nonmotile, nonsporeforming facultative anaerobe
fermentation of glucose produces mainly lactic acid
ferments mannitol (distinguishes from S. epidermidis)
catalase positive
coagulase positive
golden yellow colony on agar
normal flora of humans found on nasal passages, skin and mucous membranes
pathogen of humans, causes a wide range of suppurative infections, as well as food poisoning and toxic shock syndrome 

Pathogenesis of S. aureus infections

Staphylococcus aureus causes a variety of suppurative (pus-forming) infections and toxinoses in humans. It causes superficial skin lesions such as boils, styes and furunculosis; more serious infections such as pneumonia, mastitis, phlebitis, meningitis, and urinary tract infections; and deep-seated infections, such as osteomyelitis and endocarditis. S. aureus is a major cause of hospital acquired (nosocomial) infection of surgical wounds and infections associated with indwelling medical devices. S. aureus causes food poisoning by releasing enterotoxins into food, and toxic shock syndrome by release of superantigens into the blood stream.

S. aureus expresses many potential virulence factors: (1) surface proteins that promote colonization of host tissues; (2) invasins that promote bacterial spread in tissues (leukocidin, kinases, hyaluronidase); (3) surface factors that inhibit phagocytic engulfment (capsule, Protein A); (4) biochemical properties that enhance their survival in phagocytes (carotenoids, catalase production); (5) immunological disguises (Protein A, coagulase, clotting factor); and (6) membrane-damaging toxins that lyse eukaryotic cell membranes (hemolysins, leukotoxin, leukocidin; (7) exotoxins that damage host tissues or otherwise provoke symptoms of disease (SEA-G, TSST, ET (8) inherent and acquired resistance to antimicrobial agents.
 


FIGURE 2. Virulence determinants of Staphylococcus aureus
 

For the majority of diseases caused by S. aureus, pathogenesis is multifactorial, so it is difficult to determine precisely the role of any given factor. However, there are correlations between strains isolated from particular diseases and expression of particular virulence determinants, which suggests their role in a particular diseases. The application of molecular biology has led to advances in unraveling the pathogenesis of staphylococcal diseases. Genes encoding potential virulence factors have been cloned and sequenced, and many protein toxins have been purified. With some staphylococcal toxins, symptoms of a human disease can be reproduced in animals with the purified protein toxins, lending an understanding of their mechanism of action.

Human staphylococcal infections are frequent, but usually remain localized at the portal of entry by the normal host defenses. The portal may be a hair follicle, but usually it is a break in the skin which may be a minute needle-stick or a surgical wound. Foreign bodies, including sutures, are readily colonized by staphylococci, which may makes infections difficult to control. Another portal of entry is the respiratory tract. Staphylococcal pneumonia is a frequent complication of influenza. The localized host response to staphylococcal infection is inflammation, characterized by an elevated temperature at the site, swelling, the accumulation of pus, and necrosis of tissue. Around the inflamed area, a fibrin clot may form, walling off the bacteria and leukocytes as a characteristic pus-filled boil or abscess. More serious infections of the skin may occur, such as furuncles or impetigo. Localized infection of the bone is called osteomyelitis. Serious consequences of staphylococcal infections occur when the bacteria invade the blood stream. A resulting septicemia may be rapidly fatal; a bacteremia may result in seeding other internal abscesses, other skin lesions, or infections in the lung, kidney, heart, skeletal muscle or meninges.


FIGURE 3. Sites of infection and diseases caused by Staphylococcus aureus
 

Adherence to Host Cell Proteins

S. aureus cells express on their surface proteins that promote attachment to host proteins such as laminin and fibronectin that form the extracellular matrix of epithelial and endothelial surfaces. In addition, most strains express a fibrin/fibrinogen binding protein (clumping factor) which promotes attachment to blood clots and traumatized tissue. Most strains of S. aureus express both fibronectin and fibrinogen-binding proteins. In addition, an adhesin that promotes attachment to collagen has been found in strains that cause osteomyelitis and septic arthritis. Interaction with collagen may also be important in promoting bacterial attachment to damaged tissue where the underlying layers have been exposed.

Evidence that staphylococcal matrix-binding proteins are virulence factors has come from studying defective mutants in adherence assays. Mutants defective in binding to fibronectin and to fibrinogen have reduced virulence in a rat model for endocarditis, and mutants lacking the collagen-binding protein have reduced virulence in a mouse model for septic arthritis, suggesting that bacterial colonization is ineffective. Furthermore, the isolated ligand-binding domain of the fibrinogen, fibronectin and collagen receptors strongly blocks attachment of bacterial cells to the corresponding host proteins.

Invasion

The invasion of host tissues by staphylococci apparently involves the production of a huge array of extracellular proteins, some of which may occur also as cell-associated proteins. These proteins are described below with some possible explanations for their role in invasive process.

Membrane-damaging toxins

a-toxin (a-hemolysin) The best characterized and most potent membrane-damaging toxin of S. aureus is a-toxin. It is expressed as a monomer that binds to the membrane of susceptible cells. Subunits then oligomerize to form heptameric rings with a central pore through which cellular contents leak.

In humans, platelets and monocytes are particularly sensitive to a-toxin. Susceptible cells have a specific receptor for a-toxin which allows the toxin to bind causing small pores through which monovalent cations can pass. The mode of action of alpha hemolysin is likely by osmotic lysis.

ß-toxin  is a sphingomyelinase which damages membranes rich in this lipid. The classical test for ß-toxin is lysis of sheep erythrocytes. The majority of human isolates of S. aureus do not express ß-toxin. A lysogenic bacteriophage is known to encode the toxin.

d-toxin is a very small peptide toxin produced by most strains of S. aureus. It is also produced by S. epidermidis. The role of d-toxin in disease is unknown.

Leukocidin is a multicomponent protein toxin produced as separate components which act together to damage membranes.  Leukocidin forms a hetero-oliogmeric transmembrane pore composed of four LukF and four LukS subunits, thereby forming an octameric pore in the affected mwembrane. Leukocidin is hemolytic, but less so than alpha hemolysin.

Only 2% of all of S. aureus isolates express leukocidin, but nearly 90% of the strains isolated from severe dermonecrotic lesions express this toxin, which suggests that it is an important factor in necrotizing skin infections.

Coagulase and clumping factor

Coagulase is an extracellular protein which binds to prothrombin in the host to form a complex called staphylothrombin. The protease activity characteristic of thrombin is activated in the complex, resulting in the conversion of fibrinogen to fibrin. Coagulase is a traditional marker for identifying S aureus in the clinical microbiology laboratory. However, there is no overwhelming evidence that it is a virulence factor, although it is reasonable to speculate that the bacteria could protect themselves from phagocytic and immune defenses by causing localized clotting.

There is some confusion in the literature concerning coagulase and clumping factor, the fibrinogen-binding determinant on the S. aureus cell surface. Partly the confusion results from the fact that a small amount of coagulase is tightly bound on the bacterial cell surface where it can react with prothrombin leading to fibrin clotting. However, genetic studies have shown unequivocally that coagulase and clumping factor are distinct entities. Specific mutants lacking coagulase retain clumping factor activity, while clumping factor mutants express coagulase normally.

Staphylokinase

Many strains of S aureus express a plasminogen activator called staphylokinase. This factor lyses fibrin.The genetic determinant is associated with lysogenic bacteriophages. A complex formed between staphylokinase and plasminogen activates plasmin-like proteolytic activity which causes dissolution of fibrin clots. The mechanism is identical to streptokinase, which is used in medicine to treat patients suffering from coronary thrombosis. As with coagulase, there is no strong evidence that staphylokinase is a virulence factor, although it seems reasonable to imagine that localized fibrinolysis might aid in bacterial spreading.

Other extracellular enzymes

S. aureus can express proteases, a lipase, a deoxyribonuclease (DNase) and a fatty acid modifying enzyme (FAME). The first three probably provide nutrients for the bacteria, and it is unlikely that they have anything but a minor role in pathogenesis. However, the FAME enzyme may be important in abscesses, where it could modify anti-bacterial lipids and prolong bacterial survival.

Avoidance of Host Defenses

S. aureus expresses a number of factors that have the potential to interfere with host defense mechanisms. This includes both structural and soluble elements of the bacterium.

Capsular Polysaccharide

The majority of clinical isolates of S aureus express a surface polysaccharide of either serotype 5 or 8. This has been called a microcapsule because it can be visualized only by electron microscopy unlike the true capsules of some bacteria which are readily visualized by light microscopy. S. aureus strains isolated from infections express high levels of the polysaccharide but rapidly lose the ability when cultured in the laboratory. The function of the capsule in virulence is not entirely clear. Although it does impede phagocytosis in the absence of complement, it also impedes colonization of damaged heart valves, perhaps by masking adhesins.

Protein A

Protein A is a surface protein of S. aureus which binds IgG molecules by their Fc region. In serum, the bacteria will bind IgG molecules in the wrong orientation on their surface which disrupts opsonization and phagocytosis. Mutants of S. aureus lacking protein A are more efficiently phagocytosed in vitro, and mutants in infection models have diminished virulence.

Leukocidin

S. aureus can express a toxin that specifically acts on polymorphonuclear leukocytes. Phagocytosis is an important defense against staphylococcal infection so leukocidin should be a virulence factor.

Exotoxins

S. aureus can express several different types of protein toxins which are probably responsible for symptoms during infections. Those which damage the membranes of cells were discussed above under Invasion. Some will lyse erythrocytes, causing hemolysis, but it is unlikely that hemolysis is a relevant determinant of virulence in vivo. Leukocidin causes membrane damage to leukocytes, but is not hemolytic.

Systemic release of a-toxin causes septic shock, while enterotoxins and TSST-1 are superantigens that may cause toxic shock. Staphylococcal enterotoxins cause emesis (vomiting) when ingested and the bacterium is a leading cause of food poisoning.

The exfoliatin toxin causes the scalded skin syndrome in neonates, which results in widespread blistering and loss of the epidermis. There are two antigenically distinct forms of the toxin, ETA and ETB. The toxins have esterase and protease activity and apparently target a protein which is involved in maintaining the integrity of the epidermis.
 

Superantigens: enterotoxins and toxic shock syndrome toxin

S. aureus secretes two types of toxin with superantigen activity, enterotoxins, of which there are six antigenic types (named SE-A, B, C, D, E and G), and toxic shock syndrome toxin (TSST-1). Enterotoxins cause diarrhea and vomiting when ingested and are responsible for staphylococcal food poisoning. TSST-1 is expressed systemically and is the cause of toxic shock syndrome (TSS). When expressed systemically, enterotoxins can also cause toxic shock syndrome. In fact, enterotoxins B and C cause 50% of non-menstrual cases of TSS. TSST-1 is weakly related to enterotoxins, but it does not have emetic activity. TSST-1 is responsible for 75% of TSS, including all menstrual cases. TSS can occur as a sequel to any staphylococcal infection if an enterotoxin or TSST-1 is released systemically and the host lacks appropriate neutralizing antibodies.

Superantigens stimulate T cells non-specifically without normal antigenic recognition (Figure 4). Up to one in five T cells may be activated, whereas only 1 in 10,000 are stimulated during a usual antigen presentation. Cytokines are released in large amounts, causing the symptoms of TSS. Superantigens bind directly to class II major histocompatibility complexes of antigen-presenting cells outside the conventional antigen-binding grove. This complex recognizes only the Vb element of the T cell receptor. Thus any T cell with the appropriate Vb element can be stimulated, whereas normally, antigen specificity is also required in binding.


FIGURE 4. Superantigens and the non-specific stimulation of T cells. Superantigens bind directly to class II major histocompatibility complexes (MHC II) of antigen-presenting cells outside the normal  antigen-binding groove. Up to one in five T cells may be activated. Cytokines are released in large amounts, causing the symptoms of toxic shock.
 

Exfoliatin toxin (ET)

The exfoliatin toxin, associated with scalded skin syndrome, causes separation within the epidermis, between the living layers and the superficial dead layers. The separation is through the stratum granulosum of the epidermis. This is probably why healing occurs with little scarring although the risks of fluid loss and secondary infections are increased. Staphylococcal exfoliative toxin B has been shown to specifically cleave desmoglein 1, a
cadherin that is found in desmosomes in the epidermis.

Pathogenic Staphylococcus epidermidis

In contrast to S. aureus, little is known about mechanisms of pathogenesis of S. epidermidis infections. Adherence is obviously a crucial step in the initiation of foreign body infections. Bacteria-plastic interactions are probably important in colonization of catheters, and a polysaccharide adhesion (PS/A) has been identified. In addition, when host proteins deposit on the implanted device S. epidermidis will bind to fibronectin.

A characteristic of many pathogenic strains ofS. epidermidis is the production of a slime resulting in biofilm formation. The slime is predominantly a secreted teichoic acid, normally found in the cell wall of the staphylococci. This ability to form a biofilm on the surface of a prosthetic device is probably a significant determinant of virulence for these bacteria.

Resistance of Staphylococci to Antimicrobial Drugs

Hospital strains of S. aureus are usually resistant to a variety of different antibiotics. A few strains are resistant to all clinically useful antibiotics except vancomycin, and vancomycin-resistant strains are increasingly-reported. The term MRSA refers to Methicillin resistant Staphylococcus aureus. Methicillin resistance is widespread and most methicillin-resistant strains are also multiply resistant. A plasmid associated with vancomycin resistance has been detected in Enterococcusfaecalis which can be transferred to S. aureus in the laboratory, and it is speculated that this transfer may occur naturally (e.g. in the gastrointestinal tract). In addition, S. aureus exhibits resistance to antiseptics and disinfectants, such as quaternary ammonium compounds, which may aid its survival in the hospital environment.

Staphylococcal disease has been a perennial problem in the hospital environment since the beginning of the antibiotic era. During the 1950's and early1960's, staphylococcal infection was synonymous with nosocomial infection. Gram-negative bacilli (e.g. E. coli and Pseudomonas aeruginosa) have replaced the staphylococci as the most frequent causes of nosocomial infections, although the staphylococci have remained a problem, especially in surgical wounds.. S aureus responded to the introduction of antibiotics by the usual bacterial means to develop drug resistance: (1) mutation in chromosomal genes followed by selection of resistant strains and (2) acquisition of resistance genes as extrachromosomal plasmids, transducing particles, transposons, or other types of DNA inserts. S. aureus expresses its resistance to drugs and antibiotics through a variety of mechanisms.

Beginning with the use of the penicillin in the 1940's, drug resistance has developed in the staphylococci within a very short time after introduction of an antibiotic into clinical use. Some strains are now resistant to most conventional antibiotics, and there is concern that new antibiotics have not been forthcoming. New strategies in the pharmaceutical industry to find antimicrobial drugs involve identifying potential molecular targets in cells (such the active sites of enzymes involved in cell division), then developing inhibitors of the specific target molecule. Hopefully, this approach will turn up new antimicrobial agents for the battle against staphylococcal infections. In fact, in the past two years alternatives to vancomycin have been approved with the increase in VRSA (vancomycin resistant S. aureus) isolates.

Host Defense against Staphylococcal Infections

Phagocytosis is the major mechanism for combatting staphylococcal infection. Antibodies are produced which neutralize toxins and promote opsonization. However, the bacterial capsule and protein A may interfere with phagocytosis. Biofilm growth on implants is also impervious to phagocytosis. Staphylococci may be difficult to kill after phagocytic engulfment because they produce carotenoids and catalase which neutralize singlet oxygen and superoxide which are primary phagocytic killing mechanisms within the phagolysosome.

Treatment

Hospital acquired infection is often caused by antibiotic resistant strains (MRSA) and can only be treated with vancomycin or an alternative. Until recently, infections acquired outside hospitals have been treated with penicillinase-resistant ß-lactams. However, many of the community acquired (CA) Staphylococcal infections are now methicillin resistant. Particularly in Georgia, Texas, and California, the prevalence of CA-MRSA is widespread. Over 60% of abscess isolates from the emergency department of an Austin, Texas hospital yielded MRSA. These organisms are uniformly resistant to penicillins and cephalosporins. The infections have been treated with combination therapy using sulfa drugs and minocycline or rifampin.

Vaccines

No vaccine is yet available that stimulates active immunity against staphylococcal infections in humans. A vaccine based on fibronectin binding protein induces protective immunity against mastitis in cattle and might also be used as a vaccine in humans.

Hyperimmune serum or monoclonal antibodies directed towards surface components (e.g., capsular polysaccharide or surface protein adhesions) could theoretically prevent bacterial adherence and promote phagocytosis by opsonization of bacterial cells. Also, human hyperimmune serum could be given to hospital patients before surgery as a form of passive immunization.

When the precise molecular basis of the interactions between staphylococcal adhesins and host tissue receptors is known it might be possible to design compounds that block the interactions and thus prevent bacterial colonization. These could be administered systemically or topically.

In February, 2002, an experimental bivalent vaccine against Staphylococcus aureus was reported to be safe and immunogenic for approximately 40 weeks in patients with end-stage renal disease undergoing hemodialysis. The vaccine called StaphVAX is composed of S. aureus type 5 and 8 capsular polysaccharides conjugated to nontoxic recombinant Pseudomonas aeruginosa exotoxin A. In randomized trials, one injection of the vaccine was administered to 892 hemodialysis patients. Between weeks 3 and 40, 11 cases of S. aureus bacteremia were diagnosed in the vaccinated group compared with 26 cases in a control group. Nearly 90% of patients receiving the vaccine generated antibodies to the two capsular polysaccharides.  A decrease in vaccine efficacy after week 40 correlated with a decrease in S. aureus antibodies. The investigators did not believe that use of StaphVAX would be limited to hemodialysis patients. For example, the vaccine might be used in cases where healthy individuals come into the hospital for elective surgery, such as a joint replacement. Such patients  do not require protection for the rest of their lives; what they need is protection for a short period while they are in the hospital. The vaccine manufacturer will experiment with booster shots to maintain immunity for longer periods of time, and with passive immunization for such at-risk populations as premature infants. They hope to gain FDA approval for the vaccine in 2006.

Table 2. Possible virulence determinants expressed in the pathogenesis of Staphylococcus aureus infections


boils and pimples (folliculitis)
Colonization: cell-bound (protein) adhesins
Invasion: Invasins: staphylokinase
Other extracellular enzymes (proteases, lipases, nucleases, collagenase, elastase. etc.)
Resistance to phagocytosis: coagulase, leukocidin
Resistance to immune responses: coagulase
Toxigenesis: cytotoxic toxins (hemolysins and leukocidin)

pneumonia
Colonization: cell-bound (protein) adhesins
Invasion:
Invasins: staphylokinase, hyaluronidase
Other extracellular enzymes (proteases, lipases, nucleases, collagenase, elastase. etc.)
Resistance to phagocytosis: coagulase, leukocidin, hemolysins, carotenoids, superoxide dismutase, catalase, growth at low pH
Resistance to immune responses: coagulase, antigenic variation
Toxigenesis: Cytotoxic toxins (hemolysins and leukocidin)

food poisoning (emesis or vomiting)
Toxigenesis: Enterotoxins A-G

septicemia (invasion of the bloodstream)
Invasion:
Invasins: staphylokinase, hyaluronidase
Other extracellular enzymes (proteases, lipases, nucleases, collagenase, elastase. etc.)
Resistance to phagocytosis: coagulase, protein A, leukocidin, hemolysins, carotenoids, superoxide dismutase, catalase, growth at low pH
Resistance to immune responses: coagulase, protein A, antigenic variation
Toxigenesis: cytotoxic toxins (hemolysins and leukocidin)

osteomyelitis (invasion of bone)
Colonization: cell-bound (protein) adhesins
Invasion:
Invasins: staphylokinase, hyaluronidase
Other extracellular enzymes (proteases, lipases, nucleases, collagenase, elastase. etc.)
Resistance to phagocytosis: coagulase, protein A, leukocidin, hemolysins, carotenoids, superoxide dismutase, catalase, growth at low pH
Resistance to immune responses: coagulase, protein A, antigenic variation
Toxigenesis: cytotoxic toxins (hemolysins and leukocidin)

toxic shock syndrome
Colonization: cell-bound (protein) adhesins
Resistance to immune responses: coagulase, antigenic variation
Toxigenesis: TSST toxin, Enterotoxins A-G

surgical wound infections
Colonization: cell-bound (protein) adhesins
Invasion:
Invasins: staphylokinase, hyaluronidase
Other extracellular enzymes (proteases, lipases, nucleases, collagenase, elastase. etc.)
Resistance to phagocytosis: coagulase, protein A, leukocidin, hemolysins, carotenoids, superoxide dismutase, catalase, growth at low pH
Resistance to immune responses: coagulase, protein A, antigenic variation
Toxigenesis: cytotoxic toxins (hemolysins and leukocidin)

scalded skin syndrome (analogous to scarlet fever)
Colonization: cell-bound (protein) adhesins
Invasion:
Invasins: staphylokinase, hyaluronidase
Other extracellular enzymes (proteases, lipases, nucleases, collagenase, elastase. etc.)
Resistance to phagocytosis: coagulase, leukocidin, hemolysins
Resistance to immune responses: coagulase, antigenic variation
Toxigenesis: Exfoliatin toxin


استافیلوکوک

اولين بار رابرت كخ استاف را ازجرك بيماران بدست اورد

سه كونه بيماريزاي ان عبارت است : اوريوس ابيدرمايديس وسابروفتيكوس

ساختار : باكتريهاي كروي شكل كرم مثبت بدون اسبور وبدون حركت اند به قطر 1ميكرومتر وبه شكل خوشه اي

تقسيم بندي :انتريديوس واوروس كواكولاز مثبت اند وبقيه منفي اند توانايي تحمل نمك رادارند واغلب هموليز ايجاد مي كند
خصوصيات باكتري شناسي

هوازي - بي هوازي اختياري بوده برروي بلاد اكار رشد مي كند دردماي 12 تا 24 درجه سانتيكراد رشد مي كند وحرارت مناسب 37 درجه است كلني به قطر 2 تا4 ميليمتر برجسته صاف مدور به رنك سفيد زرىونارنجي ظاهر مي شود

محيطهاي كشت مناسب : Nutrient broth ,Nutrient agar,Blood Agar ,columbia Agar ,Trypticase soy Agar ,Manitol salt Agar
درصورتكه نمونه مورد نظر زخم يامدفوع باشد كه داراي الودكي باباكتريهاي ديكري است بايد از محيطهاي انتخابي جابمن اكار ومانيتول سالت اكار استفاده نمود(وجود نمك 55 كرم درليتر درجابمن و75 كرم درليتر درمانيتول )اؤرشد سايرباكتريها جلوكيري مي كند .

Milk Agar: اين محيط حاوي 10 درصد كلرور سديم وبلي ميكسين است وبراي اوروس اختصاصي است وازرشد ابيدرمايديس جلوكيري مي كند دراين محيط كازئين توسط حرارت شكسته شده وباعث مات شدن محيط مي شود درصورت رشد اورئوس وترشح انزيم بروتئاز توسط اين باكتري باعث ظهور هاله شفافي دراطراف كلني ها مي كردد

Tellurit-Glycine agar : در اين محيط امكان افتراق استاف كواكولاز مثبت از كواكولاز منفي وجود دارد نوع مثبت تلوريت موجود در محيط رااحيا نموده وتوليد كلني سياه مي كند در حالكه نوع منفي كلني سفيد خاكستري توليد مي كند

تشخيص ازمايشكاهي :

1- بررسي ميكروسكوبي مستقيم : در رنك اميزي كرم كوكسيهاي كرم مثبت خوشه اي(خوشه انگور) يادوبه دو در بهلوي يكديكر قرار كرفته باشند

2- كشت :

3 - تست KOH : يك قطره 3KOHدرصد در سطح لام ريخته وجند كلني ازباكتري مذبور رابه ان اضافه نماييدبعد توسط لوب به مدت 60 ثانيه ان رامخلوط مي كنيم واهسته لوب راازسطح لام جدا كنيد ديواره سلولي باكتري كرم منفي بر اثرKOHشكسته مي شود وماده واكسي chromosomalاز ديواره ازاد شده كه باعث افزايش غلظت و جسبندكي مخلوط باكتري وKOH مي كردد در اين حالت سوسبانسيون باكتري به صورت كشدار ظاهر مي شود ولي در كرم مثبت مشاهده نمي شود

4- تست كاتالاز : تفكيك استاف از استربتوكوك

يك قطره از براكسيد هيدروزن ./.3 در سطح لام قرارداده ومقدار كمي از كلني باكتري را در ان حل كنيد اكر حبابهاي كاز ازاد شوند نشاندهنده حضور انزيم كاتالاز در باكتري وشكسته شدن براكسيد هيدروزن به مولكولهاي اب واكسيزن است كه به صورت حباب ديده مي شود در استاف ها مثبت مي باشد

1- استافيلوكوكوس اورئوس :staphylococcus aureus
درصورتكه نمونه مورد نظر زخم يامدفوع باشد كه داراي الودكي باباكتريهاي ديكري است بايد از محيطهاي انتخابي جابمن اكار ومانيتول سالت اكار استفاده نمود(وجود نمك 55 كرم درليتر درجابمن و75 كرم درليتر درمانيتول )اؤرشد سايرباكتريها جلوكيري مي كند .

Milk Agar: اين محيط حاوي 10 درصد كلرور سديم وبلي ميكسين است وبراي اوروس اختصاصي است وازرشد ابيدرمايديس جلوكيري مي كند دراين محيط كازئين توسط حرارت شكسته شده وباعث مات شدن محيط مي شود درصورت رشد اورئوس وترشح انزيم بروتئاز توسط اين باكتري باعث ظهور هاله شفافي دراطراف كلني ها مي كردد

Tellurit-Glycine agar : در اين محيط امكان افتراق استاف كواكولاز مثبت از كواكولاز منفي وجود دارد نوع مثبت تلوريت موجود در محيط رااحيا نموده وتوليد كلني سياه مي كند در حالكه نوع منفي كلني سفيد خاكستري توليد مي كند

تشخيص ازمايشكاهي :

1- بررسي ميكروسكوبي مستقيم : در رنك اميزي كرم كوكسيهاي كرم مثبت خوشه اي(خوشه انگور) يادوبه دو در بهلوي يكديكر قرار كرفته باشند

2- كشت :

3 - تست KOH : يك قطره 3KOHدرصد در سطح لام ريخته وجند كلني ازباكتري مذبور رابه ان اضافه نماييدبعد توسط لوب به مدت 60 ثانيه ان رامخلوط مي كنيم واهسته لوب راازسطح لام جدا كنيد ديواره سلولي باكتري كرم منفي بر اثرKOHشكسته مي شود وماده واكسي chromosomalاز ديواره ازاد شده كه باعث افزايش غلظت و جسبندكي مخلوط باكتري وKOH مي كردد در اين حالت سوسبانسيون باكتري به صورت كشدار ظاهر مي شود ولي در كرم مثبت مشاهده نمي شود

4- تست كاتالاز : تفكيك استاف از استربتوكوك

يك قطره از براكسيد هيدروزن ./.3 در سطح لام قرارداده ومقدار كمي از كلني باكتري را در ان حل كنيد اكر حبابهاي كاز ازاد شوند نشاندهنده حضور انزيم كاتالاز در باكتري وشكسته شدن براكسيد هيدروزن به مولكولهاي اب واكسيزن است كه به صورت حباب ديده مي شود در استاف ها مثبت مي باشد

1- استافيلوكوكوس اورئوس :staphylococcus aureus

تشخيص ازمايشكاهي :
- تست كواكولاز :Production of coagulase الف - روش لوله اي: بلاسماي سيتراته خركوش ياانسان رابه نسبت 5:1 رقيق كنيد( 5 سرم و1 بلاسما) سبس 1./ ميلي ليتر ازكشت جوان استاف رابه لوله محتوي 5./ ميلي ليتر بلاسماي رقيق شده اضافه نموده ومد ت 1تا4ساعت در كرمخانه 37 درجه سانتيكراد قرار دهيد .اكر استاف كواكولاز مثبت باشد بلاسماي موجود در لوله منعقد مي شودوبه صورت لخته مشاهده مي شود
- تست : Production of deoxyribonuclease (DNase) on DNase agar استاف رابروي محيط DNase به صورت نقطه اي ياخطي كشت داده وبراي مدت 18 تا24 ساعت دردماي 37 درجه سانتيكرادقرار دهيد بعد برروي ان اسيدكلريدريك نرمال بريزيد . درصورتيكههاله شفاف اطراف كلني مشاهده شد نشاندهنده حضور انزيم دزوكسي ريبونوكلئاز درباكتري مي باشد
- تخمير مانيتول : Mannitol fermentation on Mannitol Salt agar (MSA) اورئوس درمحيط مانيتول سالت اكار باتخمير مانيتول ايجاد اسيد مي كند (مانيتول سالت اكار محيط انتخابي وافتراقي اورئوس مي باشد)اين محيط داراي 5/7 درصد نمك است وهمجنين داراي معرف فنل رد است كه درصورت ايجاد اسيد معرف ازرنك صورتي مايل به قرمز ب هزرد تغيير رنك بيدا مي كند
- حساسيت به نووبيوسين :Blood agar with a novobiocin (NB) disc اورئوس نسبت به نووبيوسين حساس است . باكتري را برروي محيط مغذي به صورت يكنواخت كشت داده بعد ديسك نووبيوسين(حاوي 5 ميكروكرم ) رادرسطح محيط قرار داده وبليت رادردماي 37 درجه سانتيكراد به مدت 18 ساعت نكهداري كنيد .ايجاد هاله عدم رشد دراطراف ديسك نشانه حساسيت به انتي بيوتيك نووبيوسين مي باشد .

تست فسفاتاز : اورئوس وابيدرميديس داراي انؤيم فسفاتاز مي باشند . باكتري رادرمحيط فنل فتالئين فسفات اكار كشت داده وبعد به مدت 18 تا 24 ساعتدرحرارت 37 درجه سانتيكراد نكهداري نماييد بعد 1./ ميلي ليتر امونياك رادرداخل درب بتري ريخته وبليت رابه مدت 1 دقيقه يا بيشتر به طور وارونه قرار دهيد . كلنيهايي كه داراي انزيم فسفاتاز هستندبه رنك صورتي تغيير رتك مي يابند

6 - فاز تايبينك:
2- استافيلوكوكوس ابيدرمايديس: برروي بلاد اكار بيكمان سفيد توليد مي كند فاقد انزيم كواكولاز مي باشد ونسبت به ديسك نووبيوسين حساس است .قادر به تخمير مانيتول نيست ونسبت به ديسك بلي ميكسين B حساس است .

3-استافيلوكوكوس سابروفيتيكوس : كلني زرد بررنك خاكستري وياسفيد است خاصيت هموليتيك ندارد .كواكولاز منفي بوده ونسبت به نووبيوسين مقاوم است وبه ناليديكسيك اسيد حساس مي باشد .و همجنين اوره ازمثبت است.
 
 

گروههای عمده باکتریای

دید کلی

باکتریها مهمترین و متنوع‌ترین میکروارگانیسمها هستند و تعداد کمی در انسان جانوران و سایر موجودات بیماریزا بوده و بطور کلی بدون فعالیت آنها حیات بر روی زمین مختل می‌گردد. تنها تعداد کمی از باکتریها مانند کلامیدیاها و ریکتزیاها اجبارا انگل داخل سلولی هستند. باکتریها از جنبه‌هایی با یوکاریوتها تفاوت دارند. باکتریها ریبوزومهای 80S ، اندامکهای غشادار مانند هسته ، میتوکندری ، کروموزوم حلقوی بدون پوشش دارند. باکتریها (به غیر از میکوپلاسماها) دارای دیواره سلولی هستند.

بطور یقین موجودات زنده یوکاریوتیک از موجودات زنده باکتری مانند بوجود آمده‌اند و نظر به اینکه باکتریها ساختمان ساده‌ای داشته و می‌توان به آسانی بسیاری از آنها را در شرایط آزمایشگاه کشت داد و تحت کنترل درآورد ، میکروب شناسان مطالعه وسیعی درباره فرآیندهای حیاتی آنها انجام داده‌اند. در این مبحث باکتریهای شایع با تاکید بر انواع بیماریزا در انسان معرفی می‌گردد.



img/daneshnameh_up/6/69/b.12.jpg

اسپیروکتها

این باکتریها در آبهای آلوده ، فاضلابها ، خاک و مواد آلی در حال پوسیدن یافت می‌شوند. به شکل فنر پیچیده و متحرک هستند. اندازه آنها از چند میکرون تا 500 میکرون است. سه جنس از اسپیروکتها بیماریزا هستند:


  • تروپونما: شامل گونه تروپونما پالیزم است که این باکتری عامل مولد بیماری سیفلیس می‌باشد.

  • بورلیا: این باکتری عال مولد بیماری تب راجعه می‌باشد.

  • لپتوسپیرا: این باکتری از راه شکافها و زخمهای پوست وارد می‌شود و شایع‌ترین شکل بیماری ، عفونت کلیه است.

کوکوسها و باسیلهای گرم منفی هوازی

جالب‌ترین باکتریها در این گروه انواع متعلق به جنس سودوموناس است یکی از گونه‌های سودوموناس ، سودوموناس آئروجینوزا می‌باشد که این باکتری عفونتهای مجاری ادراری ، عفونتهای زخمی و سوختگیها ، آبسه و مننژیت را ایجاد می‌کند. باکتریهای این گروه قادر به ساختنآنزیمهای متعددی هستند و بدین نحو در تجزیه مواد شیمیایی نظیر حشره کشهایی که به خاک افزوده می‌شوند، کمک می‌کنند. مقاومت این گروه به آنتی بیوتیکها از نظر پزشکی حائز اهمیت است.

باسیلهای گرم منفی بی‌هوازی اختیاری




img/daneshnameh_up/d/da/b.4.jpg

آنتروباکتریاسه

این خانواده شامل گروهی از باکتریهای ساکن روده انسان و سایر جانوران است. جنسهای باکتریهای روده عباتند از: اشیرشیا ، شیگلا ، کلبسیلا ، آنتروباکتر و ... . اشیرشیاکلی یکی از ساکنین اصلی روده بوده و آشناترین میکروبی که پژوهشهای فراوانی بر روی آن صورت گرفته است. سالمونلا یکی از باکتریهای بیماریزا است که یکی از گونه‌های آن مولد بیماری تب تیفوئید می‌باشد. گونه‌های شیگلا عامل اسهال خونی است. کلبسیلا عامل عفونت مجاری تنفسی ذات‌الریه است. سرشیا عامل عفونت ادراری و تنفسی است و آنتروباکتر در عفونتهای مجاری ادراری نقش بر‌عهده دارند.

ویبریوناسه

جنسهای مهم این خانواده شامل ویبریو و آئروموناس می‌باشد. گونه بیماریزا ویبریوکلرا است که عامل بیماری وبا می‌باشد. باکتریهای متعلق به آئروموناس عامل بیماری ذات‌الریه و اختلالات روده می‌باشند.

هموفیلوس

یکی از گونه‌های آن به نام هموفیلوس آنفلوآنزا عامل مننژیت در کودکان و جوانان می‌باشد.

باکتریهای گرم منفی بی‌هوازی

در این گروه دو جنس مهم از نظر پزشکی به نامهای نایسریا و موراگزلا وجود دارد. نایسریا از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و انگل غشاهای مخاطی در انسان بوده و درجه حرارت نزدیک درجه حرارت بدن انسان زندگی می‌کند، گونه‌های بیماریزا شامل باکتری مولد بیماری سوزاک و باکتری مولد مننژیت می‌باشد. باکتریهای جنس موراگزلا در التهاب بافت ملتحمه چشم دخالت دارند.

کوکوسهای گرم منفی بی‌هوازی

این باکتریها اختصاصا به صورت دوتایی ، گاهی تک‌تک ، خوشه‌ای یا زنجیری قرار می‌گیرند. و همگی بدون حرکت و بدون اسپور هستند. باکتریهای متعلق به جنس ویلونلا بخش از میکروفلور طبیعی دهان و پلاک دندانی هستند.

کوکوسهای گرم مثبت

این گروه از باکتریها از نظر پزشکی شامل دو جنس استافیلوکوکوس و استروپتوکوکوس هستند. عده‌ای از باکتریهای استافیلوکوکوس مواد سمی تولید می‌کنند که گویچه‌های قرمز خون و گویچه‌های سفید خون را نابود می‌کنند. چندین نوع عفونت استافیلوکوکی بوسیله گونه استافیلوکوکوس اورائوس ایجاد می‌شود که در ایجاد عفونتهای پوستی ، ذات‌الریه و آبسه‌های مغزی دخالت دارند. استرپتوکوکها در تب زایمان ، تب مخملک ، گلودرد ، تب روماتیسمی و پوسیدگی دندان دخالت دارند.



img/daneshnameh_up/9/9c/b.9.jpg

باسیلها و کوکوسهای اسپوردار

دو جنس مهم اسپوردار باسیلوس و کلسترویدیوم می‌باشند. با‌سیلوس آنتراسیس عامل بیماری سیاه زخم که معمولا در گاو ، گوسفند و اسب بیماری تولید می‌کند، می‌تواند به انسان انتقال پیدا کند. باکتریهای متعلق به جنس کلستریدیوم بی‌هوازی اجباری هستند و بیماریهایی که تولید می‌کنند شامل کزاز و بوتولیسم می‌باشد.

باکتریهای میله‌ای شکل گرم مثبت بدون اسپور

مهمترین این گروه جنس لاکتو باسیلوس می‌باشد. لاکتوباسیلوسها در روده و حفره دهانی زندگی می‌کنند. در دهان این باکتریها نقشی در پوسیدگی دندان به عهده دارند. در صنعت از این باکتریها برای تولید کلم شور ، دوغ و ماست استفاده می‌شود. باکتری بیماریزای متعلق به این گروه "یستریا منوسایتوجنز" است که در تولید آبسه ، انسفالیت و آندوکاردیت ، دخالت دارد.

اکتینومیستها

از جنسهای مهم این گروه می‌توان کورینه باکتریوم ، مایکوباکتریوم ، نوکاردیا ، اکتینومیسس و استرپتومایسس را نام برد.


  • معروفترین و شناخته شده ترین گونه کورینه باکتریوم ، کورینه باکتریوم دیفتریا می‌باشد که عامل بیماری دیفتری می‌باشد.
  • دو گونه مهم مایکوباکتریوم توبرکلوزیسکه عامل سل و مایکوباکتریوم لپرا که عامل جذام می‌باشد.
  • گونه‌های متعلق به نوکاردیا در عفونتهای ریوی و عفونت مخرب دست و پا دخالت دارند.

ریکتیساها

این گروه شامل ریکتسیا و کلامیدیا می‌باشند. این دسته از باکتریها ، انگلهای درون سلولی اجباری هستند که فقط در درون سلول میزبان قادر به تولید مثل هستند و از این لحاظ به ویروسها شباهت دارند. یکی از بیماریهایی که عامل مولد آن ریکتسیا می‌باشد، تیفوس است که بوسیه شپش منتقل می‌شود ، گونه‌هایی از کلامیدیاها موجب کوری در انسان می‌شوند.



img/daneshnameh_up/6/6d/b.7.jpg

مایکوپلاسما

مایکوپلاسما باکتریهای فاقد دیواره سلولی هستند. مهمترین گونه بیماریزا در انسان مایکوپلاسما نومونیا است که عامل ذات‌الریه ابتدایی آتیپیک می‌باشد. این بیماری در بخش فوقانی دستگاه تنفس و ندرتا مانند سایر ذات‌الریه‌ها ، عارض می‌شود.

بررسی کاهش کلونیزاسیون اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک توسط

چکیده:
زمینه و هدف: در قسمت های مختلف جهان بیماری اسهال هنوز به عنوان یکی از بزرگترین مشکلات
سلامتی مطرح می باشد. در کشور های در حال توسعه اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک از عوامل مهم اسهال در
بچه ها و مهم ترین عامل اسهال مسافرتی می باشد. اسهال ناشی از اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک بستگی به
کلونیزاسیون این باکتری در روده کوچک دارد. بنابراین کاهش کلونیزاسیون اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک در
انسان و حیوان به صورت بالقوه سبب کاهش بیماری می شود. پروبیوتیک ها میکروارگانیسم های زنده ای
(باکتری یا ویروس) هستند که وقتی توسط میزبان مصرف می شوند در سلامتی میزبان دارای اثرات مفیدی
می باشد. هدف از این مطالعه بررسی کاربرد لاکتوباسیلوس کازئی به عنوان یک ارگانیسم پروبیوتیکی برای
می باشد. Balb/c کاهش دفع و کلونیزاسیون اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک در لوله گوارش موش
مواد و روشها :موش ها در دو دسته قرار گرفتند: گروه دریافت کننده پروبیوتیک و گروه کنترل. گروه
1) را به صورت × 108 colony forming unit) CFU دریافت کننده پروبیوتیک برای 3 یا 6 روز پروبیوتیک
خوراکی دریافت می کردند و گروه کنترل هیچ پروبیوتیکی دریافت نمی کردند. 72 ساعت بعد از آخرین تجویز
1) تلقیح ×108 cfu) خوراکی پروبیوتیک، به موش های گروه کنترل و آزمون اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک
خوراکی می شد. میزان دفع اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک در مدفوع با کلنی کانت کردن مدفوعی بررسی شد.
نتایج: مشاهده شد موش هائی که به مدت 3 یا 6 روز پروبیوتیک دریافت کرده اند، کاهش معنی داری در میزان
بنابراین استفاده .(P=0/ دفع و کلونیزاسیون اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک در مقایسه با گروه کنترل دارند ( 001
از لاکتوباسیلوس کازئی میزان دفع و کلونیزاسیون اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک را در موش کاهش می دهد.
نتیجه گیری :با توجه به مطالعه حاضر می توان از لاکتوباسیلوس کازئی به عنوان یک کاندیدای احتمالی به
عنوان یک پروبیوتیک بر علیه اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک استفاده کرد.
لاکتوباسیلوس کازئی. ،Balb/c واژه های کلیدی :اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک، اسهال مسافرتی، پروبیوت مقدمه:
دلایل زیادی نشان می دهد که بیشتر بیماری ها و
عفونت ها در ارتباط با روش زندگی می باشند. در چند
قرن گذشته تغییر شرایط زندگی با کاهش فعالیت فیزیکی،
استرس های زندگی مدرن امروزی، تصنعی شدن وضعیت
تغذیه انسان و به طور کلی فاصله گرفتن از زندگی طبیعی،داده است. استفاده بی رویه و گسترده از عوامل ضد
میکروبی باعث پیدایش مقاومت در بین عوامل عفونی شده
است. تهیه و تدوین پروتکل پیشگیری و درمان با استفاده
از الگو های طبیعی در این خصوص امری ضروری به نظر
می رسد.
یکی از قسمت های آسیب پذیر بدن نسبت به
عوامل بیماریزا دستگاه گوارش می باشد و از عوامل شایع
بیماریزا در این اندام می توان به اشرشیا کلی
انتروتوکسیژنیک اشاره کرد که به دنبال استقرار سبب
اسهال مسافرتی و اسهال در کودکان و بالغین می شود. این
باکتری از طریق مصرف میوه، سبزیجات، آب و مواد
غذایی آلوده وارد بدن شده و با استفاده از فاکتور های
بیماریزا از جمله فاکتور کلونیزاسیون که خاصیت
آنتی ژنیک دارد در روده کوچک استقرار می یابد (اولین
مرحله ایجاد عفونت در دستگاه گوارش کلونیزاسیون در
آن می باشد). این عامل بعد از استقرار با تولید دو سم
انتروتوکسین حساس به گرما و مقاوم به گرما شرایط
اسموتیک روده را به هم زده و سبب اسهال می شود.
اشرشیا کلی انتروتوکسیژنیک در کشور های در حال
توسعه در کودکان زیر 2 سال سبب اسهال می شود و
بندرت در بالغین اسهال ایجاد می کند، ولی بر عکس در
کشور های توسعه یافته در بالغین ایجاد اسهال می کند. هم
چنین این باکتری از مهم ترین عوامل ایجاد کننده اسهال
.( مسافرین می باشد ( 11،8،6
استفاده از آنتی بیوتیک ها جهت درمان و پیشگیری
از این باکتری نه تنها باعث ایجاد مقاومت دارویی در آن
می شود بلکه سبب به هم خوردن فلور نرمال مفید دستگاه
گوارش شده و بدن را مستعد به انواع بیماری های
روده ای از قبیل اسهال می کند. در مقابل با استفاده از
پروبیوتیک ها به عنوان میکرو ارگانیسم هایی که در محیط
زنده با عامل میکروبی پاتوژن مقابله می کند می توان از
طریق خوراکی فرد را در برابر عامل بیماریزا مصون کرد.
این عوامل میکروارگانیسم های زنده می باشند که به
صورت سلول های خشک شده و یا به همراه محصولات
تخمیری مصرف می شوند و مصرف این عوامل در
قسمت های مختلف بدن از جمله دهان، دستگاه گوارش،
دستگاه ادراری، تناسلی و دستگاه تنفسی فوقانی نقش
مهمی در باز دارندگی از عفونت دارند. از این عوامل
می توان هم در درمان و هم در پیشگیری از بیماری های
عفونی استفاده کرد. این عوامل شامل انواع
لاکتوباسیلوس ها، ساکارمیسس، بیفیدوباکتریم،
انتروکوکوس و کلستریدیوم ها می باشند. که با
مکانیسم های متعدد از جمله مواد ضد میکروبی، تولید
مواد و اسید های آلی، فعال نمودن سیستم ایمنی بدن
(کمپلمان و سیستم بیگانه خواری)، رقابت بر سر مواد
غذایی با عامل پاتوژن و اشغال گیرنده سلول میزبان باعث
مهار رشد و تکثیر عوامل بیماریزا در آن محل از بدن
می شود. حسن استفاده از این عوامل ارزانی، فراوانی، خطر
کم کاربرد و در بعضی موارد تحریک سریع سیستم ایمنی
.( میزبان (در مقایسه با واکسن ها) می باشد ( 12،11،8،6،3
خاصیت آنتاگونیستی بین چند گونه از باکتری ها برای
اولین بار توسط پاستور و جوبرت در سال 1877 مطرح
شد. بدنبال آن مچینکوف در سال 1908 برای نخستین بار
از باکتری های تولید کننده اسید لاکتیک در درمان
عفونت های دستگاه گوارش استفاده کرد. او عقیده داشت
که میکروفلور دستگاه گوارش موادی از خود تولید
می کنند که توکسین ها را خنثی می کنند. بدنبال این
نظریه در اوایل قرن بیستم خوردن شیر خام در آمریکای
شمالی و اروپا رایج شد و تحقیقات زیادی در زمینه اثرات
مفید پروبیوتیک ها انجام گرفت. اهمیت پروبیوتیک ها
ابتدا به عنوان فاکتور تحریک کننده رشد در نظر گرفته
شد و بعد ها توسط فولر به عنوان یک نوع تغذیه
میکروبی زنده که دارای اثرات مفیدی در میزبان
.( می باشد مطرح شد (
استعداد ابتلا به بیماری های عفونی را در نوع بشر افزایش

آنکه علي را خدا ميداند کفرش به کنار عجب خداي دارد

واکسیناسیون (Vaccination):

مهمترین و رایجترین واکسنها:

نام واکسن علائم اختصاری بیماری مربوط
ب ، ث ، ژ BCG سل
سه گانه(ثلاث) DTP دیفتری،کزاز،سیاه سرفه
دوگانه خردسالان
دوگانه بزرگسالان
DT
TD
دیفتری-کزاز
پولیو خوراکی
پولیو تزریقی
OPV
IPV
فلج اطفال
سرخک-سرخچه- اوریون MMR سرخک-سرخچه- اوریون
توکسوئید کزاز TT کزاز
هپاتیت ب HEP.B هپاتیت ب


 

رایجترین واکسنها:

واکسیناسیون صرفا" بخش دیگری از روند رشد آدمی در کشورهای صنعتی مثل ایالات متحده است، کشوری که برآورد می‌شود 94 درصد از جمعیت بزرگسالان آن واکسنهای خود را زده‌اند. اما در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، که در آنها دسترسی به واکسنها به همین سادگی ممکن نیست، واکسیناسیون می‌تواند موضوع مرگ و زندگی باشد. با این حال، بنا به گزارش " سازمان جهانی بهداشت " (World Health Organization)، در همه کشورها واکسنهای زیر رایجترین و مهمترین واکسنها محسوب می‌شوند.

واکسن سل (Tuberculosis vaccine)

سازمان جهانی بهداشت " سال 1993 را سال مقابله فوری و جهانی با این بیماری که به دستگاه تنفسی آسیب می‌رساند نامید. در کشورهای در حال توسعه‌ای که بیماری سل شیوع زیادی دارد، این واکسن را برای محافظت از کودکان در همان سال اول زندگی تزریق می‌کنند. در کشورهای صنعتی تر، این واکسن به بزرگسالان تزریق می‌شود.

واکسن فلج اطفال (Polio vaccine)

این بیماری ستون فقرات یا دستگاه تنفسی را هدف می‌گیرد. واکسنی که در سال 1955 توسط دکتر یوناس سالک اختراع شد، که این بیماری را از کشورهای توسعه یافته کلا" محو کرد. با این حال، شرایط غیربهداشتی و عدم دسترسی به معالجات پزشکی فلج اطفال را به یکی از جدی‌ترین مسائل بهداشتی در بسیاری از کشورهای در حال توسعه بدل کرده است.

واکسن سرخک (Measles vaccine)

این واکسن سه گانه از کودکان در برابر بیماریهای سرخک، اوریون، و سرخچه محافظت می‌کند. تا پیش از ساخت واکسن سرخک در سال 1963، این بیماری تنها در ایالات متحده صدها نفر را به کام مرگ فرستاده و میلیونها نفر دیگر را مبتلا ساخته بود. از زمان ساخت این واکسن، هر سال حدود 100 مورد ابتلا به این بیماری در ایالات متحده گزارش شده است؛ و تنها تعداد بسیار معدودی بر اثر آن مرده‌اند. سرخک موجب کهیر، تورم غشای مغز، و سینه پهلو می‌شود.

واکسن کزاز نوزادان (Neonatal Tetanus vaccine)

این بیماری، در حالی که بساطش از کشورهای صنعتی برچیده شده، هنوز هم در کشورهای شرق آسیا و کشورهای آفریقایی معضلی به شمار می‌رود. کزاز نوزادان درست مثل کزاز معمولی است، موجب انقباض و گرفتگی عضلات می‌شود، تنها با این تفاوت که نه در بزرگسالان بلکه در نوزادان بروز می‌کند. بنا به گزارش " سازمان جهانی بهداشت "، این بیماری مسئول نیمی از کل مرگ و میر نوزادان و یک چهارم کل مرگ و میر کودکان است. در چندین کشور بزرگ طرحهای ضربتی برای ایجاد مصونیت از طریق واکسیناسیون و تحت کنترل در آوردن این بیماری به اجرا گذاشته شده است.

واکسن هپاتیت ب (Hepatitis B vaccine)

این بیماری، که کبد را هدف قرار می‌دهد، معضل رو به رشدی در مناطق مرکزی و جنوب آفریقا و بخشهایی از شرق آسیا محسوب می‌شود. بیش از یک میلیارد واکسن هپاتیت ب در سرتاسر جهان تزریق شده است. سوای واکسن، احتیاط در تماس با مایعات بدن دیگر افراد، نظیر خون آنان، به جلوگیری از انتقال این بیماری کمک خواهد کرد.

واکسن هاری

  1. پس از مواجه (Post exposure): جهت افرادی است که به هر نحو مورد گزش حیوانات قرار می‌گیرند و توسط آنها مجروح می‌شوند که خود به دو شکل کامل و ناقص انجام می‌شود.
  2. قبل از مواجهه (Preexposure): که به منظور ایمن سازی افرادی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به هاری قرار دارند (گروههای پر خطر انجام می شود.

سایر واکسنها:

تهیه٬ مقدار٬ راه تجویز٬ شرایط نگهداری و حمل واکسنها:

- تامین و ذخیره واکسن:

اغلب واکسن ها نیاز به نگهداری در یخچال جهت خنک نگهداشتن و جابجائی دقیق دارند تا موثر واقع شوند ، چنانچه ملزومات زنجیره سرد ناکافی باشد ، اجراکنندگان باید از تسهیلات سردخانه کافی در کشور ، قبل از حمل واکسن مطمئن باشند ، در طی شرایط اضطراری پیشنهاد میگردد که کلیه واکسن های وارداتی و حتی آنهائی که مربوط به آژانسهای داوطلبان میباشد تحت نظر دولت ذخیره و نگهداری گردند.

تصمیم گیری در مورد سیاست های ایمن سازی باید فقط در سطح ملی انجام گرفته و موسسات دواطلب نباید دراین زمینه خاص تصمیم گیری نمایند و خط مشی مطلوب آن است که این سیاست به عنوان بخشی از طرح پیشگیری از حوادث منظور گردد.
واکسن سه گانه ضد
دیفتری و کزاز و سیاه سرفه رادر 2+تا6+ درجه سانتیگراد و دور از نور نگهداری می نمایند این واکسن نباید یخ بزند زیرا در اثر یخ زدن و باز شدن تزریق واکسن ایجاد واکنشهای شدید و مزاحم خواهد نمود.

- انواع واکسنها-مقدار-راه تجویز-شرایط نگهداری:


نام واکسن ماهیت مقدار و راه تجویز شرایط نگهداری در محل واکسیناسیون
سه گانه توکسوئید کزاز-توکسوئید دیفتری و باکتری کشته شده سیاه سرفه 0.5 میلی لیتر ، تزریق عضلانی 8-0 درجه (طبقه فوقانی یخچال)
دوگانه توکسوئید کزاز و توکسوئید دیفتری (خردسالان و بزرگسالان) 0.5 ML تزریق عضلانی 8-0 درجه ( طبقه فوقانی یخچال)
کزاز توکسوئید کزاز ...... ......
ب.ث.ژ باسیل کالمت و گرن 0.5 ML داخل جلدی تا 1 سالگی 0.1 کلیه سنین طبقه فوقانی یخچال
سرخک ویروس زنده ضعیف شده 0.5 ML زیر جلدی ......
فلج اطفال ویروس سه گانه زنده ضعیف شده قطره خوراکی ......
هپاتیت ب آنتی ژن سطحی ویروس کودک زیر 10 سال 0.5 ml کودک بالای 10 سال 1ml در ماهیچه دلتوئید ......

سینوزیت:

سینوزیت، ورم و التهاب مخاط پوشاننده سینوسهای اطراف بینی در اثر عوامل مختلف است. در حالت عادی ترشحات داخل سینوسها به درون فضای بینی تخلیه می‌شود و در هنگام ابتلا به سرماخوردگی و یا حساسیت، تحریک توسط آلوده کننده های محیطی و ... سینوسها ملتهب شده و در تخلیه ترشحات خود دچار مشکل می‌شوند که این قضیه می‌تواند باعث احتقان و سپس عفونت سینوس شود. در هر حال اگر غشاء مخاطی پوشاننده حفره بینی و سینوسها متورم شوند می‌توانند باعث انسداد در مسیر خروج ترشحات محاطی شوند و در سینوسهایی که ترشحات آنها نتوانند تخلیه شوند امکان رشد باکتریها و قارچها بیشتر می‌باشد.

شرح بیماری:

اکثر سرماخوردگیها که عامل آن یکی از ویروسهای ایجاد کننده سرما خوردگی می‌باشد و باعث گرفتگی بینی می‌شوند بعد از چند روز برطرف می‌شوند. اما اگر سینوسها ملتهب شوند علائم دیگری مانند سردرد و یا تورم دردناک صورت ممکن است ایجاد شود. ممکن است از زمان شروع سینوزیت چند روز گذشته باشد که به آن سینوزیت حاد می‌گوییم و یا ممکن است یک مشکل طولانی مدت باشد و بدون درمان هیچوقت بطور کامل برطرف نشود که به آن سینوزیت مزمن می‌گوییم. در انگلستان سینوزیت حاد شایع می‌باشد. و در حدود سه نفر در هر هزار نفر را مبتلا می‌کند. سینوزیت مزمن شیوع کمتری دارد و یک نفر از هر هزار نفر را مبتلا می‌کند. کودکان زیر یکسال مبتلا به سینوزیت نمی‌شوند زیرا سینوسهای آنها بطور کامل تشکیل نشده است ولی در سایر سنین تمام افراد ممکن است به سینوزیت مبتلا شوند. بنابراین سرماخوردگی و عفونتهای ویروسی حاد، شایعترین علت ایجاد کننده سینوزیت است.

احتمال بروز بیماری

آیا تا بحال به سرماخوردگی یا حساسیت شدیدی دچار شده‌اید که به مدت زیادی طول کشیده و بهبود نمی‌یابد؟ اگر چنین بوده احتمالاً دچار سینوزیت شده‌اید. این بیماری از بیماریهای شایع است و از آنجا که تعدادی از موارد بیماری با سرماخوردگی یا حساسیت اشتباه گرفته می‌شود و فرد به پزشک مراجعه نمی‌کند، شیوع آن بیشتر از مواردی است که تشخیص داده می‌شود. برای اینکه شما در مراحل اولیه بیماری متوجه ابتلای خود به سینوزیت شوید باید به سؤالات زیر پاسخ دهید. اگر به 3 مورد سؤالات پاسخ « بله » دارید، احتمالاً مبتلا به سینوزیت شده‌اید و باید به پزشک مراجعه کنید. علت سینوزیت می‌تواند از عفونت با باکتری، قارچ و یا التهاب در نتیجه حساسیت باشد ولی در هر صورت مراجعه به پزشک ضروری است.

1-آیا با فشار بر روی گونه‌های خود دچار درد می‌شوید؟
2-آیا از
سردرد رنج می برید؟
3-آیا دچار گرفتگی و احتقان بینی شده‌اید؟
4-آیا ترشحات بینی شما غلیظ و برنگ زرد – سبز می‌باشد؟
5-آیا مبتلا به تب خفیف ( 8/37-2/37 ) می‌باشید؟
6-آیا تنفس شما بد بو شده است؟
7-آیا در دندانهای بالائی خود احساس درد می‌کنید؟
همانطور که گفته شد اگر به 3 مورد جواب مثبت بود باید به پزشک مراجعه کرد تا احتمال ابتلا به سینوزیت بررسی شود.

علائم بیماری: 

علامت اصلی سینوزیت دردهای ضرباندار و احساس فشار در صورت می‌باشد که با خم شدن به جلو بدتر می‌شود. سینوزیت پیشانی باعث درد در بالای ابرو می‌شود و پیشانی در هنگام لمس ممکن است دردناک باشد. سینوزیت فکی باعث درد در فک فوقانی و دندانها و گونه می‌شود و ممکن است با درد دندان اشتباه شود. التهاب سینوسهای اتوئید باعث درد د راطراف و بین چشمها و اطراف بینی می‌شود و التهاب سینوسهای اسفنوئید می‌تواند باعث گوش درد، درد گردن، درد در پشت چشمها و یا در بالای سر و یا ناحیه گیجگاهی شود.

عود مجدد گرفتگی بینی بعد از برطرف شدن علائم
سرماخوردگی، ترشحات سبزغلیظ یا زرد از بینی، علائم سرماخوردگی که به درمانهای معمولی جواب نمی‌دهد و بوی بد و دائمی در بینی از علائم دیگر بیماری هستند. همچنین سینوزیت می‌تواند باعث تب بالا، ضعف، احساس خستگی، از بین رفتن حس چشایی، بویایی و سرفه‌های خلط‌دار که هنگام شب بدتر می‌شود، گردد. ممکن است در موارد بسیار نادر عفونت به استخوانهای صورت و یا غشاء پوشاننده مغز (مننژ) سرایت کند و گاهی ممکن است ایجاد آبسه در ناحیه چشم و یا مغز و یا استخوانهای صورت گردد.

عامل سینوزیت

عوامل ایجاد کننده سینوزیت دو دسته‌اند: عواملی که موجب انسداد منافذ خروجی سینوسها می‌شوند. بیشتر علل در این دسته قرار دارند و عواملی که در حرکت مواد ترشحی سینوسها اختلال ایجاد می‌کنند. اکثر ویروسهای ایحاد کننده سرماخوردگی فقط باعث گرفتگی بینی می‌شوند، در هر حال اگر غشاء مخاطی پوشاننده حفره بینی و سینوسها متورم شوند می‌توانند باعث انسداد در مسیر خروج ترشحات محاطی شوند. ترشحات جمع شده باعث احساس فشار و درد که جزء علائم سینوزیت می‌باشند، شود. در سینوسهایی که ترشحات آنها نتوانند تخلیه شوند امکان رشد باکتریها و قارچها بیشتر می‌باشد و عفونت باکتریایی اغلب باعث التهاب و درد بیشتر می‌شوند. هر عاملی که باعث التهاب و آزردگی مخاطی بینی به مدت طولانی و در نتیجه تورم مخاطی شود باعث سینوزیت مزمن می‌شود. به عنوان مثال از عوامل زیر می‌توان نام برد.

گرده گلها و درختان و علف، هوای سرد، مصرف الکل، عطرها، هوای مرطول و دم کرده، حساسیت به گرد وغبار موجودات ذره بینی به نام mite، قارچها و کپک و مصرف طولانی مدت داروها. افرادی که
آسم با زمینه آلرژی دارند معمولاً سینوزیت دارند. در حقیقت هر عاملی که در بینی باعث انسداد و چلوگیری از تخلیه ترشحات سینوسها شوند باعث سینوزیت می‌شوند. عواملی مانند پولیپ یا انحراف تیغه میانی بینی به یک طرف می‌توانند باعث سینوزیت شوند. عفونت دندانها و لثه می‌توانند به سینوسها منتشر شود. عواملی که باعث ضعف سیستم ایمنی می‌شوند. مانند عفونت HIV و همچنین بیماری سیستیک فیبروزیس از عوامل نادرتر سینوزیت می‌باشند. آلودگی هوا و کشیدن سیگار می‌تواند باعث تشدید سینوزیت شود.

آیا سیگار کشیدن بر سینوزیت تاثیر دارد؟

سیگار کشیدن و حتی در معرض دود سیگار بودن (مانند کودکانی که والدین سیگاری دارند) فرد را به سینوزیت مستعد می‌کند. افزون بر سینوزیت عفونتهای گوش میانی و حساسیتها نیز از بیماریهایی هستند که در کودکان در معرض دود سیگار بیشتر بروز می‌کنند.

آیا هر سرماخوردگی به سینوزیت منجر می‌شود؟

به دنبال هر سرماخوردگی، معمولا مخاط سینوسها نیز دچار التهاب می‌شود که با بهبود سرماخوردگی، این التهاب نیز از بین می‌رود. در سنین پایین ممکن است کودک 8-6 بار در سال به سرماخوردگی دچار شود، اما شمار کمی از این سرماخوردگیها به سینوزیت منجر می‌شود.

سینوزیت مزمن

استفاده از اسپری‌های استروئیدی داخل بینی بکلومتازون از دو طریق می‌تواند موثر باشد. در مواردی که عفونت طولانی وجود داشته باشد استفاده از اسپری باعث کاهش تورم و باز شدن دهانه سینوسها و تخلیه ترشخات می‌شود. و همچنین اگر آلرژی وجود داشته باشد التهاب ناشی از آلرژی را نیز کم می‌کند. استفاده از آنتی هیستامینها مثل LORATIDINE نیز ممکن است کمک کننده باشد. در موارد شدید ممکن است یک دور کوتاه مدت از استروئیدهای خوراکی استفاده شود. جراحی آندوسکوپی به عنوان راه حل آخر ممکن است نیاز باشد . از طریق آندوسکوپی دهانه سینوسها باز شده و سینوسها تمیز می‌شوند. این عمل تحت بیهوشی عمومی و یا بی‌حسی امکان پذیر می‌باشد. این روش بسیار معمول بوده و روش امنی می‌باشد. اما مثل تمام جراحیها خطرات خود را نیز دارد. عوارض معمولاً خفیف بوده و شامل آسیب به مخاط و استخوانهای اطراف می‌باشد.

چه موقع سینوزیت حاد تبدیل به سینوزیت مزمن می‌شود؟

اگر فرد بطور مکرر مبتلا به سینوزیت حاد شود و یا عفونت سینوس او برای مدت 3 ماه یا بیشتر باقی بماند ممکن است به سینوزیت مزمن تبدیل شود. علائم سینوزیت مزمن ممکن است خفیف تر از نوع حاد باشد ولی عدم درمان سینوزیت مزمن می‌تواند باعث آسیب و تخریب سینوسها و استخوان گونه شود که گاهی ترمیم آن نیاز به جراحی خواهد داشت

ایدز (AIDS):

«ويروس نقص ايمنى انسان» و «سيندروم نقص ايمنى اكتسابى»:

 اطلاعات پايه :
HIV AND AIDS: BASIC INFORMATION

«ويروس نقص ايمنى انسان» (HIV) چیست؟

HIV مخفف «ويروس نقص ايمنى انسان» است. این ویروس است که موجب ایجاد «سيندروم نقص ايمنى اكتسابى» یا ایدز (AIDS) در افراد می شود. HIV سیستم ایمنی انسان را صدمه می زند و افراد را در مقابل برخی عفونت ها بی دفاع می گذارد. صرف داشتن HIV در بدن به این معنا نیست که فرد مبتلا به ایدز است. ممکن است چندین سال طول بکشد قبل از اینکه این ویروس سیستم ایمنی بدن را آنقدر صدمه بزند که فرد احساس ناخوشی کند. تا آن زمان چنین فردی می تواند سالم باشد و این ویروس را برای سالهای زیادی با خود حمل کند بدون آنکه به بیماری ایدز مبتلاء شود.

«سيندروم نقص ايمنى اكتسابى» (AIDS) چیست؟

AIDS مخفف «سيندروم نقص ايمنى اكتسابى» است. ایدز یک مجموعه از عفونت ها و سرطان های نادر است که در افرادی که HIV دارند پدید می آید. اگر فردی که HIV دارد یکی از این امراض ویژه را بگیرد در آنصورت آن فرد به ایدز مبتلا شده است. بسیاری از موجوداتی که این بیماری ها را موجب می شوند کاملا رایج هستند و خطری متوجه فردی که سیستم ایمنی او سالم است نمی باشند. ولی در افرادی که سیستم ایمنی بدن شان صدمه دیده است این موجودات می توانند باعث امراض بسیار وخیم و مرگ شوند.

چگونه به فردی HIV سرایت می کند؟

چهار طریق اصلی که این ویروس به فردی منتقل می شوند به این قرارند:

  • داشتن رابطه جنسی از طریق واژن و یا مقعد بدون استفاده از کاپوت باکسی که این ویروس را حمل می کند
  • استفاده مشترک از وسایل برای تزریق مواد مخدره و آلوده به خون حاوی این ویروس هستند
  • از طریق زنی که این ویروس را دارد و آن را به نوزاد خود طی دوره حاملگی و یا بعد از تولد از طریق شیر دادن سرایت می دهد
  • از طریق تزریق و یا انتقال خون کسی که این ویروس را دارد
  • این ویروس از طریق تماس های اجتماعی مانند موارد زیر به شما سرایت نمی کند:
  • بوسیدن دوستانه، لمس کردن، بغل کردن و یا دست دادن
  • شنا کردن در یک استخر مشترک، و یا استفاده مشترک از توالت، وسایل آشپزی و قاشق و چنگال و یا خوردن غذایی که توسط کسی که این ویروس را حمل میکند تهیه شده است
  • سرفه، عطسه، اشک و یا نیش حشرات و حیوانات

درباره رابطه جنسی چه؟

ویروس HIV و امراض مقاربتی دیگر ممکن است به شما سرایت کند اگر که با فردی که این امراض را دارد بدون استفاده کاپوت از طریق واژن و یا مقعد رابطه جنسی داشته باشید. اگر شما با چنین فردی رابطه جنسی داشته باشید استفاده از کاپوت یک روش موثر ممانعت از انتقال آن به شما است. کاپوت همینطور جلوی انتقال سایر امراض مقاربتی و حاملگی ناخواسته را هم می گیرد.

درباره مواد مخدر چه؟

ویروس HIV و سایر ویروس هایی که از طریق خون سرایت می کنند مانند هپاتیس C به شما سرایت می کنند اگر برای تزریق مواد مخدر سوزن و سورنگ تان را با دیگران شریک شوید. اگر که مواد مخدر به خود تزریق کنید هر بار از یک سوزن و یا سورنگ جدید استفاده کنید و آنها را با کسی شریک نشوید.

درباره بچه دار شدن چه؟

اگر شما حامله هستید و ویروس HIV را حمل می کنید در آنصورت مراقبت مناسب در قبل، در طی و بعد از حاملگی می تواند باعث شود که خطر سرایت این ویروس به نوزادتان از ۲۰ درصد به حدود یک درصد تقلیل یابد. برای پایین آوردن خطر انتقال این ویروس شما می توانید این کارها را بکنید:

  • طی دوره حاملگی با استفاده از داروهای ضد HIV درمان شوید
  • برای وضع حمل از سزارین استفاده کنید
  • نوزادتان را با شیشه شیر بدهید زیرا تخمین زده می شود که ۱۰ درصد احتمال دارد که این ویروس توسط شیردادن از سینه به نوزاد منتقل شود.

درباره خون دادن و گرفتن چه؟

اهدای خون در بریتانیا امن است. همه وسایل استرلیزه هستند و برای یکبار استفاده می شوند. همه محصولاتی که از خون تهیه می شوند، و همه اندام و بافت هایی که برای پیوند استفاده می شوند از نظر حمل پادتن HIV کنترل می شوند. محصولاتی که از خون تهیه می شوند همینطور در معرض حرارت قرار می گیرند تا این ویروس از بین برود. از اینرو خطر سرایت ویروس HIV از طریق انتقال خون در بریتانیا بسیار کم است.

آزمایش HIV چیست؟

HIV معمولا از طریق آزمایش خون تشخیص داده می شود که به آن آزمایش پادتن HIV و یا آزمایش HIV می گویند. وقتی به فردی این ویروس سرایت کند بین دو تا سه ماه طول می کشد قبل از اینکه سیستم ایمنی بدن او به اندازه کافی پادتن تولید کرده باشد که بتوان میزان آن را در آزمایش تشخیص داد. به این زمان «دوره پنجره» (window period) یا «تغییر سروم» (seroconversion) می گویند.

اگر در نتیجه این آزمایش پادتن HIV پیدا شود در آنصورت می گویند که نتیجه آزمایش مثبت است. این به این معناست که آن فرد HIV-مثبت است. اگر در نتیجه آزمایش پادتن HIV تشخیص داده نشود در آنصورت به نتیجه آزمایش منفی می گویند. این به این معناست که فرد HIV-منفی است مشروط به اینکه این آزمایش پس از پایان زمان سه ماهه «دوره پنجره» صورت گیرد. اگر شما در این فکر هستید که آزمایش HIV داشته باشید در آنصورت با خط تلفنی اطلاعات جنسی به شماره ۰۸۰۰۵۶۷۱۲۳ تماس بگیرد و آنها به شما خواهند گفت که برای این آزمایش چه باید بکنید و بهترین محل برای انجام آن کجاست.

آیا HIV قابل علاج است؟

درمان ضد HIV استفاده از داروهایی است که خود HIV را مورد تعرض قرار می دهند. این داروها بر نحوه تکثیر این ویروس در درون سلول انسان تاثیر می گذارند ولی نمی توانند آن را کاملا از بین ببرند.

داروهای ضد HIV معمولا بصورت یک مجموعه از سه یا بیش از سه دارو تجویز می شوند. به این نحوه درمان، تراپی ترکیبی و یا «تراپی بسیار فعال ضد رتروویرال» (Highly Active Antiretroviral Therapy - HAART) می گویند. از زمانی که این نوع درمان در سال ۱۹۹۶ معمول شد یکی از موثرترین روشهای کنترل HIV و شروع بیماری ایدز در افراد زیادی، والبته نه همه افراد، بوده است.

این درمان ها به افراد زیادی کمک کرده اند ولی در عین حال عوارض جانبی هم داشتند که د رمواردی بسیار جدی بوده اند. این باعث شده که کاربست درمان دشوار باشد و روال های پیچده ای را افراد باید رعایت کنند. دشواری در قورت دادن قرص های این درمان باعث می شود که درمان ناموفق از آب درآید. همینطور هر چه زمان این درمان ها طولانی تر شود امکان ناموفق شدن آنها بیشتر می شود.

ناموفق شدن این درمان ها زمانی است که HIV نسبت به داروهایی که استفاده می شوند مقاوم شده باشد. وقتی یک ترکیب از این داروها در درمان بیماری ناموفق می شوند از ترکیب دیگری از آنها استفاده می شود ولی هر چه دفعاتی که این درمانها ناموفق از آب در می آیند بیشتر شود به همان اندازه یافتن ترکیبی که بتواند موثر باشد دشوارتر می شود.

آیا داروهایی برای جلوگیری از سرایت HIV وجود دارند؟

در شرایط کنونی هیچ واکسنی برای جلوگیری از سرایت HIV وجود ندارد و هیچ درمان کاملی هم برای ایدز پیدا نشده است. واکسن هایی که بطور آزمایشی استفاده می شوند در دست تحقیق هستند ولی هنوز نشانی از اینکه یک واکسن موثر در آینده در دسترس باشد وجود ندارد.

منبع: http://www.multikulti.org.uk/fa

هپاتيت B:

 

چکیده
هپاتيت يک بيماري است که کبد را متورم کرده و فعاليت آن را مختل مي‌سازد.اين بيماري به علت‌هاي مختلفي از قبيل ويروس‌ها، باکتري‌ها ، داروها، الکل و … ايجاد مي‌شود.

هپاتيت ويروسي چيست؟

هپاتيت ويروسي ناشي از ويروس‌هاي مختلفي است که شايعتر از همه هپاتيت ويروسي D,C,B,A وEمي باشد.

هپاتيت B  چيست؟

هپاتيت B به علت ويروس هپاتيت B ايجاد مي‌شود. آلودگي به ويروس هپاتيت B به سه حالت متفاوت ممکن است ديده شود که شامل هپاتيت حاد، هپاتيت مزمن و آلودگي بدون علامت است.

هپاتيت B حاد به چه صورت تظاهر مي‌نمايد؟

در اين حالت، بيمار پس از يک دوره مقدماتي با نشانه‌هايي مانند تب، سرماخوردگي، تهوع، استفراغ و درد شکم، دچار زردي مي‌شود. اولين عضوي که زردي در آن مشاهده مي‌شود، سفيدي  چشم‌ها است. هپاتيت  B حاد به طور معمول خودبخود بهبود مي‌يابد و پس از 6 ماه خون از ويروس پاک مي‌شود و فقط در 5 تا 10 درصد بيماران بالغ ممکن است آلودگي مزمن شود.

هپاتيت B مزمن به چه صورت تظاهر مي‌يابد؟

در صورتيکه درگيري کبد بيش از 6 ماه طول بکشد، بيماري را مزمن مي‌نامند. در اين حالت علائم کمتري تظاهر مي‌يابد و بيماري فقط از طريق بررسي‌هاي آزمايشگاهي شناخته مي‌شود. اين افراد بايد تحت نظر پزشک قرار گيرند.

آلودگي بدون علامت در هپاتيت B به چه صورت است؟

در اين حالت فرد بدون هيچگونه نشانه باليني بيماري کبدي ويروس هپاتيت را در خون خود دارد و مي‌تواند آنرا به سايرين انتقال دهد. به اين افراد ناقل سالم مي‌گويند.

چه اقداماتي براي ناقل سالم مورد احتياج است؟

فرد ناقل سالم احتياج به درمان و نمونه برداري ندارد. فقط براي کنترل کار کبد، بايد هر شش ماه يکبار توسط پزشک بررسي شود و رعايت دستورات بهداشتي براي عدم انتقال ويروس به سايرين را انجام دهد.لازم است براي اطرافيان فرد واكسيناسيون هپاتيت B انجام گردد.

راههاي انتقال هپاتيت B کدام است؟

تولد از مادر آلوده به هپاتيت  B  ؛ تماس جنسي حفاظت نشده با فرد آلوده ؛ استفاده مشترک از ابزارهاي آلوده تيز و برنده مانند سوزن و سرنگ، تيغ و مسواک ؛ تزريق خون و فرآورده‌هاي خوني آلوده  ؛  اقداماتي مانند خالکوبي، حجامت، سوراخ کردن گوش، خدمات پزشکي و دندانپزشکي در مکان‌هاي نامطمئن و با وسايل آلوده و غير استريل

هپاتيت B از چه راههايي انتقال نمي‌يابد؟

هپاتيت B از طريق دست دادن، در آغوش گرفتن، بوسيدن، نشستن در کنار فرد آلوده و ساير تماس‌هاي معمول انتقال نمي‌يابد. حضورافراد آلوده در محيط‌هاي کار و اجتماع بلامانع است.

آيا ظرف غذاي فرد مبتلا به هپاتيت B بايد از بقيه جدا شود؟

خير-برخلاف هپاتيت A، ويروس هپاتيت B از راه خون و فرآورده‌هاي خوني و ديگر ترشحات بدن منتقل مي‌شود، بنابراين فرد مبتلا به هپاتيت B احتياجي به ايزوله شدن ندارد و فقط بايد از تماس نزديک با خون و بقيه ترشحات او پرهيز کرد.

براي جلوگيري از سرايت، آيا لازم است که واکسن هپاتيت به همه مردم تزريق شود؟

بنابه دلايل علمي واکسيناسيون در همه مردم لازم نيست. تزريق واکسن فقط در نوزادان و گروههاي در معرض خطر انجام مي‌شود.گروههاي در معرض خطر يعني کسانيکه در معرض يکي از راههاي انتقال ويروس قرار دارند.مانند پرسنل پزشکي و پيراپزشکي.

اگر کسي به هپاتيت B حاد مبتلا شود، آيا بدين معني است که کبد خود را از دست مي‌دهد؟

خير- 90 تا 95 درصد افرادي که هپاتيت B حاد مي‌گيرند، با واکنش مناسب بدن خود بهبود مي‌يابند و ويروس از بين مي‌رود.فقط تا 5 درصد اين افراد مبتلا به هپاتيت مزمن مي‌شوند. در گروه مزمن هم اغلب افراد فقط ناقل سالم محسوب مي‌شوند و درصد کمي (10-5%) دچار عوارض شديد مي‌شوند.

اگر همسر فردي ناقل هپاتيت B باشد. براي جلوگيري از ابتلا بقيه خانواده بايد چه کار کرد؟

همسر و فرزندان بيمار و کسانيکه با وي در يک منزل زندگي مي‌کنند بايد واکسينه شوند و وسايلي که موقع استفاده از آنها احتمال ايجاد جراحت مي‌رود مثل مسواک، شانه و به خصوص تيغ ريش تراشي، بايد براي هر فرد منحصر به فرد باشد.

به چه کساني واکسن هپاتيت B تزريق مي‌شود؟

کليه نوزادن متولد شده از سال 1372 ؛ افرادي که به علت بيماري‌هاي خاص مانند تالاسمي يا هموفيلي نياز به تزريق مکرر خون يا فرآورده‌هاي خوني دارند ؛ افرادي که دياليز مي‌شوند ؛ پرسنل پزشکي (پزشکان، پرستاران و…) ؛ کسانيکه با فرد ناقل در يک منزل زندگي مي‌کنند.

اگر يکي از دوستان ناقل هپاتيت باشد، آيا لازم است که واکسن هپاتيت تزريق گردد؟

خير- روابط دوستانه، همکار بودن، داشتن رفت وآمد خانوادگي شانسي براي انتقال هپاتيت B ندارد، بنابراين نيازي به واکسيناسيون نيست.

کدام ويروس هپاتيت از راه جنسي بيشتر منتقل مي‌شود؟

ويروس هپاتيت B بيش از هپاتيت C از راه تماس جنسي منتقل مي‌شود. موارد هپاتيت C ناشي از تماس جنسي غالباً در افرادي که شرکاي جنسي متعدد دارند ديده مي‌شود.

راههاي پيشگيري از ابتلا به هپاتيت B و C کدام است؟

تزريق سه نوبت واکسن هپاتيت B در افراد در معرض خطر ؛  جلوگيري از تماس با خون يا ساير ترشحات افراد آلوده (عدم استفاده از وسايل آغشته به خون مانند تيغ، خالکوبي، تاتو و …) ؛  ترک اعتياد، تغيير شيوه‌هاي مصرف و پرهيز جدي از استفاده اشتراکي از سرنگ‌ها ؛ پرهيز از تماس جنسي مشکوک و حفاظت نشده

اگر لباس کسي آغشته به خون بيمار هپاتيت Bو يا C شود، چه اقداماتي بايد انجام داد؟

در صورتيکه لباس يا هر شيئي ديگري به خون فرد آلوده آغشته شود، در ابتدا بايد خون را با آب سرد در حالي که دستکش به دست است کاملا شسته شود. چون ويروس در خون خشک شده هم تا مدتي باقي مي‌ماند، بنابراين بايد خون کاملا پاک شود. سپس با دو روش مي‌توان وسيله را ضد عفوني کرد:   استفاده از مواد ضد عفوني کننده مانند مايعات سفيد کننده و مواد کلر دار براي مدت 20 دقيقه  ؛    جوشاندن براي مدت 20 تا 30 دقيقه

 آيا وجود يک فرد ناقل در منزل خطرناک است؟

در صورتيکه دستورات ساده بهداشتي رعايت شده و واکسيناسيون انجام شود، شانسي براي انتقال هپاتيت B بين افراد خانواده باقي نمي‌ماند

تیفوس کنه ای:

شرح بیماری

تیفوس کنه ای ‌ یک‌ بیماری‌ حاد تبدار ناشی‌ از یک‌ باکتری‌ منتقله‌ از کنه‌های‌ آلوده‌. این‌ بیماری‌ دارای‌ سرایت‌ فردبه‌فرد نیست‌. این‌ عفونت‌ ممکن‌ است‌ پوست‌، دستگاه‌ عصبی‌ مرکزی‌، لوله‌ گوارش‌ و عضلات‌ را درگیر سازد. در همه‌ سنین‌ دیده‌ می‌شود ولی‌ در کودکان‌ و بزرگسالان‌ جوان‌ شایعتر است‌.

علایم‌ شایع‌

  • علایم‌ زیر 5-2 روز پس‌ از گزش‌ کنه‌ بروز می‌کند:
    • تب‌ (اغلب‌ تب‌ بالا) همراه‌ لرز
    • بثورات‌ پوستی‌ قرمز که‌ از دست‌ و پا شروع‌ شده‌ و به‌ مچ‌ دست‌ و پا، ساق‌، تنه‌ و شکم‌ گسترش‌ می‌یابند
    • سردرد
    • درد عضلانی‌ و ضعف‌؛ سفتی‌ پشت‌
    • تهوع‌ و استفراغ‌
    • گیجی‌؛ اغما

علل‌

باکتری‌ ریکتزیا که‌ در بدن‌ کنه‌ زندگی‌ می‌کند. انسان‌ از طریق‌ گزش‌ کنه‌ معمولاً در فصل‌ بهار یا تابستان‌ مبتلا می‌شود.

عوامل تشدید کننده بیماری

  • فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری در محیط‌ باز در مناطق‌ آلوده‌ به‌ کن‌
  • تماس‌ با سگ‌ها

پیشگیری‌

استفاده‌ از لباس‌های‌ محافظ‌ در مناطق‌ آلوده‌ به‌ کنه‌ و استفاده‌ از ترکیبات‌ دورکننده‌ حشرات‌
در طی‌ فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری در محیط‌ باز به‌طور مکرر پوست‌ را مورد معاینه‌ قرار دهید تا اگر کنه‌ای‌ به‌ پوست‌ شما چسبیده‌ باشد آن‌ را از خود دور کنید. در طی‌ برداشتن‌ کنه‌ها از پوست‌ آنها را له‌ نکنید زیرا کنه‌ باید به‌طور کامل‌ و سالم‌ برداشته‌ شود. یک‌ سیگار روشن‌ را نزدیک‌ کنه‌ بگیرید یا مقداری‌ بنزین‌، نفت‌ چراغ‌ یا نفت‌ معمولی‌ روی‌ کنه‌ بریزید و سپس‌ کنه‌ را با موچین‌ از پوست‌ بردارید.

عواقب‌ موردانتظار

در این‌ عفونت‌ اگر درمان‌ آنتی‌بیوتیکی‌ در مراحل‌ اولیه‌ بیماری‌ شروع‌ شود قابل‌ علاج‌ است‌.

عوارض‌ احتمالی‌

درمان‌ :

- اصول‌ کلی‌:

  • بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ آزمایش‌هایی‌ نظیر شمارش‌ سلول‌های‌ خون‌ و آزمون‌های‌ سرم‌شناسی‌ (بررسی‌ سرم، مایع‌ خون‌ بدون‌ سلول‌های‌ آن) و نمونه‌برداری‌ پوست‌ باشد. سابقه‌ گزش‌ کنه‌ یا مسافرت‌ به‌ مناطق‌ آلوده‌ به‌ کنه‌ به‌ تأیید تشخیص‌ کمک‌ می‌کند.
  • بیماران‌ دارای‌ بیماری‌ خفیف‌ ممکن‌ است‌ در منزل‌ تحت‌ مراقبت‌ قرار گیرند؛ عفونت‌های‌ شدیدتر نیازمند بستری‌ در بیمارستان‌ است‌ (ممکن‌ است‌ حمایت‌ تنفسی‌ با دستگاه‌ تهویه‌ مکانیکی‌، تزریق‌ خون‌، تحت‌ نظر گرفتن‌ دقیق‌ از نظر عوارض‌ بیماری‌ نظیر نارسایی‌ کلیه‌ لازم‌ گردد).
  • رعایت‌ بهداشت‌ دهانی‌ مناسب‌ مهم‌ است‌.

داروها

آنتی‌بیوتیک‌هایی‌ نظیر تتراسیکلین‌، دوکسی‌سیکلین‌ یا کلرامفنیکل‌.

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری

تا برطرف‌ شدن‌ تب‌ و سایر علایم‌ در بستر استراحت‌ نمایید.

رژیم‌ غذایی‌

رژیم‌ خاصی‌ نیاز نیست‌. بیمار خیلی‌ بدحال‌ ممکن‌ است‌ نیازمند تغذیه‌ وریدی‌ باشد. در سایر بیماران‌ رژیم‌ غذایی‌ به‌صورت‌ وعده‌های‌ متعدد کم‌حجم‌ ممکن‌ است‌ لازم‌ باشد.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟

  • اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان دارای‌ علایم‌ تیفوس‌ کنه‌ای‌ باشید.
  • اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه شده اید‌. داروهای‌ تجویزی‌ ممکن‌ است‌ با عوارض‌ جانبی‌ همراه‌ باشند.

بیماری کزاز:

کزاز یک بیماری باکتریایی جدی است که منجر به سفتی عضلات جونده دیگر عضلات می‌شود. بیماری منجر به گرفتگی عضلانی شدید و مشکل تنفسی و نهایتاً مرگ می‌گردد. یک زخم، پارگی یا دیگر زخم‌ها منجر به یک عفونت کزاز تولید کننده سم در افراد غیر ایمن می‌شود. اسپور باکتری کزاز، کلستریدیوم تتانی، معمولاً در خاک دیده می‌شود. در صورت قرار گرفتن باکتری در یک زخم ، تولید سم کرده که با عملکرد اعصاب و عضلات تداخل می نماید.

شرح بیماری

کزاز به واسطه یک سم عصبی بسیار قوی ناشی از رشد باکتری غیر هوازی کلستریدیوم تتانی در درون بافتهای نکروزه شده در زخمهای کثیف یا آلودگی بند ناف ایجاد می‌شود. مخزن عامل کزاز محیط است و قابل انتقال از یک فرد به فرد دیگر نیست. در کشورهای توسعه یافته این بیماری عمدتا افراد بزرگسال را مبتلا می‌کند زیرا جوانان بر علیه این بیماری واکسینه شده‌اند. باکتری مولد این بیماری در خاک و کود یافت می‌شود و در زخم بدن وارد شده و تکثیر می‌یابد و سم آن در امتداد اعصاب به مراکز نخاعی و مغزی می‌رسد.


تصویر
باکتری مولد کزاز


 

علایم بیماری

علایم اولیه بیماری کزاز ناراحتی و بی‌خوابی است. به زودی عضلات فک و زبان تشنج پیدا می‌کند و بیمار قدرت باز کردن دهان را برای حرف زدن نداشته و جویدن غیر ممکن می‌شود. به دنبال تشنج عضلات فک و زبان ، عضلات سر و صورت ، گردن ، ساعد ، دست و پا و بالاخره کمر نیز متشنج می‌شود. تشنج عضلات صورت سبب پیدایش قیافه خندان به نام لبخند کزازی و تشنج عضلات کمر موجب خمیدگی آن به جلو می‌شود. این تشنجات دردناک هستند. تب مختصر در حدود 38 درجه است.

بیماری کزاز از چند روز تا چند هفته طول می‌کشد و بالاخره تشنج عضلات تنفس باعث مرگ بیمار می‌شود. معالجه با سرم ضد کزاز در صورتی موثر است که سم میکروب به
سلولهای عصبی نرسیده باشد. بعلاوه عضلات قفسه سینه ، شکم و پشت نیز ممکن است دچار گرفتگی شوند. گرفتگی شدید عضلات تنفسی منجربه تنفس مشکل برای بیماران می‌گردد. علائم و نشانه‌های کزاز در هر زمانی ( چند روز تا چند هفته ) بعد از صدمه ظاهر می‌شوند. دوره نهفتگی برای این بیماری بین 5 روز تا 15هفته می‌باشد. میانگین دوره نهفتگی 7 روز می‌باشد.

علل‌

باکتریها (کلستریدیوم‌ تتانی‌) که‌ تقریبا همه‌ جا ، بویژه‌ در خاک ‌، کود و گرد و غبار وجود دارند. باکتریها ممکن‌ است‌ از طریق‌ هر گونه‌ شکاف‌ در پوست از جمله‌ سوختگیها یا زخمهای‌ سوراخ‌ شده‌ وارد شوند. سموم‌ حاصل‌ از باکتریها به‌ اعصابی‌ می‌روند که‌ انقباض‌ عضلات‌ را کنترل‌ می‌کنند و باعث‌ اسپاسم‌ عضلانی‌ و تشنج می‌گردند.

تصویر


 

عوامل تشدید کننده بیماری

  • افراد بالای‌ 60 سال‌
  • فقدان‌ واکسیناسیون روزآمد شده‌ علیه‌ کزاز
  • هوای‌ گرم‌ و مرطوب‌
  • مکان‌های‌ شلوغ‌ یا غیربهداشتی‌ به‌ ویژه‌ در مورد نوزادان‌ متولد شده‌ از مادران‌ واکسینه‌ نشده‌
  • استفاده‌ از داروهای‌ خیابانی‌ که‌ با سوزن‌ها و سرنگ‌های‌ ناپاک‌ تزریق‌ می‌شوند.
  • سوختگیها ، زخم‌های‌ جراحی‌ و زخمهای‌ پوستی‌

پیشگیری‌

درمان در استرس ، کم اثر و ناکارا می باشد. کزاز ممکن است علیرغم درمان، کشنده باشد. در ایالات متحده با حدود 100مورد بروز سالانه بیماری جزء بیماریهای نادر محسوب می‌شود. یک تعداد کمی از بیماران نهایتاً می‌میرند. بهترین راه مقابله با کزاز پیشگیری است. برای پیشگیری واکسیناسیون‌ را بر ضد کزاز انجام‌ دهید. این‌ امر شامل‌ 3 بار واکسن‌ زدن‌ است‌ که‌ در 2 ماهگی‌ شروع‌ می‌شود و با دوزهای‌ یادآور در 18 ماهگی ‌، 5 سالگی‌ و سپس‌ هر 10 سال‌ ادامه‌ می‌یابد. ممکن‌ است‌ در هنگام‌ آسیب‌ یک‌ دوز یادآور دیگر لازم‌ باشد.

واکسن کزاز

شبه سم کزاز ، سم کزاز غیر فعال شده در فرم آلدئید است که جهت افزایش قدرت آنتی ژنیک در نمک آلومینوم جذب سطحی شده است. این ماده پایدار است و می‌تواند حرارت اتاق را برای ماهها و حرارت 37 درجه را برای چند هفته بدون کاهش قابل توجهی در قدرت تحمل نماید. این ماده باعث تولید نوع خاصی از ضد سم می‌شود که سم را خنثی می‌کند. ضد سمی که توسط واکسیناسیون مادر از طریق بند ناف به جنین منتقل می‌شود و می‌تواند از کزاز نوزادی جلوگیری نماید.

تصویر


 

پیشگیری از کزاز نوزادان توسط ایمنسازی زنان با شبه سم کزاز

برنامه مناسب برای محافظت نوزادان بر علیه بیماری کزاز از طریق ایمنسازی مادران آنها بستگی به سابقه ایمنسازی در بین زنان دارد. زمانی که زنان در سن باروری قبلا توسط واکسن شبه کزاز در دوران کودکی و یا بلوغ ایمن نشده‌اند استفاده از جدول واکسیناسیون شبه کزاز برای زنان در سنین باروری از بیشترین اهمیت برخوردار است. هرکشور بایستی گروه سنی زنان در سنین باروری را بر اساس الگوهای باروری محلی و وجود منابع تعیین کند. در آینده زنان بیشتری در سنین باروری مدرک دال بر دریافت واکسن کزاز در اوایل کودکی یا سنین مدرسه را دارا خواهند بود.

چه زمانی به درمان نیازمندیم؟

  1. وجود یک زخم عمیق و کثیف در حالی که شما حداقل در 5 سال گذشته دوز یادآور کزاز را دریافت نکرده‌اید و یا وضعیت واکسیناسیون خود مطمئن نیستید.
  2. وجود هر گونه زخم در حالی که شما طی 10 سال گذشته دوز یادآور کزاز را دریافت نکرده‌اید.
  3. غربالگری و تشخیص
  4. پزشک کزاز را براساس معاینه فیزیکی و علائم و نشانه‌هایی نظیر اسپاسم عضلانی، گرفتگی و درد تشخیص می‌دهد. تستهای آزمایشگاهی عموماً در تشخیص کزاز غیر مؤثر هستند.

درمان‌

درمان شامل مصرف یک ضد سم نظیر TIG می باشد. هر چند ضد سم تنها می تواند سموم غیر متصل به بافت عصبی را خنثی نماید. پزشک ممکن است برای مقابله با باکتری کزاز آنتی بیوتیک خوارکی یا تزریقی تجویز کند. همچنین تجویز واکسن کزاز، از عفونت آتی با کزاز جلوگیری می‌نماید. عفونت کزاز نیازمند یک دوره طولانی درمان در یک مرکز بهداشتی می‌باشد. داروهایی جهت آرام بخشی و فلج عضلانی تجویز می‌شوند که در این صورت شما نیازمند روشهای حمایتی از مجاری هوایی می‌باشید. درمان معمولا شامل سه حالت زیر است:

  • آزمونهای‌ تشخیصی‌ می‌توانند شامل‌ بررسیهای‌ خونی‌ و کشت‌ در آزمایشگاه‌ باشند.
  • بستری‌ شدن‌ در یک‌ اتاق‌ تاریک‌ و ساکت‌. درمان‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ استفاده‌ از لوله‌های‌ تنفسی‌ ، تأمین‌ مایعات‌ داخل‌ وریدی‌ و داروها باشد.
  • جراحی‌ برای‌ برداشتن‌ بافت‌ دچار عفونت


اکثر موارد بیماری کزاز شدید بوده و علی رغم درمان منجر به مرگ می‌گردد. مرگ اغلب در اثر انقباض مجاری هوایی، عفونتهای تنفسی و اختلال در سیستم عصبی خودکار رخ می‌دهد. سیستم عصبی خودکار قسمتی از سیستم عصبی است که کنترل عضلات قلبی، عضلات غیر ارادی و غدد را بر عهده دارد. بیماران بهبود یافته از کزاز گاهی به مشکلات روانی مبتلا می‌شوند و به مشاوره روانپزشکی نیازمند می‌گردند.

داروها ی کزاز :

  • ضد سمها برای‌ خنثی‌ کردن‌ سم‌ عصبی‌
  • شل‌کننده‌های‌ عضلانی‌ برای‌ کنترل‌ اسپاسمها
  • خواب‌آورها برای‌ تسکین‌ اضطراب‌
  • ضد تشنجها

وبای التور (El Tor

وبای التور (El Tor):

عامل بیماری وبا:  Vibrio cholera دارای دو بیوتیپ کلاسیک و التور میباشد.

 

 

 

 

      

 وبا (cholera) بیماری اسهالی مناطق گرمسیری (یا در فصول گرم مناطق دیگر) است كه توسط باكتریی بنام ویبریوكلرا ایجاد می‌شود که منحصراً انسان را مبتلا می کند و علایم آن ناشی از سمی است که توسط میکروب در روده انسان ترشح می گردد.
انتقال بیماری از طریق دست های آلوده، تماس با مواد دفعی و استفراغ بیماران و ملافه ها و لوازم آلوده، همچنین آب آلوده به مدفوع، سبزی و میوه های خام آلوده یا شسته شده با آب آلوده و یا غذای آلوده شده توسط دست یا مگس امکان پذیر است.
این باکتری بر روی مخاط دستگاه گوارش انسان تأثیر گذاشته و دفع مایع را از راه مدفوع افزایش می دهد. وبای التور یک بیماری حاد اسهالی است که بیماران وبائی بطور مشخص دچار اسهال آبكی همراه با دهیدراتاسیون می‌شوند. این بیماری به شدت مسری می باشد. ویژگی مشخص وبا آغاز ناگهانی اسهال جهنده بدون فشار و آبکی است که به دنبال آن استفراغ ، کم آب شدن سریع ، گرفتگی ماهیچه ها و کم شدن ادرار فرا می رسد. میزان کشندگی بیماری در صورت عدم جایگزینی سریع مایعات و الکترولیت بدن
۳۰ الی۴۰ درصد می باشد. وبا را می‌توان با مایع درمانی خوراكی یا تزریقی و جایگزینی الكترولیت‌ها بصورت موفق درمان كرد. معمولاً وبا از طریق آب یا غذای آلوده به مدفوع و یا حتی بزاق فرد آلوده منتقل می‌شود. آموزش مردم درباره غذا و آب سالم و شتشوی دستها پس از استفاده از توالت یا آبریز از بروز موارد جدید جلوگیری می‌كند.

علائم و نشانه ها
وبا طیف وسیعی دارد. تقریباً
۷۵ درصد از افرادی که دچار عفونت با ویبریوکلرا می شوند هیچ نشانه ای از بیماری ندارند، ۲۰ درصد دیگر دچار اسهال می شوند که از اسهال ایجاد شده توسط دیگر ارگانیسمها قابل افتراق نیست. در ۲ تا ۵ درصد از افراد مبتلا، عفونت اسهال آبکی ، استفراغ و از دست رفتن آب بدن رخ می دهد. در برخی موارد حتی تا ۲۵ لیتر آب را در روز دفع می شود ، اگر این آب از دست رفته جبران نشود برای فرد خطرناك و مرگ آور خواهد بود. وبای علامت دار با اسهال آبکی حجیم بدون تب و زورپیچ شکم آغاز می گردد. مدفوع بیماران وبایی ظاهر مایع شفاف آغشته به موکوس سفید رنگ می گیرد که مدفوع آب برنجی نام دارد. معمولاً بدون بو بوده یا بوی ماهی را دارد. استفراغ و کرامپ های دردناک در پاها شایع می باشد. در موارد شدید بیماری زورپیچ در معده و درد در دستها و پاها ممکن است وجود داشته باشد. پوست بدن در افراد مبتلا، چروكیده و ادرار آنان کم و بسیار غلیظ می شود.

علائم خطر :

·         عطش فراوان

·         استفراغ شدید و مداوم

·         تب بسیار بالا

·         دفع بیش از حد اسهال آبکی

·         بی حالی شدید

·         وجود خون در مدفوع

·         عدم توانائی نوشیدن و خوردن

·         وخیم شدن حال بیمار 

      

دوره نهفتگی
دوره پنهانی وبا از چند ساعت تا
۵ روز بوده و بطور معمول ۱ الی۲ روز است و علائم بیماری ۲ تا ۳ روز طول می کشد و در بعضی از بیماران تا ۵ روز ادامه می یابد. شدت علائم بیماری به سرعت و مدت از دست رفتن مایعات بدن بستگی دارد.


راه های انتقال وبا :
بیشترین راه اپیدمی وبا در كشور، افراد ناقل و مبتلا به این بیماری هستند. انتقال وبا از انسان به انسان از راههای زیر صورت می گیرد :
آب آلوده به مدفوع ( منابع آب بدون نظارت ) شامل : استخرهای بدون کلر کافی و ...، آشامیدنی‌ها و خوراکی‌ های آلوده .
شایان ذکر است خوردنی و آشامیدنی آلوده با همه گیری وبا رابطه مستقیم دارد و شیردادن کودکان با بطریی که با ماده ضد عفونی به خوبی تمیز نشده باشد یک عامل خطر چشمگیر برای شیرخواران است.
توضیح
۱: انتقال توسط تماس مستقیم فرد به فرد مانند تماس با بیمار نادر است.
توضیح
۲: طبق دستور وزارت بهداشت و درمان، در حال حاضر کلیه مسئولین استخرهای سرپوشیده و سر باز ملزم به اضافه نمودن کلر تا اندازه  3.5 ppm می باشند.

ابتلای به وبا دارای سه مرحله است :

الف : مرحله تخلیه ای: بیمار ناگهان دچار اسهال شدید، بدون درد و آبکی می شود که به دنبال آن ممکن است استفراغ روی داده و مدفوع نمای آب برنجی دارد.
ب : مرحله کلاپس: به دلیل کم آبی بدن، بیمار به مرحله کلاپس وارد می شود و بصورت پایین افتادن فشار خون ، نبض خیلی ضعیف ، شکم فرورفته، دست و پای خیلی سرد ، قطع ادرار و ... نمایان می شود. (مرحله کم آب شدن بدن)
ج : مرحله بهبودی: اگر مایعات بدن بیمار جبران شود فشار خون بیمار رو به افزایش می رود و علائم حیاتی نرمال شده و بیمار از مرگ حتمی نجات می باید.

تعاریف مورد وبا
مورد مشكوك :
در مناطقی که وبا آندمیک (بومی) نمی باشد فرد بالای پنج سال زمانی مشکوک به وباست که دچار دهیدراتاسیون شدید شود. در مناطقی که همه گیری وبا وجود دارد یا آندمیک می باشد فرد بالای
۵ سال زمانی مشکوک به وباست که اسهال آبکی با حجم زیاد و ناگهانی داشته باشد.

مورد تأیید شده :
هرفرد دچار اسهال كه توسط آزمایشگاه‌های معتبر ویبریو كلرا O۱ یا O۱۳۹ از مدفوعش جدا شده، مورد تأیید شده می باشد.

برخی از عوامل مؤثر در همه گیری وبا
- عوامل میزبان كه موجب مقاومت در برابر بیماری وبا می‌شود شامل ایمنی ناشی از عفونت پیشین با ویبریوكلرا و تغذیه شیرخوار با شیر مادر می‌باشند.
- گفته می شود از آنجا که ویبریوکلرا در محیط اسیدی نمی تواند زندگی کند بیمارانی که آنتی اسید مصرف می کنند یا تولید اسید معده آنها کاهش یافته است به وبا مستعدتر می باشند. همچنین افراد با گروه خونی
O بدلایل نامعلوم علائم شدید بیماری وبا را نشان می‌دهند.

گروههای سرمی وبا
تنها گروه
O۱ و گروه O۱۳۹ بعنوان عوامل همه گیری‌های وبا شناخته شده‌اند.

چگونه باید با بیمار مبتلا به اسهال برخورد کرد:

·         دفع زیاد مایعات از بدن منجر به مرگ می شود بنابراین درصورت وجود استفراغ، مدت ۱۰ الی۲۰ دقیقه به فرد هیچگونه خوراکی داده نشود. و سپس بتدریج شروع به خوراندن مایعات شود.

o        برای جبران کم آبی بدن بیمار مبتلا به اسهال به طریق زیر عمل شود:
مایعات مورد نیاز برای کودکان (زیر 6 ماه): شیر مادر ، محلول
O.R.S (او.آر.اس) ادامه تغذیه کودک با شیر مادر، حتی بیش از گذشته، در هنگام اسهال از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است.
مایعات مورد نیاز برای کودکان بالای 6 ماه و بزرگسالان: سوپ، دوغ، فرنی، چای خیلی کم رنگ و کم شیرین، محلول
O.R.S

·         ادامه تغذیه در جریان اسهال باعث بهبود سریعتر می شود و از مشکلات بعدی جلوگیری می کند.

·         جهت تغذیه فرد مبتلا به اسهال همراه با بی اشتهایی، باید کوشش شود که فرد بیمار به دفعات و مقدار کافی تغذیه شود.

·         کودکانی که دوران نقاهت پس از اسهال را می گذرانند لااقل به مدت یک هفته نیاز به غذای اضافی دارند.
 

نکات آموزشی و راه های پیشگیری از شیوع بیماری‌های عفونی دستگاه گوارش :
جهت پیشگیری از بیماری‌های قابل انتقال بوسیله آب و مواد غذایی از جمله بیماری‌های اسهال و حفظ سلامت خود و اطرافیان در منزل، تفریحگاه‌ها، پارك‌ها و در حین مسافرت به نكات زیر توجه فرمایید:

۱ - همیشه از آب لوله كشی تصفیه شده استفاده كنید و چنانچه از سلامت آب در دسترس اطمینان ندارید و از آب چاه، آب تانكرهای غیر کلر زده، آب چشمه ها، آب قنات ها و ... استفاده می‌کنید، ابتدا آنرا به مدت نیم ساعت جوشانده و پس از سرد كردن مصرف كنید و یا كلر زنی نمایید. (روش صحیح جوشاندن و کلرزنی در ادامه گفته خواهد شد)
۲ – از یخ های قالبی و کارخانه ای غیر بهداشتی استفاده ننمایید زیرا در آب مصرفی ، مراحل تولید و عرضه آن احتمال آلودگی به میکروب وبا و یا سایر میکروب ها وجود دارد.
۳ - هنگام سفر، آب و غذای سالم و مطمئن همراه داشته باشید و یا از نوشیدنیها و غذاهای با بسته بندی مطمئن و بهداشتی استفاده نمایید و در رودخانه ها یا آبهای مشکوک به هیچ عنوان شنا نکنید.
۴ - از آشامیدن آب‌های مشكوك در پارك‌ها، باغ‌ها و فضای سبز و از مصرف آب آشامیدنی که در منبع های آب و سقاخانه های کنار خیابان که دارای لیوان مشترک هستند و آبی که در اتوبوس های بین شهری که با استفاده ظروف عمومی و از یخ های قالبی برای سرد کردن آن، عرضه می شود، جداً خودداری نمایید.
۵ – برای نوشیدن آب از لیوان شخصی استفاده نمایید. در هنگام غذا خوردن از ظروف و قاشق و چنگال شخصی استفاده نمایید.
۶ - از مصرف مواد غذایی آماده، آب میوه و آب هویج، آب زرشک، معجون، فالوده، بستنی های غیرپاستوریزه و غیر کارخانه‌ای، بلال، فال گردو، ساندویچ، سالاد و دیگر مواد خوراكی و نوشیدنی‌هایی كه توسط فروشندگان دوره گرد عرضه می‌گردد جداً خودداری كنید.
۷ - همیشه از شیر و فرآورده‌های لبنی پاستوریزه استفاده كنید یا شیر را به مدت ۲۰ دقیقه قبل از مصرف بجوشانید.
۸ – حتی الامکان تا برطرف شدن خطر سرایت وبا، از مصرف سبزیجات، کاهو، کلم، خیار، گوجه فرنگی و ... خودداری نمایید و در صورت لزوم آن را طبق روشی که در ادامه گفته خواهد شد ضد عفونی نموده و سپس مصرف نمایید.
۹ - در موقع خرید و حمل مواد غذایی، اقلامی مثل نان را كه قابل شستشو و پختن مجدد نیستند را در كنار میوه و سبزیجات نشسته و گوشت خام قرار ندهید.
۱۰ - در مراسم عمومی همانند جشن ها، عروسی ها و ... حتی المقدور از مصرف سبزیجات، سالاد، میوه و بستنی خودداری نمایید مگر آن که کاملاً از شسته و ضد عفونی شدن و پاستوریزه بودن آنان اطمینان حاصل نمایید.
۱۱ - حتی الامكان از غذاهای طبخ شده در منزل استفاده كنید.
۱۲ - غذاها و مواد خوراكی باید تازه به تازه و به اندازه نیاز در یخچال و در ظروف سر بسته، دور از مگس و حشرات نگه‌داری شود.
۱۳ - از قرار دادن سبزی و میوه‌جات نشسته و ضد عفونی نشده در یخچال جداً خودداری كنید.
۱۴ - قبل از غذا خوردن و دست زدن به مواد غذایی، دست‌های خود را با آب و صابون خوب بشویید.
۱۵ - قبل از تهیه، توزیع و خوردن غذا و قبل از غذا یا شیر دادن به كودك حتماً دستها را با آب و صابون بشویید.
۱۶ - دستها را بعد از اجابت مزاج (رفتن به توالت)، شستن و تمیز كردن كودك و بعد از دست زدن به مواد غذایی خام نظیر سبزیجات، گوشت، ماهی و مرغ با آب و صابون بشویید.
۱۷ - زباله را در كیسه‌های مخصوص زباله جمع آوری و از انباشت آن خودداری کرده و در محل مخصوص جمع آوری زباله قرار دهید.
۱۸ - ضمن رعایت بهداشت فردی، از شنا کردن در استخرها، رودخانه ها، نهر ها و یا جوی های آلوده خودداری نمایید.
۱۹ – حتی المقدور از سفر کردن به کشورهای آلوده (همانند پاکستان، افغانستان، تاجیکستان، عراق، کشورهای شرق مدیترانه و شاخ آفریقا و ...) یا مناطق آلوده داخل کشور خودداری نمایید و در صورت ضرورت سفر توصیه های بهداشتی را کاملاً رعایت نمایید.
۲۰ - افرادی كه دچار ضعف عمومی بدن هستند، مانند مبتلایان به ایدز، هپاتیت، پیوند اعضایی‌ها، مصرف‌كنندگان داروهای شیمی‌درمانی و رادیوتراپی، دیالیزی‌ها، دیابتی‌ها و مبتلایان به بیماری‌های قلبی بیشتر در معرض خطر هستند و بیش از دیگران باید اصول بهداشت فردی را رعایت كنند.
۲۱ - خنك نمودن هوای محیط در حد كمتر از ۲۵ درجه و كم کردن رطوبت هوا به كمتر از ۵۰ درصد در کنترل شیوع وبا کمک می نماید.
۲۲ -  اسیدی نگه داشتن فضای معده (مصرف لیمو ترش تازه و دوغ پاستوریزه به همراه غذا) تا حد زیادی میكروب وبا را از بین می‌برد. به افرادی كه از داروهای آنتی‌اسید استفاده می كنند توصیه می شود با نظر پزشك معالج خود برای مدتی مصرف این داروها را كنار بگذارند.
۲۳ - تجویز آنتی بیوتیک مناسب باید توسط پزشک صورت بگیرد.
۲۴ - بیماری به مدت ۱ تا ۳ هفته (یعنی زمانی که میکروب در مدفوع یافت می شود) مسری است.
۲۵ - با مشاهده هر مورد از ابتلا به اسهال سریعاً به مراكز بهداشتی و درمانی مراجعه كنید. در صورتی كه فرد مبتلا به وبا به موقع به پزشك مراجعه كند درمان قطعی این بیماری امكان پذیر است.
۲۶ - مهمترین مشکل اساسی در بیماری وبا از دست دادن شدید مایعات و الکترولیتهای بدن می باشد، لذا پیش از رساندن بیمار به پزشک، خوراندن مایعات فراوان و محلول ORS به بیمار الزامی می‌باشد.
۲۷ - بدون تجویز پزشک از مصرف قرص های ضد اسهال به هر نحو خودداری کنید. بسیاری از افراد به دلیل خود درمانی و استفاده از برخی داروهای ضد اسهال در این بیماری دچار مشكلات حاد شده و باعث از دست رفتن زمان كه برایشان فوق‌العاده حیاتی است می‌شوند. زیرا مصرف این داروها موجب می شود میکروب فرصت بیشتری در روده برای تکثیر و دفع سم پیدا کند و بیماری تشدید شود.
۲۸ - گزارش سریع موارد بیماری وبا به مراکز ذیصلاح از مهمترین عوامل پیشگیری است چرا که نتیجه آن بیماریابی زودرس در جامعه و درمان سریع در مورد بیماری خواهد بود.

محلول ORS
اصلی ترین راه درمان وبا استفاده از مایعات و جبران آب دفع شده است چرا كه فرد مبتلا در مدت زمان كوتاهی آب بدن خود را از دست می‌دهد و جبران آب از دست رفته باید از طریق خوراكی ، استفاده از
ORS و سرم های خاص صورت گیرد. از این رو روش تهیه و مصرف ORS در زیر توضیح داده شده است:

·         پس از شستن دستها، تمام پودر محتوی یک بسته ORS را در یک ظرف تمیز بریزید و با اضافه کردن یک لیتر (۴ لیوان) آب آشامیدنی سالم، محلول را خوب به هم بزنید که پودر در داخل آن حل شود. این محلول باید همه روزه به صورت تازه فراهم و در مدت ۲۴ ساعت مصرف شود. ضمناً محلول حاصل نباید جوشانده شود.

·         به محلول O.R.S نباید چیزی اضافه نمود.

·         پس از هر بار دفع مدفوع و تا برطرف شدن علایم بیماری از آن استفاده نمائید.

·         در مکانهایی که دسترسی به ORS مقدور نیست، مخلوط ساده ای از یک قاشق چایخوری سرپر (۵ گرم) نمک طعام و دو قاشق سوپخوری سر پر (۴۰ گرم) شکر را در یک لیتر آب آشامیدنی جوشانده شده حل نموده و تا بدست آوردن ORS مصرف نمایید.

گفتنی است کشف ORS پیشرفت عمده و علمی در مبارزه با وبا و دیگر بیماریهای اسهالی بوده است.

نحوه پاکسازی آبهای مشکوک و همچنین تهیه کلر مادر:
در موارد مشکوک به آلودگی آب برای ضد عفونی به دو طریق زیر عمل نمائید:

۱ - جوشانیدن آب به مدت حداقل ۳۰ دقیقه (از زمان جوش آمدن)
۲ - ضد عفونی با محلول کلر ذخیره ۱% (کلر مادر) برای آبهای شفاف ولی مشکوک به آلودگی.

طرز تهیه كلر مادر جهت ضد عفونی كردن آب:
۱۵ گرم (سه قاشق صاف مرباخوری) پرکلرین۷۰% (هیپوکلریت سدیم) را به یك لیتر آب اضافه كرده و برای ۲ دقیقه به هم بزنید. محلول پس از یک ساعت برای ضد عفونی کردن آب های مشکوک قابل استفاده است.
محلول کلر مادر را در بطری تیره رنگ، در جای خنک و دور از نور و دسترس اطفال نگهداری نمائید. این محلول به مدت یک ماه برای ضدعفونی آبهای مشکوک قابل استفاده است.
نحوه استفاده از کلر مادر:
برای ضد عفونی آب های مشکوک، با قطره چكان
۳ یا ۴ قطره از محلول کلر مادر را به هر لیتر آب اضافه نموده، بهم زده و بعد از یک ساعت آن را مصرف نمائید. آب ضد عفونی شده به این روش مدت ۲۴ ساعت قابلیت استفاده دارد.

روش کلی ضد عفونی کردن میوه جات و سبزیجات :

الف) پاکسازی: ابتدا سبزیجات را به خوبی پاک کرده و با آب شستشو دهید تا گل و لای آن برطرف گردد.
ب) انگل زدایی: سبزیجات را در یک ظرف
۵ لیتری آب (بسته به میزان سبزی) ریخته و به ازای هر لیتر آب ۳ تا ۵ قطره مایع ظرفشوئی معمولی به آن اضافه کرده و ظرف را از آب پر کنید و بهم بزنید تا تمام سبزی در داخل کفاب قرار گیرد. مدت ۵ دقیقه سبزی را در کفاب نگه دارید تا تخم انگلها از آن جدا شوند. سبزی انگل زدایی شده را از روی کفاب جمع آوری وتخلیه نمائید و ظروف و سبزی را مجدداً با آب سالم شستشو دهید تا باقی مانده مایع ظرفشوئی از آن جدا شود.
ج) ضد عفونی: برای ضد عفونی سبزیجات و از بین بردن میکروبها، یک گرم (نصف قاشق چایخوری) پودر پرکلرین
۷۰% را در ظرف ۵ لیتری پر از آب (هر ۵ لیتر آب ۱ گرم پرکلرین ۷۰%) ریخته کاملا حل کنید تا محلول ضد عفونی بدست آید، سپس سبزی انگل زدایی شده را برای مدت ۱۰ دقیقه در محلول ضد عفونی کننده فوق قرار دهید تا ضد عفونی گردد.
توضیح: اگر پرکلرین در دسترس نباشد می توانید از هر ماده ضد عفونی کننده مجاز دیگری که در داروخانه ها، سوپرمارکتها و ... عرضه می شود طبق دستورالعمل مصرف آن، استفاده نمائید.
د) آبکشی : سبزی ضد عفونی شده را مجدداً با آب سالم بشوئید تا باقی مانده کلر از آن جدا شود و سپس مصرف نمائید. سبزیجات ضد عفونی شده را از محلول بیرون آورده با آب سالم چندین بار شستشو دهید

شرایط محیطی مناسب برای همه گیری وبا
مناطق فاقد آب سالم و بهداشت محیط مناسب در خطر همه گیری وبا می‌باشند. این مناطق شامل نقاط شهری كه آب آن بمقدار كافی كلر زنی نمی‌شود و مناطق روستایی كه به لوله كشی و چاههای حفاظت شده دسترسی ندارند و مناطقی كه توالت و سیستم فاضلاب در آنها بطور معمول استفاده نمی‌شود، می‌باشند.

تدابیر بهداشت محیط :
- افزایش میزان كلر آب لوله كشی توسط شركت‌های آب و فاضلاب كشور تا از ورود و تكثیر عوامل بیماری زا جلوگیری شود.
- جلوگیری از فعالیت فروشندگان دوره‌گرد مواد غذایی توسط وزارت كشور، شهرداری و استانداری‌های سراسر كشور.
- با توجه به اینكه در برخی از نقاط حاشیه شهر نظیر محدوده جنوب تهران برای آبیاری سبزیجات احتمالاً از فاضلاب استفاده می‌شود، شهروندان حتی‌المقدور سبزیجات مصرف ننمایند و در صورت لزوم مصرف، هیچ نوع سبزی خامی را بدون عملیات پاک سازی و سالم‌سازی ( انگل زدایی، ضدعفونی) مصرف نكنند.
- پس از هر اجابت مزاج دست‌ها را كاملا با آب و صابون شست و شو داده و از سلامت آب آشامیدنی مصرفی اطمینان كامل داشته باشند.
- تامین آب سالم و تصفیه شده، دفع بهداشتی فاضلاب ، بهداشت خوراکیها و آموزش بهداشت به عنوان مؤثرترین روش پیشگیری .
- همچنین برای درمان وبا نباید وقت را از دست داد ، بیمارانی که کم آبی متوسط دارند باید با مایع خوراکی درمان شوند و به نزدیکترین مرکز درمانی یا بیمارستان منتقل شوند و در راه رسیدن به بیمارستان مایعات خوراکی به آنها داده شود. در موارد کم آبی شدید مستلزم دادن مایع از راه وریدی است که میزان مایعات و الکترولیتها توسط پزشک محاسبه و به بیمار تزریق می شود .
- اصل کار این است که دادن مایعات خوراکی باید برابر با میزان از دست دادن مایعات از راه دفعی باشد. به عنوان درمان کمکی توسط پزشک معالج آنتی بیوتیک داده می‌شود تا دوره بیماری را کوتاه و مدت دفع ویبریوری وبا از راه مدفوع کم شود.
- در نهایت نظارت و كنترل كیفی‌آب شرب شهری و روستایی، كنترل مراكز تهیه و توزیع مواد غذایی، نظارت بر دفع بهداشتی زباله‌ها، نخاله‌ها و فاضلاب شهری، نظارت بر اماكن عمومی همچون استخرها، نظارت بر كارخانجات یخسازی و كنترل پایانه های مسافربری را می توان از اقدامات

Pathogenic E. coli

Pathogenic E. coli

© 2008 Kenneth Todar University of Wisconsin-Madison Department of Bacteriology

 
E. coli O157:H7. Phase contrast image of cells immobilized on an agar-coated slide. William Ghiorse, Department of Microbiology, Cornell University, Ithaca, New York. Licensed for use by ASM Microbe Library http://www.microbelibrary.org.

Escherichia coli

Theodor Escherich first described E. coli in 1885, as Bacterium coli commune, which he isolated from the feces of newborns. It was later renamed Escherichia coli, and for many years the bacterium was simply considered to be a commensal organism of the large intestine. It was not until 1935 that a strain of E. coli was shown to be the cause of an outbreak of diarrhea among infants.

The GI tract of most warm-blooded animals is colonized by E. coli within  hours or a few days after birth. The bacterium is ingested in foods or water or obtained directly from other individuals handling the infant. The human bowel is usually colonized within 40 hours of birth. E. coli can adhere to the mucus overlying the large intestine. Once established, an E. coli strain may persist for months or years. Resident strains shift over a long period (weeks to months), and more rapidly after enteric infection or antimicrobial chemotherapy that perturbs the normal flora. The basis for these shifts and the ecology of Escherichia coli in the intestine of humans are poorly understood despite the vast amount of information on almost every other aspect of the organism's existence. The entire DNA base sequence of the E. coli genome has been known since 1997.

E. coli is the head of the large bacterial family, Enterobacteriaceae, the enteric bacteria, which are facultatively anaerobic Gram-negative rods that live in the intestinal tracts of animals in health and disease. The Enterobacteriaceae are among the most important bacteria medically. A number of genera within the family are human intestinal pathogens (e.g. Salmonella, Shigella, Yersinia). Several others are normal colonists of the human gastrointestinal tract (e.g. Escherichia, Enterobacter, Klebsiella), but these bacteria, as well, may occasionally be associated with diseases of humans.

Physiologically, E. coli is versatile and well-adapted to its characteristic habitats. It can grow in media with glucose as the sole organic constituent. Wild-type E. coli has no growth factor requirements, and metabolically it can transform glucose into all of the macromolecular components that make up the cell. The bacterium can grow in the presence or absence of O2. Under anaerobic conditions it will grow by means of fermentation, producing characteristic "mixed acids and gas" as end products. However, it can also grow by means of anaerobic respiration, since it is able to utilize NO3, NO2 or fumarate as final electron acceptors for respiratory electron transport processes. In part, this adapts E. coli to its intestinal (anaerobic) and its extraintestinal (aerobic or anaerobic) habitats.

E. coli can respond to environmental signals such as chemicals, pH, temperature, osmolarity, etc., in a number of very remarkable ways considering it is a unicellular organism. For example, it can sense the presence or absence of chemicals and gases in its environment and swim towards or away from them. Or it can stop swimming and grow fimbriae that will specifically attach it to a cell or surface receptor. In response to change in temperature and osmolarity, it can vary the pore diameter of its outer membrane porins to accommodate larger molecules (nutrients) or to exclude inhibitory substances. With its complex mechanisms for regulation of metabolism the bacterium can survey the chemical contents in its environment in advance of synthesizing any enzymes that metabolize these compounds. It does not wastefully produce enzymes for degradation of carbon sources unless they are available, and it does not produce enzymes for synthesis of metabolites if they are available as nutrients in the environment.

E. coli is a consistent inhabitant of the human intestinal tract, and it is the predominant facultative organism in the human GI tract; however, it makes up a very small proportion of the total bacterial content. The anaerobic Bacteroides species in the bowel outnumber E. coli by at least 20:1. however, the regular presence of E. coli in the human intestine and feces has led to tracking the bacterium in nature as an indicator of fecal pollution and water contamination. As such, it is taken to mean that, wherever E. coli is found, there may be fecal contamination by intestinal parasites of humans.


Unstained cells of E. coli viewed by phase microscopy. about 1000X magnification. CDC.

Escherichia coli in the Gastrointestinal Tract

The commensal E. coli strains that inhabit the large intestine of all humans and warm-blooded animals comprise no more than 1% of the total  bacterial biomass.

The E. coli flora is apparently in constant flux. One study on the distribution of different E. coli strains colonizing the large intestine of women during a one year period (in a hospital setting) showed that 52.1% yielded one serotype, 34.9% yielded two, 4.4% yielded three, and 0.6% yielded four.  The most likely source of new serotypes of E. coli is acquisition by the oral route.

To study oral acquisition, the carriage rate of E. coli carrying antibiotic-resistance plasmids (R factors) was examined among vegetarians, babies, and nonvegetarians. It was assumed that nonvegetarians might carry more E. coli with R factors due to their presumed high incidence in animals treated with growth-promoting antimicrobial agents. However, omnivores had no higher an incidence of R-factor-containing E. coli than vegetarians, and babies had more resistant E. coli in their feces than nonvegetarians. No suitable explanation could be offered for these findings. Besides, investigation of the microbial flora of the uninhabited Krakatoa archipelago has shown the presence of antibiotic-resistant E. coli associated with plants.

The bottom line seems to be that most of us have more than one strain of E. coli in our gut, and intestinal strains tend to displace one another about three or four times a year.

Pathogenesis of E. coli

Over 700 antigenic types (serotypes) of E. coli are recognized based on O, H, and K antigens. At one time serotyping was important in distinguishing the small number of strains that actually cause disease. Thus, the serotype O157:H7 (O refers to somatic antigen; H refers to flagellar antigen) is uniquely responsible for  causing HUS (hemolytic uremic syndrome). Nowadays, particularly for diarrheagenic strains (those that cause diarrhea) pathogenic E. coli are classified based on their unique virulence factors and can only be identified by these traits. Hence, analysis for pathogenic E. coli usually requires that the isolates first be identified as E. coli before testing for virulence markers.

Pathogenic strains of E. coli are responsible for three types of infections in humans: urinary tract infections (UTI), neonatal meningitis, and intestinal diseases (gastroenteritis). The diseases caused (or not caused) by a particular strain of E. coli depend on distribution and expression of an array of virulence determinants, including adhesins, invasins, toxins, and abilities to withstand host defenses. These are summarized in Table 1 and applied to the discussion of pathogenic strains E. coli below.


Table 1. Summary of the Virulence Determinants of Pathogenic E. coli

Adhesins
CFAI/CFAII
Type 1 fimbriae
P fimbriae
S fimbriae
Intimin (non-fimbrial adhesin)
EPEC adherence factor

Invasins

hemolysin
Shigella-like "invasins" for intracellular invasion and spread

Motility/chemotaxis

flagella

Toxins
LT toxin
ST toxin
Shiga toxin
cytotoxins
endotoxin (LPS)

Antiphagocytic surface properties

capsules
K antigens
LPS

Defense against serum bactericidal reactions

LPS
K antigens

Defense against immune responses

capsules
K antigens
LPS
antigenic variation

Genetic attributes

genetic exchange by transduction and conjugation
transmissible plasmids
R factors and drug resistance plasmids
toxin and other virulence plasmids
siderophores and siderophore uptake systems
pathogenicity islands

Urinary Tract Infections

Uropathogenic E. coli (UPEC) cause 90% of the urinary tract infections (UTI) in anatomically-normal, unobstructed urinary tracts. The bacteria colonize from the feces or perineal region and ascend the urinary tract to the bladder. Bladder infections are 14-times more common in females than males by virtue of the shortened urethra. The typical patient with uncomplicated cystitis is a sexually-active female who was first colonized in the intestine with a uropathogenic E. coli strain. The organisms are propelled into the bladder from the periurethral region during sexual intercourse. With the aid of specific adhesins they are able to colonize the bladder.

The adhesin that has been most closely associated with uropathogenic E. coli is the P fimbria (or pyelonephritis-associated pili [PAP]). The letter designation is derived from the ability of P fimbriae to bind specifically to the P blood group antigen which contains a D-galactose-D-galactose residue. The fimbriae bind not only to red cells but to a specific galactose dissaccharide that is found on the surfaces uroepithelial cells in approximately 99% of the population.

The frequency of the distribution of this host cell receptor plays a role in susceptibility and explains why certain individuals have repeated UTI caused by E. coli. Uncomplicated E. coli UTI virtually never occurs in individuals lacking the receptors.

Uropathogenic strains of E. coli possess other determinants of virulence in addition to P fimbriae. E. coli with P fimbriae also possess the gene for Type 1 fimbriae, and there is evidence that P fimbriae are derived from Type 1 fimbriae by insertion of a new fimbrial tip protein to replace the mannose-binding domain of Type 1 fimbriae. In any case, Type 1 fimbriae could provide a supplementary mechanism of adherence or play a role in aggregating the bacteria to a specific manosyl-glycoprotein that occurs in urine.

Uropathogenic strains of E. coli usually produce siderophores that probably play an essential role in iron acquisition for the bacteria during or after colonization. They also produce hemolysins which are cytotoxic due to formation of transmembranous pores in host cell membranes. One strategy for obtaining iron and other nutrients for bacterial growth may involve the lysis of host cells to release these substances. The activity of hemolysins is not limited to red cells since the alpha-hemolysins of E. coli also lyse lymphocytes, and the beta-hemolysins inhibit phagocytosis and chemotaxis of neutrophils.

Another factor thought to be involved in the pathogenicity of the uropathogenic strains of E. coli is their resistance to the complement-dependent bactericidal effect of serum. The presence of K antigens is associated with upper urinary tract infections, and antibody to the K antigen has been shown to afford some degree of protection in experimental infections. The K antigens of E. coli are "capsular" antigens that may be composed of proteinaceous organelles associated with colonization (e.g., CFA antigens), or made of polysaccharides. Regardless of their chemistry, these capsules may be able to promote bacterial virulence by decreasing the ability of antibodies and/or complement to bind to the bacterial surface, and the ability of phagocytes to recognize and engulf the bacterial cells. The best studied K antigen, K-1, is composed of a polymer of N-acetyl neuraminic acid (sialic acid), which besides being antiphagocytic, has the additional property of being an antigenic disguise.
 

Neonatal Meningitis

Neonatal meningitis affects 1/2,000-4,000 infants. Eighty percent of E. coli strains involved synthesize K-1 capsular antigens (K-1 is only present 20-40% of the time in intestinal isolates).

E. coli strains invade the blood stream of infants from the nasopharynx or GI tract and are carried to the meninges.

The K-1 antigen is considered the major determinant of virulence among strains of E. coli that cause neonatal meningitis. K-1 is a homopolymer of sialic acid. It inhibits phagocytosis, complement, and responses from the host's immunological mechanisms. K-1 may not be the only determinant of virulence, however, as siderophore production and endotoxin are also likely to be involved.

Epidemiologic studies have shown that pregnancy is associated with increased rates of colonization by K-1 strains and that these strains become involved in the subsequent cases of meningitis in the newborn. Probably, the infant GI tract is the portal of entry into the bloodstream. Fortunately, although colonization is fairly common, invasion and the catastrophic sequelae are rare.

Neonatal meningitis requires antibiotic therapy that usually includes ampicillin and a third-generation cephalosporin.
 


Lysis of a dividing pair of E. coli cells in the presence of a beta-lactam antibiotic. Some beta lactam antibiotics, such as  ampicillin and cephalosporin, are effective in the treatment of meningitis caused by strains of E. coli (above). The beta lactam antibiotics prevent cell wall synthesis and assembly in the bacterium. When the bacterium grows in the presence of the antibiotic, the cell wall becomes progressively weaker and weaker, so the the organism eventually ruptures or "lyses", pouring out its cytoplasmic contents as shown here.

Intestinal Diseases Caused by E. coli

As a pathogen, E. coli is best known for its ability to cause intestinal diseases. Five classes (virotypes) of E. coli that cause diarrheal diseases are now recognized: enterotoxigenic E. coli (ETEC), enteroinvasive E. coli (EIEC), enterohemorrhagic E. coli (EHEC), enteropathogenic E. coli (EPEC), and enteroaggregative E. coli (EAEC). Each class falls within a serological subgroup and manifests distinct features in pathogenesis. A summary of the characteristics of diarrheagenic strains of E. coli is given in Table 2 at the end of this article.

Enterotoxigenic E. coli (ETEC)

ETEC is an important cause of diarrhea in infants and travelers in underdeveloped countries or regions of poor sanitation. In the U.S., it has been implicated in sporadic waterborne outbreaks, as well as due to the consumption of soft cheeses, Mexican-style foods and raw vegetables. The diseases vary from minor discomfort to a severe cholera-like syndrome. ETEC are acquired by ingestion of contaminated food and water, and adults in endemic areas evidently develop immunity. The disease requires colonization and elaboration of one or more enterotoxins. Both traits are plasmid-encoded.

ETEC may produce a heat-labile enterotoxin (LT) that is similar in molecular size, sequence, antigenicity, and function to the cholera toxin (Ctx). It is an 86kDa protein composed of an enzymatically active (A) subunit surrounded by 5 identical binding (B) subunits. It binds to the same identical ganglioside receptors that are recognized by the cholera toxin (i.e., GM1), and its enzymatic activity is identical to that of the cholera toxin.

ETEC may also produce a heat stable toxin (ST) that is of low molecular size and resistant to boiling for 30 minutes. There are several variants of ST, of which ST1a or STp is found in E. coli isolated from both humans and animals, while ST1b or STh is predominant in human isolates only. The ST enterotoxins are peptides of molecular weight about 4,000 daltons. Their small size explains why they are not inactivated by heat. ST causes an increase in cyclic GMP in host cell cytoplasm leading to the same effects as an increase in cAMP. ST1a is known to act by binding to a guanylate cyclase that is located on the apical membranes of host cells, thereby activating the enzyme. This leads to secretion of fluid and electrolytes resulting in diarrhea.

The infective dose of ETEC for adults has been estimated to be at least 108 cells; but the young, the elderly and the infirm may be susceptible to lower numbers.

ETEC adhesins are fimbriae which are species-specific. For example, the K-88 fimbrial Ag is found on strains from piglets; K-99 Ag is found on strains from calves and lambs; CFA I, and CFA II, are found on strains from humans. These fimbrial adhesins adhere to specific receptors on enterocytes of the proximal small intestine.

Symptoms ETEC infections include diarrhea without fever. The bacteria colonize the GI tract by means of a fimbrial adhesin, e.g. CFA I and CFA II, and are noninvasive, but produce either the LT or ST toxin. <>


Enteroinvasive E. coli (EIEC)

EIEC closely resemble Shigella in their pathogenic mechanisms and the kind of clinical illness they produce. EIEC penetrate and multiply within epithelial cells of the colon causing widespread cell destruction. The clinical syndrome is identical to Shigella dysentery and includes a dysentery-like diarrhea with fever. EIEC apparently lack fimbrial adhesins but do possess a specific adhesin that, as in Shigella, is thought to be an outer membrane protein. Also, like Shigella, EIEC are invasive organisms. They do not produce LT or ST toxin.

There are no known animal reservoirs of EIEC. Hence the primary source for EIEC appears to be infected humans. Although the infective dose of Shigella is low (in the range of 10 to few hundred cells), volunteer feeding studies showed that at least 106 EIEC organisms are required to cause illness in healthy adults. Unlike typical E. coli, EIEC are non-motile, do not decarboxylate lysine and do not ferment lactose. Pathogenicity of EIEC is primarily due to its ability to invade and destroy colonic tissue. The invasion phenotype, encoded by a high molecular weight plasmid, can be detected by PCR and probes for specific for invasion genes.


Enteropathogenic E. coli (EPEC)

EPEC induce a profuse watery, sometimes bloody, diarrhea. They are a leading cause of infantile diarrhea in developing countries. Outbreaks have been linked to the consumption of contaminated drinking water as well as some meat products.  Pathogenesis of EPEC involves a plasmid-encoded protein referred to as EPEC adherence factor (EAF) that enables localized adherence of bacteria to intestinal cells and a non fimbrial adhesin designated intimin, which is an outer membrane protein that mediates the final stages of adherence. They do not produce ST or LT toxins.

Adherence of EPEC strains to the intestinal mucosa is a very complicated process and produces dramatic effects in the ultrastructure of the cells resulting in rearrangements of actin in the vicinity of adherent bacteria. The phenomenon is sometimes called "attachment and effacing" of cells. EPEC strains are said to be "moderately-invasive",  meaning they are not as invasive as Shigella, and unlike ETEC or EAEC, they cause an inflammatory response. The diarrhea and other symptoms of EPEC infections probably are caused by bacterial invasion of host cells and interference with normal cellular signal transduction, rather than by production of toxins.

Through volunteer feeding studies the infectious dose of EPEC in healthy adults has been estimated to be 106 organisms.

Some types of EPEC are referred to as diffusely adherent E. coli (DAEC), based on specific patterns of adherence. They are an important cause of traveler's diarrhea in Mexico and in North Africa.

Enteroaggregative E. coli (EAEC)

The distinguishing feature of EAEC strains is their ability to attach to tissue culture cells in an aggregative manner. These strains are associated with persistent diarrhea in young children. They resemble ETEC strains in that the bacteria adhere to the intestinal mucosa and cause non-bloody diarrhea without invading or causing inflammation. This suggests that the organisms produce an enterotoxin of some sort. Recently, a distinctive heat-labile plasmid-encoded toxin has been isolated from these strains, called the EAST (EnteroAggregative ST) toxin. They also produce a hemolysin related to the hemolysin produced by E. coli strains involved in urinary tract infections. The role of the toxin and the hemolysin in virulence has not been proven. The significance of EAEC strains in human disease is controversial.

 
Enterohemorrhagic E. coli (EHEC)

EHEC are recognized as the primary cause of hemorrhagic colitis (HC) or bloody diarrhea, which can progress to the potentially fatal hemolytic uremic syndrome (HUS). EHEC are characterized by the production of verotoxin or Shiga toxins (Stx). Although Stx1 and Stx2 are most often implicated in human illness, several variants of Stx2 exist.

There are many serotypes of Stx-producing E. coli , but only those that have been clinically associated with HC are designated as EHEC. Of these, O157:H7 is the prototypic EHEC and most often implicated in illness worldwide. The infectious dose for O157:H7 is estimated to be 10 - 100 cells; but no information is available for other EHEC serotypes. EHEC infections are mostly food or water borne and have implicated undercooked ground beef, raw milk, cold sandwiches, water, unpasteurized apple juice and vegetables

EHEC are considered to be "moderately invasive". Nothing is known about the colonization antigens of EHEC but fimbriae are presumed to be involved. The bacteria do not invade mucosal cells as readily as Shigella, but EHEC strains produce a toxin that is virtually identical to the Shiga toxin. The toxin plays a role in the intense inflammatory response produced by EHEC strains and may explain the ability of EHEC strains to cause HUS. The toxin is phage encoded and its production is enhanced by iron deficiency.


E. coli O157:H7 Transmission EM. American Society for Microbiology


Table 2. Diarrheagenic E. coli: virulence determinants and characteristics of disease
ETEC
fimbrial adhesins e.g. CFA I, CFAII, K88. K99
non invasive
produce LT and/or ST toxin
watery diarrhea in infants and travelers; no inflammation, no fever

EIEC

nonfimbrial adhesins, possibly outer membrane protein
invasive (penetrate and multiply within epithelial cells)
does not produce shiga toxin
dysentery-like diarrhea (mucous, blood), severe inflammation, fever

EPEC
non fimbrial adhesin (intimin)
EPEC adherence factor (EAF) enables localized adherence of bacteria to intestinal cells
moderately invasive (not as invasive as Shigella or EIEC)
does not produce LT or ST; some reports of shiga-like toxin
usually infantile diarrhea; watery diarrhea with blood, some inflammation, no fever; symptoms probably result mainly from invasion rather than toxigenesis

EAEC
adhesins not characterized
non invasive
produce ST-like toxin (EAST) and a hemolysin
persistent diarrhea in young children without inflammation or fever

EHEC
adhesins not characterized, probably fimbriae
moderately invasive
does not produce LT or ST but does produce shiga toxin
pediatric diarrhea, copious bloody discharge (hemorrhagic colitis), intense inflammatory response, may be complicated by hemolytic uremia

Basic Information about E. coli 0157:H7 in Drinking Water

What is E. coli and where does it come from? E. coli is a type of fecal coliform bacteria commonly found in the intestines of animals and humans. E. coli is short for Escherichia coli. The presence of E. coli in water is a strong indication of recent sewage or animal waste contamination. Sewage may contain many types of disease-causing organisms. Top of page What are fecal coliforms? Fecal coliforms are bacteria that are associated with human or animal wastes. They usually live in human or animal intestinal tracts, and their presence in drinking water is a strong indication of recent sewage or animal waste contamination. Top of page How does E. coli or other fecal coliforms get in the water? E. coli comes from human and animal wastes. During rainfalls, snow melts, or other types of precipitation, E. coli may be washed into creeks, rivers, streams, lakes, or ground water. When these waters are used as sources of drinking water and the water is not treated or inadequately treated, E. coli may end up in drinking water. Top of page What are the health effects of E. coli O157:H7? E. coli O157:H7 is one of hundreds of strains of the bacterium E. coli. Although most strains are harmless and live in the intestines of healthy humans and animals, this strain produces a powerful toxin and can cause severe illness. Infection often causes severe bloody diarrhea and abdominal cramps; sometimes the infection causes non-bloody diarrhea. Frequently, no fever is present. It should be noted that these symptoms are common to a variety of diseases, and may be caused by sources other than contaminated drinking water. In some people, particularly children under 5 years of age and the elderly, the infection can also cause a complication called hemolytic uremic syndrome, in which the red blood cells are destroyed and the kidneys fail. About 2%-7% of infections lead to this complication. In the United States, hemolytic uremic syndrome is the principal cause of acute kidney failure in children, and most cases of hemolytic uremic syndrome are caused by E. coli O157:H7. Hemolytic uremic syndrome is a life-threatening condition usually treated in an intensive care unit. Blood transfusions and kidney dialysis are often required. With intensive care, the death rate for hemolytic uremic syndrome is 3%-5%. Top of page How long does it take for these symptoms of E. coli O157:H7 infection to occur? Symptoms usually appear within 2 to 4 days, but can take up to 8 days. Most people recover without antibiotics or other specific treatment in 5-10 days. There is no evidence that antibiotics improve the course of disease, and it is thought that treatment with some antibiotics may precipitate kidney complications. Antidiarrheal agents, such as loperamide (Imodium), should also be avoided. Top of page What should I do if I have any of the above symptoms? Consult with your physician. Infection with E. coli O157:H7 is diagnosed by detecting the bacterium in the stool. Most laboratories that culture stool do not test for E. coli O157:H7, so it is important to request that the stool specimen be tested on sorbitol-MacConkey (SMAC) agar for this organism. All persons who suddenly have diarrhea with blood should get their stool tested for E. coli O157:H7. Top of page Are there groups of people who are at greater risk of getting any of the symptoms? Children under the age of five, the elderly, and people whose health is immunocompromised (i.e., people who have long-term illnesses such as cancer or AIDS) are at greater risk of severe illness. Top of page What should these people who are at greater risk do? Are there any additional precautions they should take? People who are at greater risk should consult with their doctor or health care provider and follow the instructions provided. Top of page How will I know if my water is safe? If you get your water from a public water system, then your water system is required by law to notify you if your water is not safe. If you are interested in obtaining information about your drinking water, consult the water quality report that you should receive annually from your local water system, or call your local water system directly. Information on local water systems is also available on EPA's web site. Top of page How is water treated to protect me from E. coli? The water can be treated using chlorine, ultra-violet light, or ozone, all of which act to kill or inactivate E. coli. Systems using surface water sources are required to disinfect to ensure that all bacterial contamination is inactivated, such as E. coli. Top of page How does the U.S. Environmental Protection Agency regulate E. coli? According to EPA regulations, a system that operates at least 60 days per year, and serves 25 people or more or has 15 or more service connections, is regulated as a public water system under the Safe Drinking Water Act. If a system is not a public water system as defined by EPA's regulations, it is not regulated under the Safe Drinking Water Act, although it may be regulated by state or local authorities. Under the Safe Drinking Water Act, EPA requires public water systems to monitor for coliform bacteria. Systems analyze first for total coliform, because this test is faster to produce results. Any time that a sample is positive for total coliform, the same sample must be analyzed for either fecal coliform or E. coli. Both are indicators of contamination with animal waste or human sewage. The largest public water systems (serving millions of people) must take at least 480 samples per month. Smaller systems must take at least five samples a month unless the state has conducted a sanitary survey – a survey in which a state inspector examines system components and ensures they will protect public health – at the system within the last five years. Systems serving 25 to 1,000 people typically take one sample per month. Some states reduce this frequency to quarterly for ground water systems if a recent sanitary survey shows that the system is free of sanitary defects. Some types of systems can qualify for annual monitoring. Systems using surface water, rather than ground water, are required to take extra steps to protect against bacterial contamination because surface water sources are more vulnerable to such contamination. At a minimum, all systems using surface waters must disinfect. In 2006, EPA issued a new rule to ensure that systems using ground water sources take action to treat their drinking water to address microbial contamination if it is identified as a problem. Disinfection will kill E. coli O157:H7. For more information on treatment visit EPA's microbial pathogens and disinfection byproducts web site. Top of page What can I do to protect myself from E. coli O157:H7 in drinking water? Approximately 89 percent of Americans are receiving water from community water systems that meet all health-based standards. Your public water system is required to notify you if, for any reason, your drinking water is not safe. If you wish to take extra precautions, you can boil your water for one minute at a rolling boil, longer at higher altitudes. To find out more information about your water, see the Consumer Confidence Report from your local water supplier or contact your local water supplier directly. You can also obtain information about your local water system on EPA's web site. EPA's emergency disinfection of drinking water page The Centers for Disease Control and Prevention (CDC) suggests other actions that you may take to prevent E. coli infection. These include: Avoid swallowing lake or pool water while swimming. Thoroughly cook ground beef and avoid unpasteurized milk. Make sure that persons with diarrhea, especially children, wash their hands carefully with soap after bowel movements to reduce the risk of spreading infection, and that persons wash hands after changing soiled diapers. Anyone with a diarrhea illness should avoid swimming in public pools or lakes, sharing baths with others, and preparing food for others. Cook all ground beef and hamburger thoroughly. Because ground beef can turn brown before disease-causing bacteria are killed, use a digital instant-read meat thermometer to ensure thorough cooking. Ground beef should be cooked until a thermometer inserted into several parts of the patty, including the thickest part, reads at least 160º F. Persons who cook ground beef without using a thermometer can decrease their risk of illness by not eating ground beef patties that are still pink in the middle. If you are served an undercooked hamburger or other ground beef product in a restaurant, send it back for further cooking. You may want to ask for a new bun and a clean plate, too. Avoid spreading harmful bacteria in your kitchen. Keep raw meat separate from ready-to-eat foods. Wash hands, counters, and utensils with hot soapy water after they touch raw meat. Never place cooked hamburgers or ground beef on the unwashed plate that held raw patties. Wash meat thermometers in between tests of patties that require further cooking. Drink only pasteurized milk, juice, or cider. Commercial juice with an extended shelf-life that is sold at room temperature (e.g. juice in cardboard boxes, vacuum sealed juice in glass containers) has been pasteurized, although this is generally not indicated on the label. Juice concentrates are also heated sufficiently to kill pathogens. Wash fruits and vegetables thoroughly, especially those that will not be cooked. Children under 5 years of age, immunocompromised persons, and the elderly should avoid eating alfalfa sprouts until their safety can be assured. Methods to decontaminate alfalfa seeds and sprouts are being investigated. Top of page Will a water filter work to keep E. coli out of my water? Most in-home filters will not. EPA recommends that you boil your water if you are concerned about its safety. Top of page If you have a private drinking water well If you draw water from a private well, you can contact your state health department to obtain information on how to have your well tested for total coliforms and E. coli contamination. If your well tests positive for E. coli, there are several steps that you should take: begin boiling all water intended for consumption, disinfect the well according to procedures recommended by your local health department, and monitor your water quality to make certain that the problem does not recur. If the contamination is a recurring problem, you should investigate the feasibility of drilling a new well or install a point-of-entry disinfection unit, which can use chlorine, ultraviolet light, or ozone. Other resources on private wells EPA's private drinking water wells web site EPA's emergency disinfection of drinking water page EPA's What to do after a flood for steps to disinfect your private drinking water well. Centers for Disease Control and Prevention (CDC) suggests other actions you may take to prevent E. coli infection. If I have a private well, how can I have it tested for E. coli? If you have a private well, you should have your water tested periodically. Contact your State laboratory certification officer to find out which laboratories have been certified for conducting total coliform analyses. (You may contact the Safe Drinking Water Hotline at 1-800-426-4791 for the address and phone number of this individual.) Then contact a certified lab near you and get instructions on how to send them a water sample. Typically, the lab will first test for total coliforms, which is a group of related organisms that is common in both the environment and in the gut of animals. If the sample is positive for total coliforms, the lab will determine whether E. coli is also present. E. coli is a type of total coliform that is closely associated with recent fecal contamination. Few E. coli strains cause disease. However, the presence of any E. coli in a water sample suggests that disease-causing organisms, are also likely to be present. One of the strains of E. coli that causes disease is E. coli O157:H7. EPA does not believe it necessary for an owner of a private well to test specifically for this organism under normal circumstances. If E. coli O157:H7 is present in your well, it is highly likely that other strains of E. coli are also present. If a well is E. coli-positive, regardless of strain, you should not drink the water unless it is disinfected. Several tests are available for determining whether E. coli O157:H7 is present, but they are somewhat more expensive than the standard E. coli tests and many labs may not have the expertise or supplies to perform these tests. Your state's laboratory certification officer should be able to tell you which laboratories can perform these tests, or you can contact the lab directly. List of state laboratory certification officers Top of page If my well is contaminated with E. coli, what can I do to protect myself? If your well tests positive for E. coli, do not drink the water unless you boil it for at least one minute at a rolling boil, longer if you live at high altitudes. You may also disinfect the well according to procedures recommended by your local health department. Monitor your water periodically after disinfection to make certain that the problem does not recur. If the contamination is a recurring problem, you should investigate the feasibility of drilling a new well or install a point-of-entry disinfection unit, which can use chlorine, ultraviolet light, or ozone. Top of page -------------------------------------------------------------------------------- 1 More than 5.0% samples total coliform-positive in a month. (For water systems that collect fewer than 40 routine samples per month, no more than one sample can be total coliform-positive per month.) Every sample that has total coliform must be analyzed for either fecal coliforms or E. coli if two consecutive TC-positive samples, and one is also positive for E.coli fecal coliforms, system has an acute MCL violation. Top of page 2 Fecal coliform and E. coli are bacteria whose presence indicates that the water may be contaminated with human or animal wastes. Disease-causing microbes (pathogens) in these wastes can cause diarrhea, cramps, nausea, headaches, or other symptoms. These pathogens may pose a special health risk for infants, young children, and people with severely compromised immune systems.

حلزون ها می توانند باکتری E.Coli را درسبزیجات سالادی منتشر کنند

حلزون ها می توانند باکتری E.Coli را درسبزیجات سالادی منتشر کنند

یک مطالعه جدید نشان می دهدکه حلزون ها می توانند باکتری E.Coli  را به سبزیجات سالادی منتقل نمایند.محققین دانشگاه آبردین انگلستان نتیجه تحقیقات خود را درمجله   Applied &  Environmental Microbiology  شماره ماه ژانویه منتشرساخته اند.اشرشیا کولی نوع   O 15 که دربسیاری ازکشورها مثل ایالات متحده وانگلستان به عنوان باکتری قابل انتقال ازحیوانات به انسان شناخته شده، 3تا 5 درصد مرگ ومیرها درانسان را موجب می شود. حیوانات اهلی مانند گاو وگوسفند قبلا به عنوان منبع عمده این گونه E.Coli شناخته شده اند وباکتری را از طریق مدفوع خود که برای کود مزارع به کار می رود، به محیط منتقل می کنند.حلزون ها انگل های مزارع کشاورزی هستند که بطورمداوم باکتری ها رااز خاک ومحیط خود به دست می آورند. تمایل آنان به آلوده کردن سبزیجات برگ دارکه به طورمعمول توسط انسان مصرف می شوند، این موجودات را به عنوان منبع انتقال باکتری E.Coli معرفی می کند.

 بررسی های آزمایشگاهی دریک مزرعه دامداری انگلستان نشان داد E.Coli از گونه O15  در 21درصد حلزون ها دیده می شود.مطالعات بیشتر نشان داد که حلزون های گونه reticulatum   Derocerasمی توانند باکتری E.Coli درسطح خارجی خود تا 14روز زنده نگهدارند وباکتری های خورده شده نیزتا سه هفته درمدفوع آن ها سالم می مانند.محققین عقیده دارند که حلزون ها می توانند به عنوان ناقل E.Coli ( O15) از منابع محیطی به میوه ها وسبزیجات عمل کنند.تحقیقات نشان داده است که باکتری موجود درحلزون reticulatum   Deroceras درخارج ودردرون بدن این موجودات تقریبا طول عمرطولانی داشته است.همچنین نتایج تحقیقات توانائی    E.Coli   را برای پایداری طولانی مدت درمدفوع حلزون ها آشکارمی کند.

مرجع:مجله نظام پزشکی /شماره19و20 

مهم ترین‌ بیماری‌های قابل‌ انتقال‌ از‌ حیوان‌ به انسان‌

مهم ترین‌ بیماری‌های قابل‌ انتقال‌ از‌ حیوان‌ به انسان‌

مهم ترین‌ و متداول‌ترین‌ بیماری‌های قابل‌ انتقال‌ بین‌ حیوان‌ و انسان‌ در كشور ما هاری‌، كیست‌ هیداتیك‌، تب‌ مالت‌، سیاه ‌زخم‌ و ... است‌ كه‌ می ‌توان ‌به‌ آنها اشاره‌ كرد. البته‌ بیماری‌هایی‌ همچون‌ جنون‌ گاوی‌، تب‌ کریمه کنگو‌ و آنفلوآنزای‌ پرندگان‌ را نیز نباید نادیده‌ بگیریم‌، چرا كه‌ خطر ورود و شیوع‌ آنها همواره‌ ما را تهدید می ‌كند.

سگ هار

تا كنون‌850 بیماری‌ قابل‌ انتقال‌ بین‌ حیوان‌ و انسان‌ شناسایی‌ شده‌ است‌. تعجب‌ نكنید این‌ رقمی‌ است‌ كه‌ مطمئناً در سال‌های‌ بعد بیشتر و بیشتر خواهد شد.

با توجه‌ به‌ اهمیت‌ این‌ بیماری‌ها، اطلاع‌ رسانی‌ و ارتقای سطح‌ آگاهی‌ جامعه‌ در این‌ زمینه‌ از اهمیت‌ ویژه‌ ای‌ برخوردار است‌. اغلب‌ كارشناسان‌ و متخصصان‌ دامپزشكی‌ با بیان‌ این‌ مطلب‌ كه‌ هر روز بر تعداد افرادی‌ كه‌ به‌ نگهداری‌ حیوانات‌ خانگی‌ رو‌ می‌ آورند، اضافه‌ می شود، تأكید می ‌كنند: در تمام‌ جوامع‌ مهم ترین‌ مشكلی‌ كه‌ در این‌ زمینه‌ مطرح‌ می‌ شود، مسئله ی‌ بیماری‌های‌ مشترك‌ بین‌ حیوان‌ و انسان‌ است‌.

به‌ هر حال‌ نگهداری‌ حیوان‌ در منزل‌ بیشتر از آنكه‌ نفع‌ داشته‌ باشد، ضرر دارد. اصولا زندگی‌ انسان‌ و حیوان‌ در كنار یكدیگر با توجه‌ به‌ مسائل‌ بهداشتی‌ نمی ‌تواند ایده‌ای‌ مناسب‌ باشد. بسیاری‌ از بیماری‌ها بین‌ انسان‌ و حیوان‌ مشترك هستند و به راحتی‌ از حیوان‌ به‌ انسان‌ سرایت‌ می ‌كند.

در بعضی‌ از موارد بیماری‌ خاصی‌ در حیوان‌ می ‌تواند انسان‌ را از پا در آورد. موارد دیگری‌ نیز وجود دارد كه‌ ثابت‌ می‌ كند، حیوان‌ نمی‌ تواند در محیطی‌ زندگی‌ كند كه‌ انسان‌ در آن‌ قدم‌ گذاشته‌ است‌. به‌ عنوان‌ مثال‌ ریزش‌ موی‌ گربه‌ می‌ تواند حساسیتی‌ خطرناك‌ را در انسان‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشد.

فراموش‌ نكنیم‌ انسان‌ و حیوان‌ وجه‌ مشتركی‌ در بهداشت‌ ندارند، چون‌ حیوان‌ فاقد شعور و درك‌ است‌ و برایش‌ فرقی‌ نمی ‌كند كه‌ در ظرف‌ غذای‌ شما اجابت‌ مزاج‌ كند یا در توالت‌ فرنگی‌!

مهم ترین‌ بیماری‌های‌ قابل‌ انتقال‌ از حیوان‌ به‌ انسان‌ در كشور ما عبارتند از:

* هاری‌:

بسیاری‌ از مردم‌ بر این‌ باورند كه‌ انسان‌ تنها از طریق‌ گاز گرفتن‌ سگ‌ هار به‌ بیماری‌ هاری‌ مبتلا می ‌شود، در حالی‌ كه‌ گاز گرفتن‌ حیواناتی‌ همچون‌ گربه‌، خفاش‌، موش‌ و گرگ‌ نیز می‌ تواند منجر به‌ هاری‌ شود. به‌ تازگی‌ در شمال‌ ایران‌ راكون‌های‌ زیادی‌ مشاهده‌ شده‌اند كه‌ از طریق‌ كشورهای‌ همسایه‌ ی شمالی‌ وارد جنگل‌های‌ ایران‌ شده‌اند و خود اینها به‌ عنوان‌ یك‌ مخزن‌ هاری‌ به‌ حساب‌ می ‌آیند.

در مورد هاری‌ بهترین‌ راه‌ پیشگیری‌ واكسیناسیون‌ حیوانات‌ خانگی‌ است‌. البته‌ در سال‌های‌ اخیر برای‌ واكسینه‌ كردن‌ حیوانات‌ وحشی‌ مانند سگ‌های‌ ولگرد كه‌ به‌ صورت‌ دسته‌ جمعی‌ در اطراف‌ شهرها دیده‌ می شوند نیز اقداماتی‌ صورت‌ گرفته‌ است‌. به‌ هر حال‌ اگر انسانی‌ توسط‌ حیوانی‌ مشكوك‌ گاز گرفته‌ شد، باید بلافاصله‌ از سرم‌ ضد هاری‌ استفاده‌ شود و به‌ یاد داشته‌ باشید كه‌ تزریق‌ به موقع‌ این‌ سرم‌ می ‌تواند از مرگ‌ فرد جلوگیری‌ كند.

* كیست‌ هیداتیك‌:

ایجاد كیست‌ هیداتیك‌ در اثر ورود تخم‌های‌ انگل‌ اكینوكوكوس‌ (موجود در مدفوع‌ سگ‌) به‌ دستگاه‌ گوارش‌ انسان‌ صورت‌ می ‌گیرد. این‌ كیست‌ها بسته‌ به‌ اینكه‌ در ریه‌، كبد، مغز یا هر بافت‌ دیگری‌ ایجاد شده‌ باشند، قادر به‌ بروز عوارض‌ مختلفی‌ هستند و برای‌ برداشتن‌ آنها نیاز به‌ عمل‌ جراحی‌ است‌.

درمان‌ ضد انگل‌ دوره‌ای‌ حیوان‌ خانگی‌ (سگ‌)، رعایت‌ بهداشت‌ فردی‌ و نیز ضدعفونی‌ كردن‌ سبزیجات‌ مصرفی‌ از موارد پیشگیری‌ است‌.

گربه

 

* توكسوپلاسموز(toxoplasmosis)‌:

انگل‌ خونی‌ توكسوپلاسموز‌ در اكثر گربه‌های‌ ولگرد مشاهده‌ می ‌شود و در صورت‌ خارج‌ شدن‌ گربه ی‌ خانگی‌ از منزل‌ و معاشرت‌ با گربه‌های‌ ولگرد احتمال‌ آلوده‌ شدن‌ آن‌ بسیار است‌. چنین‌ گربه‌ ای‌ باید به‌ صورت‌ دوره‌ای‌ تحت‌ درمان‌ باشد. اگر چه‌ در انسان‌ عوارض‌ آن‌ خفیف‌ است‌، ولی‌ در خانم‌های باردار می ‌تواند منجر به‌ سقط‌ جنین‌ شود.

* بیماری‌ خراش‌ پنجه‌ ی گربه‌:

به طور معمول،‌ زیر ناخن‌ گربه‌ یك سری‌ میكروب‌ وجود دارد كه‌ در صورت‌ چنگ‌ زدن‌ گربه،‌ این میکروب ها‌ از طریق خراش وارد بدن شده و باعث بروز این بیماری می شوند. دراین بیماری انسان‌ تا 3 روز متوالی‌ تب‌ می كند و گاهی‌ نیز دچار تهوع‌ و سردرد می ‌شود.

* سل‌ و تب مالت:

سل‌ و تب مالت(بروسلوز) دو بیماری‌ خطرناك و از جمله‌ بیماری‌هایی هستند‌ كه‌ برای‌ سازمان‌ دامپزشكی‌ در صدر مهار بیماری ها قرار گرفته‌اند. این‌ بیماری‌ها از طریق‌ دام‌ آلوده‌ (خصوصاً گاو و گوسفند) به‌ انسان‌ منتقل‌ می ‌شوند. سل‌ قابلیت‌ انتقال‌ از انسان‌ به‌ انسان‌ (در انواع‌ مختلف‌) را دارد و باکتری بروسلا باعث‌ ایجاد تب‌ مالت‌ در انسان‌ می ‌شود.

واكسینه‌ كردن‌ دام‌ها علیه‌ این‌ دو بیماری‌ یك‌ طرح‌ ملی‌ است‌. استفاده‌ از شیر و لبنیات‌ پاستوریزه‌ مهم ترین‌ راه‌ پیشگیری‌ است‌. اما اگر در جایی‌ ناگریز به‌ استفاده‌ از شیر غیر پاستوریزه‌ باشیم‌، عمل‌ جوشاندن‌ دقیق‌ شیر كمك‌ زیادی‌ به‌ ما خواهد كرد. فراموش‌ نكنید در فصل‌ تابستان‌ موارد ابتلا به‌ تب‌ مالت‌ بر اثر مصرف‌ بستنی‌های‌ غیرپاستوریزه‌، افزایش‌ می‌ یابد.

مردی با یک طوطی

* تب‌ طوطی‌:

تب طوطی‌ نوعی‌ بیماری‌ است‌ كه‌ از طریق‌ پرندگان‌ گروه‌ منقار طوطی‌ها به‌ انسان‌ منتقل‌ می‌ شود. البته‌ دیگر پرندگان‌ نیز در صورت‌ ابتلا به‌ تب‌ روده‌ (به خصوص‌ در تابستان‌)، با دفع‌ باكتری‌ "سالمونلا" از طریق‌ مدفوع‌ می ‌توانند موجب‌ به‌ خطر افتادن سلامتی انسان‌ها، خصوصا افراد ضعیف و بچه‌ها شوند.

خوشبختانه‌ این‌ بیماری‌ درمان پذیر است‌ و بیشتر در اثر عدم‌ رعایت‌ بهداشت‌ در اماكنی‌ همچون‌ رستوران‌ها به‌ انسان‌ منتقل‌ می‌ شود.

* طاعون‌ و انواع‌ بیماری‌های‌ انگلی‌:

موش‌ها، عوامل‌ باكتریایی‌ و انگلی‌ بسیاری‌ را به‌ انسان‌ منتقل‌ می‌ كنند و باعث‌ ایجاد بیماری‌های‌ بعضاً كشنده‌ می‌ شوند و تنها كشتار دسته‌جمعی‌ این‌ حیوانات‌ به‌ پیشگیری‌ از این‌ بیماری‌ها كمك‌ می‌ كند.

از زمان‌ قدیم‌ انسان‌ هر جا مواد غذایی‌ را نگهداری‌ می‌ كرد، همواره‌ با موش‌ها درگیر بوده‌ است‌. هرگاه‌ ادرار و مدفوع‌ آلوده‌ی موش‌ با مواد غذایی‌ مورد استفاده ی انسان‌ تماس‌ پیدا كند، موجب‌ ابتلا ‌شخص به‌ بیماری‌های‌ مختلف‌ می شود

اسهال گوساله

امروز به این بیماری خواهم پرداخت چرا که با شروع فصل گرما، این بیماری هم در گوساله های تازه متولد شده شیوع می یابد که ممکن است همراه با گرمازدگی موجب تلف شدن دام نیز گردد.

ابتدا باید بدانیم اسهال در گوساله عوامل متفاوتی دارد ویروسها و گاهی باکتریها و گاهی ویروس ها همراه با باکتری ها موجب اسهال در گوساله ها می شوند.سالمونلا،پزودوموناس،پاستورلا و اکلی .........

عامل اصلی اسهال در گوساله های تازه متولد شده و در هفته اول زندگی به خصوص 4 روز اول زندگی اشرشیای ایکلای است.در کلستریدیا ها و سالمونلا زمان اسهال زمان دیرتری است یه چیزی حدود 15 روزگی تا 1 ماهگی ایجاد اسهال می نمایند.عوامل ویروسی مثل روتاویروس- کروناویروس و عوامل انگلی مثل ایمریا و کوکسیدیا ها نیز ایجاد اسهال می نمایند.

معمولا اسهال در این سنین به رنگ زرد مایل به سبز است.

علائم:در ابتدا ما فقط زمینه ی مدفوع آبکی به شکل اسهال به همراه کم آبی در گوساله را مشاهده خواهیم کرد.درجه حرارت بدن دام در ابتدا کمی بالا می رود و بعد از مدتی کم آبی و خشکی بدن شروع می شود و دمای بدن به شدت کاهش می یابد.گوساله توان ایستادن را از دست می دهد و زمین گیر می شود .گوشها و پوزه به شدت سرد می شود.رفلکس مکیدن در گوساله کمتر می شود.چشم ها گود افتاده میشود،صدای قلب ضعیف تر شده اما تعداد ضربان افزایش می یابد،تعداد حرکات تنفسی زیاد تر شده،اگر شکم گوساله را به صورت مشکی تکان بدهیم متوجه می شویم داخل حالت پر از مایع دارد .نواحی انتهائی بدن سرد می شود.در این اسهال به خصوص در اشرشیا توکسمی هم خواهد داد و گوساله را دچار شوک می کند.

درمان: تزریق سرم بخصوص سرم نمکی یا قندی نمکی،خیلی می تواند کمک کننده باشد،معمولا به ازای هر1 کیلو از وزن بدن 100 سی سی سرم زده می شود.نکته اینکه وزن گوساله در هنگام تولد حدودا 25 الی 28 کیلو گرم است معمولا دو لیتر و نیم که همان 2 لیتر در روز کافی است. توجه داشته باشید که دمای سرم تزریق شده نباید پائین تر از دمای بدن گوساله باشد و سرد باشد.سرم را در آب ولرم قرار دهید.

تزریق 3 تا 5 سی سی  فلونگزین مگلوبین که از دسته داروهای ضد التهابی است به درمان التهاب روده ای ایجاد شده می تواند کمک کننده باشد.

استفاده از آنتی بیوتیک های خوراکی مثل نئومایسین  بسیار موثر است معمولا به مدت 3 روز روزی 2 عدد تجویز می شود.

استفاده از آنتی بیوتیک تزریقی مثل انروفلوکسازین یا اکس تتراسایکلین به مدت 3 تا 5 روز .

گاهی اگر حالت اسهال بسیار شدید باشد یک چیزی حدود 13 گرم بی کربنات سدیم یا همان جوش شیرین به سرم قندی نمکی اضافه می کنیم.حتی می توانیم تا 15 گرم به گوساله خوراند.

علاوه بر دارو های بالا و کار های فوق شیر گوساله را 24 ساعت قطع کنید و از پودر های اسکور استاپ که معمولا 1 ساشه را در 3 لیتر آب مخلوط کرده و در  وعده به گوساله خورانده شود.یا از پودر های او.ار.اس به همان روش فوق می توانیم استفاده کنیم.

یک درمان حمایتی نیز انجام می دهیم و به مدت 3 روز روزی 5 سی سی آ.د.3.ای تجویز می نمایم.

انجام درمان های بالا و مراعات مسائل دیگر به بهبود دام بسیار کمک خواهد کرد.

بیماریهایی که از طریق آب منتقل میشوند

-------------------------------------------------------------------------------- بیماریهایی که از طریق آب منتقل میشوند بیماریها به وسیله باکتریهای بیماریزا، ویروسها،پروتوزوئرها و کرمها در انسان ایجاد میشوند. منابع و مخازن آب از جمله رودخانه ها، کانال آبها، دریاچه ها و سدها بویژه در مناطق گرمسیری، محلی مناسب برای انتشار این گونه بیماریها میباشند. این نوع مخازن آب زمینه را برای رشد میزبانهای واسط انگلی مانند حلزونها، ماهیها، گیاهان آبزی، ناقلین بیماریها مانند پشه ها و سایر حشرات گزنده فراهم میسازند. این بیماریها علیرغم کوشش مسئولین برای بهسازی آب به خصوص در مناطق گرمسیری، ممکن است ایجاد شوند. در نتیجه قبل از بر طرف ساختن آلودگی آب باید به وضعیت بهداشت محیط مردم رسیدگی شده و آموزشهای لازم را به آنها بدهند تا از آلودگی آب جلوگیری شود. تدوین استانداردهای آب آشامیدنی کلیفرم در سال 1914 به این حقیقت تأکید کرد که شیوع بیماریهای میکروارگانیسمی منتقله از آب میتواند بعد از کنترل منابع، صاف سازی، کلرزنی کاهش یابد. * بیماریهای باکتریایی: شامل وبا، حصبه یا تیفوئید، اسهال باسیلی یا دیسانتری باسیلی، اسهال مسافرین، لپتوسپیروزیس. *بیماریهای پروتوزوئری: شامل آمیبیاز واسهال آمیبی، ژیاردیازیس. *بیماریهای ویروسی: شامل بیماریهای ناشی از ویروسهای کوکساکی، آکوویروسها، گاسترو آنتریت ویروسی، پولیو و هپاتیت. *بیماریهای ناشی از کرمها: شامل شیستوزومیازیس یا بیلهارزیازیس، درماتیت شیستوزومی، آسکاریازیس، اکی نوکوکوس(هیداتید)، تب گینه، بیماریهای ناشی از کرمهای قلابدار. بیماریهای باکتریایی: 1- وبا: عامل مولد وبا باسیل گرم منفی ویبریوکلرا و بیوتیپ التور آن میباشد. این گونه منحصراً انگل انسان بوده و پس از تکثیر یافتن در روده انسان نوعی آنتروتوکسین تولید میکند که با اثر گذاشتن بر اپتیلیوم روده موجب دفع شدید آب و الکترولیتهای بدن میگردد که از نظر بالینی با اسهال آبکی فراوان مشخص شده و در نتیجه دفع شدید آب و عدم جبران آن، مرگ پیش میاید. در جوامعی که منابع و مخازن آب از آلودگی محافظت میشوند وبا به راحتی منتشر نمیشود. کودهای انسانی که برای باروری زمینهای زراعی به کار میروند اگر آلودگی وبا داشته باشند در صورت راه یافتن به جریانهای آب در انتقال بیماری مؤثر میباشند. این بیماری معمولاً از طریق آشامیدن آب آلوده به مدفوع انسان منتقل میشود و همچنین غذای آلوده و تماس مستقیم با اشخاص بیمار نیز در گسترش بیماری مؤثرند. مصرف حلزون صدف دارکه در آب شیرین زندگی میکند، در صورتی که خوب پخته نشده باشد، همچنین مرغ و ماهی وسایرپرندگانی که در نواحی آلوده به وبا پرورش یابند ممکن است در شیوع بیماری مؤثر باشند. بیماری وبا در سالهای اخیر ار خاور دور به خاور نزدیک منتقل گشته و میتواند از طریق ناقلین بیماری و افرادی که در دوران کمون به سر میبرند به کشورهای اروپایی نیز سرایت کرده و اپیدمی های وسیعی ایجاد نماید. با رعایت بهداشت فردی و عمومی و همچنین ممانعت از آلودگی منابع آب بوسیله مدفوع میتوان از شیوع این بیماری پیشگیری کرد. واکسیناسیون علیه بیماری ارزش و کارایی کمتری نسبت به مسأله بهداشت دارد. 2- حصبه یا تیفوئید: عامل مولد بیماری سالمونلا تیفی یا باسیل تیفوئید میباشد. انسان تنها میزبان طبیعی آن بوده و انتقال بیماری از طریق آب و غذای آلوده به مدفوع و ادرار اشخاص بیمار مانند شیر، کنسرو گوشت که به خوبی پخته نشده باشد و صدفهای خوراکی و سبزیها، همچنین تماس مستقیم یا غیر مستقیم با افراد بیمار و ناقلین صورت میگیرد. باکتزی مولد بیماری پس از ورود به بدن (ازراه دهان) از طریق سیستم لنفاوی وارد جریان خون شده و ایجاد سپتی سمی میکند سپس وارد کیسه صفرا و کلیه و روده ها میشود. در مرحله اول بیمار دچار تب بالارونده، بی قراری، سردرد و ناراحتی شدید شده و سپس بیماری با ظهور دانه های سرخ رنگ و شروع اسهال تشدید میشود که در صورت سوراخ شدن جدار روده و خونریزی و عدم درمان بیمار موجب مرگ میشود. در تعداد کمی از بیماران پس از بهبودی باسیل تیفوئید در کیسه صفرا و کلیه آنها باقی مانده و به رشد خود ادامه میدهد، در نتیجه این افراد برای مدتی طولانی و حتی تا آخر عمر خویش عامل بیماری را از طریق مدفوع و ادرار دفع می نمایند. 3- پاراتیفوئید یا شبه حصبه: مولد بیماری سالمونلا پاراتیفی AوBوC میباشد. شبه حصبه معمولاً از طریق آب و غذای آلوده به خصوص شیر، تخم مرغ و لبنیات و همچنین افراد ناقل سرایت میکند. سالمونلا پاراتیفی A درانسان نوع B در حیوان ونوع C اغلب در انسان تولید بیماری مینماید که ابتلا به پاراتیفی C در آمریکا متداول میباشد. با از بین بردن راههای انتقال میتوان به پیشگیری بیماری کمک نمود. 4- اسهال باسیلی یا دیسانتری باسیلی: عامل بروز، انواع شیگلاها از جمله شیگلا دیسانتری، شیگلا فلکسنری، شیگلا بویدی و شیگلا سونئی میباشند. این عفونت گاهی از طریق آب آلوده به مدفوع انسان مبتلا به شیگلوز منتقل میشود ولی عامل اصلی انتقال آن مگس میباشد، و همچنین از راه مصرف مواد غذایی که به وسیله افراد ناقل آلوده شده اند. خطرناکترین نوع، شیگلا دیسانتری یا شیگلا شیگه ای میباشد که اگزوتوکسین تولید کرده و حالات شدیدی از درد شکم، تب، خستگی واسهال خون آلود ایجاد میکند و اغلب کشنده است. شیگلا سونئی نسبتاً بی خطر بوده و بیشتر در کودکان ایجاد بیماری مینماید. شیگلا معمولاً در آب یافت نمیشود ولی اپیدمی های ناشی از مصرف آب آشامیدنی آلوده به آن هم گزارش شده است. با توزیع آب سالم و عاری از عوامل عفونت زا و همچنین مبارزه با مگس و رعایت بهداشت فردی میتوان از شیوع اسهال جلوگیری کرد. 5- اسهال مسافرین: عامل بروز این بیماری به درستی شناخته نشده است و بعضی از انواع اشرشیاکلی بیماریزا یا بندرت شیگلا میتوانند مولد آن باشند. راه ابتلای به این عفونت احتمالاً مشابه ابتلای به اسهال باسیلی بوده و آب آلوده در بعضی مواقع ممکن است عامل انتقال بیماری باشد. اسهال شیرخواران را از این نوع اسهال میدانند. 6- لپتوسپیروزیس: این بیماری بوسیله لپتوسپیراها که از دسته اسپیروکتها بوده و شکل مارپیچی و متحرک دارند، منتشر میگردد. ازنظر سرولوژیکی به تیپهای مختلف تقسیم بندی میشوند. لپتوسپیراها معمولاً باعث بیماری سگ، موش، خوک، و سایر مهره داران میگردند و میتوانند در مجرای ادرار میزبان ناقل یا بیمار بهبود یافته زندگی نموده و تکثیر نمایند. سپس از طریق ادرار از بدن میزبان خارج میشوند. این باکتریها در آبهای خنثی یا قلیایی (نه اسیدی) برای مدتی طولانی زنده میمانند و همچنین در استخرها و رودخانه ها با جریان ملایم که محل رفت وآمد حیوانات آلوده میباشند، بسر میبرند و در نتیجه افرادی که در این آبها شنا کرده و یا ماهیگیری و کشتیرانی میکنند بیشتر در معرض خطر ابتلا قرار دارند. لپتوسپیراها از طریق دهان، سوراخ بینی، ملتهمه چشم و پوست خراشیده به بدن انسان نفوذ کرده و ایجاد بیماری میکنند. کارگرانی که در کشتارگاهها و فاضلابهای محل عبور موشها کار میکنند بیشتردرمعرض خطر ابتلا میباشند. با تصفیه معمولی آب میتوان این باکتری را از بین برد. لپتوسپیروزیس از یک تب ملایم تا یک بیماری خطرناک متغیرمیباشد. علایم بالینی در انسان در ارتباط با سروتیپ ایکتروهموراژیا موجب بیماری ویل همراه با تب، یرقان، خونریزی و اختلالات کلیوی میگردد که میزان مرگ ناشی از آن بالاست. بیماریهای پروتوزوئری: 1-آمیبیاز و اسهال آمیبی: عامل مولد بیماری آنتاموبا هیستولیتیکا میباشد که معمولاً در روده بزرگ انسان زندگی میکند و تولید کیست کرده که کیست از طریق مدفوع دفع میشود و با خوردن آب و غذای آلوده به کیستها و همچنین تماس مستقیم با افراد ناقل،آلودگی منتقل میگردد. مگس و حشرات نیز میتوانند کیستها را انتقال دهند. کیست در بدن میزبان جدید تبدیل به فرم فعال شده با حمله به مخاط روده بزرگ ضایعات متعددی ایجاد میکند. آمیبها علاوه بر حمله به جدار روده، هپاتیت یا آبسه کبدی ایجاد مینمایند. اسهال آمیبی بندرت از طریق آب منتقل میشود مگر در مواقعی که آب تصفیه نشده آلوده به کیستها مورد مصرف قرار گیرد. راه جلوگیری از شیوع بیماری، دفع بهداشتی فاضلاب شهری است و گندزدایی کردن آب با کلر به میزان 2 میلی گرم در لیتر درPH حدود 8 کیستهای آمیبی را از بین می برد. 2-ژیاردیازیس: یک عفونت پروتوزوئری روده باریک میباشد، عامل مولد آن ژیاردیالامبلیا که تک یاخته تاژکدار است، میباشد. اغلب بدون نشانه بالینی است اما ممکن است به صورت اسهال حاد یا مزمن تظاهر نماید. درعفونتهای شدید به علت اختلالات زیاد انگل در جذب ویتامینهای محلول در چربی ممکن است بیمار دچار استئاتوره، کم خونی، ضعف و کاهش وزن شود. انسان تنها مخزن این انگل می باشد و انتقال آن از طریق آب و غذای آلوده و با تماس مستقیم افراد صورت میگیرد. 3- بالانتیدیازیس: پروتوزوئر دیگر که موژه دار میباشد بالانتیدیوم کلی میباشد که با وارد شدن کیست آن از طریق آب آشامیدنی یا غذای آلوده، انسان مبتلا به بالانتیدیازیس که اسهال خونی شبیه اسهال ناشی از آنتاموبا است، میشود. بیماریهای ویروسی: ویروس کوچکترین ارگانیسم بیماریزا بوده که فقط بر روی سلولهای زنده میزبان رشد میکند و با ایجاد تغییراتی در آن، انواع مختلفی از بیماریها را ایجاد میکند. بیش از یکصد نوع مختلف ویروس در مدفوع مشاهده گردیده است. ویروسهای روده ای شامل آنتروویروسها، رئوویروسها، پاروویروسها، روتاویروسها میباشند. علاوه بر آنتروویروسها، آدنوویروسها، رئوویروسها، ویروس هپاتیتA،B و غیره، پاراویروسها و روتاویروسها را عموماً از مدفوع جدا کردند که دو نوع آخری موجب بروز گاستروآنتریت ویروسی میشوند. مولد بیماری هپاتیت را یک آنترو ویروس میدانند ولی به علت اینکه محیط کشت مناسبی جهت بررسی آن پیدا نشده است، اطلاعات در مورد این ویروس محدود میباشد. شواحد روشنی در دست است که بیماری یرقان از طریق منابع آب آشامیدنی آلوده میتواند منتقل گردد ولی در مورد انتقال ویروس پولیومیلیت وسایر بیماریهای ویروسی از راه آب آشامیدنی مسأله چندان روشن نیست. آنترو ویروسها شامل کوکساکی ویروسها، اکوویروسها و پولیوویروسها میباشند. شیوع عفونتهای آنتروویروسی در فصل تابستان بیشتر و در طی عفونت ویروس وارد مدفوع شده و بدنبال عفونت حتی در فرد بدون علائم ظاهری، ویروس به مدت 3-4 هفته از راه مدفوع دفع میشود. وفور شیوع بیماری را میتوان با جدا کردن ویروس از نمونه های فاضلاب بدست آورد. راه انتقال متداول آنتروویروسها تماس مدفوع با دهان است. رعایت بهداشت فردی از شیوع بیماری جلوگیری میکند. حشرات از جمله مگس و پشه نقش ناقلین غیر فعال را دارند. غالباً بچه های کوچک به آنتروویروسها مبتلا میشوند. انتشار آنها از طریق قطرات بزاق و دستگاه تنفس صورت میگیرد. رئوویروسها را در جریان مطالعه فلور ویروسی روده کودکان و بالغین سالم بر حسب تصادف کشف کرده اند و آلودگی انسان با این ویروسها شایع است و انتشار آن عالم گیر میباشد. رئوویروسها از طریق دستگاه تنفس و روده انتشار می یابند. عفونتهای رئوویروسی در فصل تابستان شایعتر است. انتشار آلودگی و عوارض متعدد بیماری نشان میدهد که اغلب عفونتهای رئوویروسی مخفی و بدون علائم ظاهری است.

اوریون

اوریون یک بیماری عفونی سیستمیک است که توسط ویروس اوریون كه از خانواده paramyxovirus می باشد ایجاد میشود . در غالب موارد بیماری بصورت بیماری خفیف در بچه ها اتفاق می افتد که بعد از چند روز خودبخود خوب میشود.ولی گاها" بادر گیری ارگانهای دیگر باعث بروز عوارض می شود.علائم ونشانه های بیماری ناشی از تهاجم مستقیم ویروس به بافتهای هدف می باشد.غدد پاروتيد بيضه ها- پانكراس وتخمدانها بطور شايع درگير مي شوند
انتقال بيماري:
ويروس دوره نهفتگي طولاني مدت دارد و به طور متوسط 21-14 روز طول مي كشد .شخص سالم با استنشاق ترشحات دهاني وبيني شخص بيمار آلوده مي گردد حداكثر زمان انتقال دو روز قبل از شروع علائم تا پنج روز بعد از شروع علائم مي باشد.
علائم بيماري :
كودك ابتدا دچار درد سراسر بدن –بيحالي –بي اشتهايي –تب وخشكي گلو مي شود سپس تظاهر اصلي بيماري بصورت تورم غده پاروتيد ظاهر مي شود كه ما شاهد تورم در قسمت بالاي استخوان فك با انتشار به قسمت زير گوش هستيم كه گودي زير گوش را پر مي كند البته ساير غدد بزاقي هم ممكن است درگير شوند.تورم ودرد در طي 3 روز تشديد پيدا مي كند سپس در طي 5 روز كاهش پيدا كرده و معمولا" تا روز دهم بهبودي كامل داريم.در 3 روز اول كه بيشترين شدت بيماري را داريم تب بيمار تا 40 درجه هم ميرسد.باز كردن دهان بيمار همراه با درد شديد است وبيمار احساس خشكي شديد در دهان مي كند.گاها" تورم تا ناحيه جلوي استخوان جناغ كشيده ميشود.
عوارض :
اوركيت:در20-30 درصد موارد در بالاي 13 سال بيضه ها متورم گرم و خيلي دردناك مي شوند.اين عارضه معمولا" يك هفته بعد از بهبودي بقيه علائم ايجاد مي شود.و باتوجه به اينكه ميتواند همراه با عقيمي باشد عارضه بسيار مهمي است.
در خانمها هم تخمدانها ميتواند درگير شود البته اين عارضه در مقايسه با اوركيت خفيف تر بوده و همراه با عقيمي نيست
پانكراتيت:در طي بيماري ممكن است ويروس پانكراس را درگير كند در اين حالت كودك دچار درد شكمي و استفراغهاي مكرر مي شود . معمولا" اين عارضه با اقدامات حمايتي برطرف مي شود.
مننژيت:مننژيت عارضه نادر(2در100مورد) بيماري است و معمولا" طي روزهاي 3-10بيماري عارض مي گردد بيمار دچار سردرد-استفراغ- سفتي گردن مي شود.اگرچه در مقايسه با مننژيتهاي ديگر خوش خيم است ولي در هر حال نيازمند مراقبتهاي ويژه مي باشد.
كري: عارضه مهم بيماري است كه با احتمال شيوع (4%) نياز مند توجه ويژه بوده و حتما" لازم است تست شنوايي از بيماران به عمل آيد.
از عوارض نادر بيماري گرفتاري قلب (ميوكارديت)وگرفتاري كليه مي باشد.
درمان
درمان بيمار بيشتر بصورت حمايتي است در صورت تب بالا بيمار بايد پا شويه شود و از تب بر استامينوفن استفاده ميكنيم .در صورت در گيري بيضه ها از كيسه يخ براي كاهش درد استفاده مي كنيم و بيضه ها بايد بالا قرار گيرد.
در صورت در گيري پانكراس و استفراغهاي مكرر بيمار بستري و از سرم درماني استفاده مي كنيم در صورت مننژيت بيمار بستري و اقدامات حمايتي لازم را انجام مي دهيم.
پيشگيري
بهترين راه پيشگيري واكسيناسيون به موقع كودكان مي باشد.
براي جلوگيري از ابتلاي افراد سالم كودك مبتلا لازم است تا 9 روز بعد از شروع علائم ايزوله گردد

دیفتری

         دیفتری یک عفونت باکتریایی جدی است که اغلب غشاء مخاطی بینی و گلو را درگیر
می کند و بیماری منجر به گلو درد شدید، تب، تورم غدد لنفاوی و ضعف می گردد. اما شاه علامت تشخیصی وجود یک غشاء خاکستری ضخیم برروی گلو است که تنفس را مشکل می سازد. همچنین دیفتری  ممکن است پوست را درگیر نماید.

         سالها پیش دیفتری یکی از عوامل مرگ در کودکان بود. امروزه به علت واکسیناسیون در سراسر جهان بیماری دیفتری به ندرت در ایالات متحده و کشورهای پیشرفته بروز می نماید. در مراحل پیشرفته بیماری دیفتری به قلب، کلیه ها و سیستم عصبی صدمه می رساند. نزدیک به یک دهم از افرادی که به بیماری دیفتری مبتلا می شوند می میرند.

·                               علائم و شنانه ها

Ø                             گلو درد و خشونت صدا

Ø                             بلع دردناک

Ø                             غدد متورم ( بزرگی غدد لنفاوی ) دور گردن

Ø                             غشاء ضخیم خاکستری روی گلو و لوزه ها

Ø                             تنفس مشکل و سریع

Ø                             ترشحات بینی

Ø                             تب و لرز

Ø                             بی حال

         علائم و نشانه های بیماری دو تا پنج روز پس از آلودگی نمایان می شوند ولی ممکن است تا 10 روز بعد نیز به طول بینجامد.

در مراحل اولیه ممکن است بیماری با گلودرد ویروسی اشتباه شود. علائم اولیه دیگر عبارتند از :
یک تب خفیف و غدد متورم در گردن. باکتری مولد بیماری به غشاء موکوس بینی و گلو حمله کرده و لوزه ها را با یک غشاء می پوشاند. گلو متورم و ملتهب می گردد. ممکن است التهاب به طنابهای صوتی و حنجره انتشار یافته و با تورم گلو، مجاری هوایی را تنگ نماید.


 

·                               شاه علامت

         باکتری سمی تولید می نماید که منجر به ایجاد یک غشاء خاکستری ضخیم در بینی ، گلو یا مجاری هوایی می گردد و این یک نشانه دیفتری است که بیماری را متمایز می نماید. این غشاء اغلب خاکستری کثیف یا سیاه بوده و منجر به مشکل تنفسی و تورم دردناک گلو می شود. در مراحل پیشرفته، فرد مبتلا به دیفتری ممکن است، مشکلات تنفسی شدید و علائمی از تنفس مختل نظیر تنفس سریع ، یک ضربان قلب تند ، پوست رنگ پریده را تجربه نماید.

         برخی افراد آلوده به باکتری مولد دیفتری تنها بیماری خفیفی را نشان داده و هیچ علامت یا نشانه ای از بیماری را تجربه نمی کنند. آنها حاملین بیماری هستند، زیرا ممکن است منجر به سرایت بیماری به دیگران شوند بدون این که علامت یا نشانه ای از بیماری را در خودشان نشان دهند.

·                               دیفتری پوستی  

         دیفتری به دو شکل رخ می دهد. یک نوع باعث درگیری غشاء های مخاطی بینی و گلو و نوع دیگر پوست را درگیر می نماید.

         یک زخم آلوده به باکتری معمولاً قرمز ، دردناک و متورم است . یک زخم آلوده با باکتری دیفتری همچنین ممکن است با مواد خاکستری و کثیف پوشیده شود.

         اگر چه این بیماری در شرایط آب و هوایی گرمسیری شایع است، دیفتری پوستی در آمریکا و به ویژه بین افرادی با وضعیت بهداشتی ضعیف که د رمناطق شیوع زندگی می کنند نیز بروز می کند.

         در موارد بسیار نادری دیفتری چشم را درگیر می نماید.

·                               علل 

         عامل بیماری باکتری کرینه باکتریوم دیفتریه می باشد. اغلب باکتری در سطح غشاء مخاطی گلو تکثیر یافته و منجر به التهاب این ناحیه می گردد. برخی گونه های این باکتری تولید سمی
می نمایند که به قلب ، مغز و اعصاب آسیب می رساند.

         شما از طریق استنشاق قطرات معلق در هوا به بیماری مبتلا می شوید. دیفتری از طرق ذیل از فرد مبتلا به دیگران انتقال می یابد.

Ø                 عطسه و سرفه به خصوص در موقعیت های شیوع

Ø                 لوازم شخصی آلوده نظیر لیوان آب که توسط فرد آلوده استفاده می شوند.

Ø                 لوازم خانگی آلوده نظیر حوله فرد مبتلا

Ø                 تماس با یک زخم آلوده به باکتری دیفتری

         افراد آلوده به بیماری و کسانی که درمان نشده اند طی بیش از 6 هفته می توانند عفونت را به دیگران منتقل نمایند، حتی اگر هیچ گونه علائمی از بیماری را نشان ندهند.

·                               عوامل خطر 

Ø                 کودکان کمتر از 5 سال و بالغین بالای 60 سال

Ø                 زندگی در مناطق شلوغ و کثیف

Ø                 سوء تغذیه

Ø                 کودکان و بالغین غیر ایمن در برابر بیماری

Ø                 افرادی با سیستم ایمنی تضعیف شده.

         دیفتری هنوز در کشورهای پیشرفته معمول است، به طور مثال اپیدمی بزرگ دیفتری در سال
 1990 میلادی باعث 5000 مرگ در روسیه شد. بیشتر موارد بیماری در افرادی رخ می دهد که واکسیناسیون ناکامل داشته اند.

·                               غربالگری و تشخیص 

         در کودکی بیمار که از گلو درد رنج می برد و لوزه و گلو با یک غشاء خاکستری پوشیده
شده است باید به بیماری دیفتری شک کرد . با نمونه گیری از غشاء خاکستری و ارسال آن جهت کشت آزمایشگاهی می توان تشخیص دیفتری را تائید کرد.

         با ارسال یک نمونه بافتی از زخم  آلوده و انجام تست های آزمایشگاهی نوع دیفتری درگیر کننده پوست تعیین می گردد.

         در صورت شک به دیفتری درمان حتی قبل از مشخص شدن نتایج آزمایش ها باید فوراً آغاز گردد.

·                               عوارض بیماری

-                     مشکلات تنفسی : سم تولیدی توسط باکتری منجر به صدمات بافتی در ناحیه عفونت، بینی و گلو می شود. این عفونت موضعی ایجاد یک غشاء کثیف خاکستری رنگ، حاوی سلول های مرده باکتری و مواد دیگر برروی غشاء مخاطی بینی و گلو می نماید. این غشاء از طریق انسداد تنفسی  عواقب خطرناک دارد.

-                     صدمات قلبی : سم باکتری از طریق خون به دیگر بافت های بدن نظیر عضلات قلبی آسیب می رساند. یکی از عوارض بیماری التهاب عضلات قلب می باشد. علائم و نشانه های این عارضه شامل تب، درد قفسه سینه، درد مفاصل و افزایش غیر طبیعی ضربان قلب می باشد. صدمات عضلات قلبی ممکن است خفیف و یا شدید باشند. موارد شدید منجر به نارسایی احتقانی قلب و مرگ ناگهانی می شود.

-                     صدمات کلیوی : سم دیفتری کلیه ها را درگیر نمونه و توانایی تصفیه خون را در
کلیه ها کاهش می دهد.

-                     صدمات عصبی : سم به اعصاب و به خصوص اعصاب گلو آسیب رسانده، در نتیجه بلع مشکل می شود. اعصاب بازوها و پاها ممکن است ملتهب شوند. و منجر به ضعف گردند.

                   در موارد شدید اعصاب عضلات تنفسی آسیب دیده و تنفس را مشکل می سازند.

         با درمان به موقع، اغلب مبتلایان به عوارض مبتلا نمی شوند اما بهبود به آهستگی صورت
می گیرد. دیفتری در یک مورد از هر 10 مورد کشنده می باشد.

·                               درمان

-                     ضد سم  : بعد از اثبات بیماری دیفتری کودک یا فرد بالغ آلوده یک ضد سم اختصاصی دریافت می نماید. این ضد سم دیفتری،سموم موجود در گردش خون را خنثی می نماید. ضد سم به صورت داخل وریدی یا عضلانی تجویز می شود اما ابتدا باید تست حساسیت پوستی انجام شود، تا از عدم حساسیت فرد به ضد سم مطمئن گشت.

فرد حساس به ضد سم ابتدا باید نسبت به ضد سم غیر حساس شود. برای حصول این عمل ابتداد دوز کم تجویز و سپس به صورت تدریجی دوز را افزایش می دهیم.

·                               آنتی بیوتیک

         در درمان دیفتری، آنتی بیوتیک  هایی نظیر پنی سیلین یا اریترومایسین کاربرد دارند. آنتی بیوتیک زمان مسری بودن بیماری را کاهش می دهد . کودکان و بالغین مبتلا به بیماری اغلب جهت درمان نیازمند بستری در بیمارستان می باشند. فرد مبتلا به بیماری دیفتری باید در بخش مراقبتهای ویژه ایزوله شود.پزشک جهت جلوگیری از انسداد تنفسی مقداری از غشاء خاکستری و ضخیم موجود در گلو را خارج می نماید. دیگر عوارض دیفتری نیز  نیاز به درمان دارند. یکی از عوارض التهاب عضلات قلب می باشد. درموارد پیشرفته بیماری، تا زمان بهبود کامل فرد نیازمند حمایت تنفسی می باشد.

·                               درمانهای پیشگیری کننده

         در صورت تماس با فرد آلوده به دیفتری جهت آزمایش و درمان احتمالی به پزشک مراجعه نماید. پزشک ممکن است جهت پیشگیری از عفونت، آنتی بیوتیک تجویز نماید. همچنین فرد آلوده باید یک دوز یادآور واکسن دیفتری دریافت نماید.

         همچنین پزشک ناقلین بیماری را توسط آنتی بویتیک درمان می نماید.


 

·                               پیشگیری 

         قبل از کشف آنتی بیوتیک، دیفتری یک بیماری شایع در اطفال بود. امروزه بیماری از طریق تزریق واکسن علاوه بر درمان پذیری قابل پیشگیری نیز می باشد. واکسن دیفتری اغلب همراه با واکسن کزاز و سیاه سرفه  می باشد و به عنوان واکسنDPT  شناخته می شود. آخرین نوع این واکسن نوع Dtap می باشد. این واکسن یکی از واکسن هایی است که تجویز آن در آغاز دوران شیرخوارگی توصیه می شود.این واکسن شامل 5 مرحله تزریقی در بازو و ران می باشد. این واکسن در  سن 2 ماهگی، 4 ماهگی، 6 ماهگی، 18-15 ماهگی و 6-4 سال تزریق می گردد.

         واکسن دیفتری در پیشگیری بسیار مؤثر است. اما ممکن است دارای یک سری عوارض جانبی باشد. این عوارض عبارتند از : یک تب خفیف ، گیجی، درد در محل تزریق واکسن.

         ندرتاً واکسن DPT منجر به عوارض جدی نظیر واکنش آلرژیک ، سرع یا شوک در کودکان
می گرددکه همگی قابل درمان می باشند.

         برخی کودکان نظیر کودکان مبتلا به اختلالات مغزی پیشرفته کاندید مناسبی برای دریافت واکسن DPT نیستند.

·                               دوزهای یادآور

         بعد از تزریق دوزهای اولیه واکسن در دوران کودکی جهت حفظ ایمنی در برابر بیماری نیاز به تجویز دوز یادآور واکسن می باشد، این بدین دلیل است که ایمنی نسبت به دیفتری با گذشت زمان کاهش می یابد.

         تجویز اولین دوز یادآور حوالی سن 12 سالگی صورت می گیرد و سپس هر 10 سال تکرار
می شود ، به خصوص هنگامی که شما مقصد مسافرت به نواحی آلوده به بیماری را دارید. دوز یادآور واکسن دیفتری همراه با دوز یادآور واکسن کزاز تجویز می شود. واکسن کزاز _ دیفتری
Td در بازو و ران تزریق می شود.

         طبق توصیه پزشکان افراد بالاتر از 7 سال که واکسن دیفتری دریافت نکرده اند، باید سه دوز واکسن Td دریافت نمایند.


 

·                               مراقبت شخصی

         بهبود دیفتری نیازمند یک استراحت طولانی مدت می باشد و تا زمان بهبودی کامل یا 6 هفته باید استراحت نمایند. در صورت درگیری قلبی، استراحت یک جزء مهم درمانی می باشد. قرنطینه کردن بیمار در جلوگیری از انتشار بیماری بسیار مهم و مؤثر است. همچنین شستن دست افراد خانواده نیز به جلوگیری از انتشار بیماری کمک می نماید.

         به علت همراهی بلعیدن دردناک با بیماری، بیمار باید با غذاهای نرم و مایعات تغذیه شود.

         بعد از بهبودی بیمار، جهت جلوگیری از عود یک دوره کامل واکسیناسیون دیفتری نیاز
می باشد. ابتلا به دیفتری،  ایمنی در تمام عمر ایجاد نمی کند. در صورت عدم واکسیناسیون کامل شما ممکن است بیش از یک بار به دیفتری مبتلا شوید.

واکسن انفلنزای مرغی ساخته شد

شركت داروسازي "گلاسكو اسميت كلاين" (‪ (Glaxo Smith Kline‬واكسني براي ويروس كشنده اچ‪۵‬ان‪ ۱‬آنفلوانزاي مرغي ساخته است كه تا سال ‪۲۰۰۷‬امكان توليد انبوه آن وجود خواهد داشت.

پايگاه اينترنتي بي.بي.سي گزارش داد: در آزمايش‌هاي باليني اين واكسن كه در بلژيك انجام شد اين واكسن در دو دوز ‪۳/۸‬ميكروگرمي اثربخش شناخته شد.

اندازه دوز واكسن بسيار با اهميت است. شركت‌ها همواره خواستار دستيابي به كمترين دوز موثر واكسن هستند تا بتوانند از مقدار ماده واكسن بيشترين تعداد واكسن‌ها را براي ايمن‌سازي تهيه كنند.

گلاسكو گفت: دولت‌ها مي‌توانند اوايل سال ‪،۲۰۰۷‬اين واكسن را براي تحويل و ذخيره‌سازي سفارش دهند.

شركت داروسازي فرانسوي "سانوفي آونتيس"، يكي از رقيبان اصلي گلاسكو، نيز سرگرم فعاليت بر روي ساخت يك واكسن است.

مطالعه‌اي كه ماه مه در "‪ "Lancet‬چاپ شد نشان داد واكسن سانوفي در برخي بيماراني كه با دو دوز ‪۷/۵‬ميكروگرمي درمان شده بودند، تاحدودي اثربخش بوده است.

به دليل نگراني‌هاي مطرح شده در مورد احتمال تركيب ويروس اچ‪۵‬ان‪ ۱‬با ويروس آنفلوانزاي انساني و جهش آن به شكلي كه بتواند در بين انسان‌ها منتشر شود، شركت‌هاي داروسازي بدنبال ساخت داروهاي اين بيماري هستند.

از سال ‪۲۳۱ ،۲۰۰۳‬مورد آنفلوانزاي مرغي در ميان انسان‌ها ديده شده است كه ‪۱۳۳‬نفر از آنها جان خود را از دست داده‌اند.